XI W 6133/15

Sygn. akt XI W 6133/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lipca 2015 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Barbara Syta Protokolant: Karolina Szczęsna Oskarżyciel publiczny K. K. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2015 roku w W. w postępowaniu zwyczajnym sprawy A. K. syna A. i J. urodzonego dnia (...) w W. obwinionego o to, że: w dniu 27 maja 2014r., o godz. 21:10 na ul. (...) przy ul. (...) w W. kierując pojazdem marki H. o numerze rejestracyjnym (...) nie zastosował się do ograniczenia prędkości określonego znakiem drogowym B – 33 „ograniczenie prędkości do 50 km/h” i przekroczył dozwoloną prędkość o 26 km/h, co zostało zarejestrowane za pomocą urządzenia do pomiaru prędkości (...) tj. za wykroczenie z art. 92a kw orzeka I. obwinionego A. K. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 92a kw i za to na podstawie art. 92a kw skazuje go, a na podstawie art. 92a kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierza obwinionemu karę grzywny w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) złotych; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw , art. 627 kpk w zw. z art.119 kpw zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty. Sygn. akt XI W 6133/15 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 27 maja 2014 roku o godz. 21:10 na ul. (...) przy ul. (...) w W. zostało wykonane zdjęcie za pomocą urządzenia samoczynnie rejestrującego pomiar prędkości (...) pojazdu marki H. o numerze rejestracyjnym (...) , którego kierowca nie zastosował się do ograniczenia prędkości określonego znakiem drogowym B-33 „ograniczenie prędkości do 50 km/h” przekraczając dozwoloną prędkość o 26 km/h, czym dopuścił się popełnienia wykroczenia z art. 92a kw. Na podstawie Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, iż właścicielem w/w pojazdu jest A. K. , do którego wysłano wezwanie wraz z formularzami oświadczeń o wyrażeniu zgody na ukaranie mandatem karnym za popełnienie wykroczenia z art. 92a kw, bądź do wskazania kierowcy, który prowadził pojazd w dniu popełnienia czynu oraz formularz oświadczenia o wyrażenia zgody na przyjęcie mandatu karnego w przypadku niewskazania osoby kierującej pojazdem. Następnie, na podstawie wizerunku otrzymanego z (...) (...) W. Delegatury (...) w dzielnicy Ś. potwierdzono, iż pojazdem marki H. o nr rej. (...) w dniu 27.05.14 r. na ul. (...) przy ul. (...) w W. kierował A. K. . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: - wyjaśnień obwinionego złożonych przed Sądem; - notatek urzędowych (k. 1- 2, 19, 20, 21); - zdjęcia z fotoradaru (k. 4); - świadectwa legalizacji (k. 5); - wezwania wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (k. 6, 7); - pisma obwinionego (k. 8); - pisma z (...) W. (k. 10, 11). Obwiniony A. K. na rozprawie w dniu 20 lipca 2015r. początkowo nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wskazał, iż nie miał możliwości wskazania osoby prowadzącej pojazd w czasie wskazanym we wniosku o ukaranie, gdyż nie otrzymał w trakcie postępowania wyjaśniającego od Straży Miejskiej zdjęcia z fotoradaru, natomiast pojazd, którego jest właścicielem użytkowany jest jeszcze przez dwie inne osoby (syna i żonę). Nadto wskazał, iż fotoradar, który zmierzył prędkość pojazdowi obwinionego skierowany jest zazwyczaj z kierunku Ż. w kierunku tunelu W. . Radar ten zdaniem obwinionego można jednak obrócić w kierunku Ż. i wtedy znajduje się on w odległości 100 metrów od wyjazdu tunelu. Dalej obwiniony wskazał, iż po wyjeździe z tunelu ustawiony jest znak ograniczenia prędkości do 50 km/h. Dalej, w odległości ok. 100 metrów usytuowany jest fotoradar. Za fotoradarem, w odległości ok. 15 metrów znajduje się znak ograniczenia prędkości do 70 km/h. Podał, iż w takiej sytuacji każdy kierowca, który widzi kolejny znak z ograniczeniem do 70 km/h przyspiesza. Zdaniem obwinionego usytuowanie fotoradaru w takim miejscu, nie służyło zapewnieniu bezpieczeństwa uczestnikom ruchu, lecz miało na celu „łupienie” obywateli. Obwiniony oświadczył również, że po zapoznaniu się ze zdjęciem z fotoradaru nie kwestionuje, że to on prowadził samochód w dniu 27.05.2014r. i to on znajduje się na tym zdjęciu. Sąd zważył, co następuje: Wyjaśnienia obwinionego A. K. Sąd uznał za wiarygodne w części, w jakiej nie kwestionował, że to on prowadził samochód w dniu 27.05.2014r. Znajdują one bowiem potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności w postaci zdjęcia z fotoradaru (k. 4). Sąd odmówił natomiast waloru wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego w zakresie w jakim twierdził, że na etapie czynności wyjaśniających nie mógł wskazać osoby kierującej pojazdem. Zdaniem Sądu obwiniony mógł wskazać osobę kierującą jego samochodem w czasie wskazanym we wniosku o ukaranie, gdyż wezwanie od Straży Miejskiej zostało skierowane do obwinionego w krótkim czasie od daty zdarzenia i w ocenie Sądu umożliwiało mu ustalenie, kto w tym dniu użytkował samochód, nawet pomimo braku przesłania zdjęcia z wizerunkiem kierującego. Obwiniony miał zatem świadomość, w czyjej dyspozycji pozostawał pojazd. Zgodzić się natomiast należy z obwinionym, iż usytuowanie fotoradaru tuż przed znakiem ograniczenia prędkości do 70 km/h mogło wprowadzać w błąd kierowców, jednakże sam obwiniony wskazał, iż po wyjeździe z tunelu W. znajdował się znak ograniczenia prędkości do 50 km/h, co jednoznacznie wskazywało na fakt, iż fotoradar mierzy prędkość zgodnie z ograniczeniem prędkości do 50 km/h. Ponadto za podstawę dokonanych w przedmiotowej sprawie ustaleń faktycznych Sąd przyjął materiał dowodowy ujawniony w trybie art. 76 § 1 kpw w postaci: notatek urzędowych (k. 1-2, 19-21), zdjęcia z fotoradaru (k. 4), świadectwa legalizacji (k. 5), wezwania wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (k. 6, 7), pisma obwinionego (k. 8) oraz pisma z (...) W. (k. 10, 11). Sąd uznał powyższe dokumenty za w pełni wiarygodne. Strony nie kwestionowały ich prawdziwości ani autentyczności, Sąd natomiast z urzędu nie dostrzegł powodów, dla których należałoby im odmówić wiarygodności i mocy dowodowej. Przepis art. 92a kw stanowi, że kto, prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym, podlega karze grzywny. W okolicznościach sprawy niniejszej obwiniony A. K. nie zastosował się do ograniczenia prędkości określonego znakiem drogowym B-33 „ograniczenie prędkości do 50 km/h”. W przedmiotowej sprawie obwiniony nie kwestionował, że to on znajduje się na zdjęciu z fotoradaru. Wskazywał natomiast, że samo usytuowanie znaków ograniczenia prędkości do 50 km/h i do 70 km/h oraz fotoradaru wprowadza w błąd i na pewno nie służy poprawie bezpieczeństwa. Obwiniony podał bowiem, iż widząc po wyjeździe z tunelu znak ograniczenia prędkości do 70 km/h każdy kierowca przyspiesza, a usytuowanie fotoradaru służy „łupieniu” kierowców. Zdjęcie dotyczące przekroczenia przez obwinionego dozwolonej prędkości o 26 km/h w dniu 27 maja 2014 roku zrobione zostało urządzeniem do pomiaru prędkości (...) , co do którego wydane zostało aktualne świadectwo legalizacji. Materiały te nie budziły żadnych wątpliwości Sądu. Nie ma zatem żadnych podstaw, aby kwestionować działanie przedmiotowego urządzenia. Obwiniony jest osobą pełnoletnią i nie zachodziły wątpliwości odnośnie jego poczytalności. W świetle zebranego materiału dowodowego jego wina nie budzi żadnych wątpliwości. Biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego, w szczególności oświadczenie obwinionego odnośnie prowadzenia pojazdu w dniu 27.05.2014r., Sąd nie miał wątpliwości, że obwiniony popełnił zarzucany mu czyn i skazując go za ten czyn wymierzył mu karę grzywny w wysokości 150 złotych. Wymierzając karę Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw. Orzeczona kara grzywny w wysokości 150 złotych w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów niniejszej sprawy. Przekroczenie prędkości przez obwinionego, choć nie było rażąco wysokie, mogło doprowadzić do powstania realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Liczba uczestników ruchu drogowego, zarówno poruszających się pojazdami mechanicznymi, jak również pieszych stale się zwiększa. Przestrzeganie zasad, jakie są wprowadzone, aby zredukować niebezpieczeństwo zdarzenia drogowego, w którym może dojść do realnego zagrożenia ludzkiego życia i zdrowia jest więc bardzo istotne, szczególnie w wielkich aglomeracjach miejskich, takich jak W. . Przy wymiarze kary Sąd uwzględnił fakt, iż usytuowanie fotoradaru tuż przed znakiem ograniczenia prędkości do 70 km/h mogło w pewnym sensie wprowadzić w błąd kierowcę. W ocenie Sądu miało to wpływ na stopień zawinienia i stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez obwinionego. Podkreślić jednak należy, iż znak ten był ustawiony za fotoradarem, który usytuowany był w strefie obowiązywania ograniczenia prędkości do 50 km/h, czego obwiniony, jako doświadczony kierowca, powinien być świadomy. Ponadto, ograniczenie widoczne na znaku obowiązuje od miejsca usytuowania znaku, a nie wcześniej, z czego również obwiniony powinien zdawać sobie sprawę jako osoba posiadająca prawo jazdy i stosować się do znaków drogowych. Wymierzona obwinionemu kara, zdaniem Sądu, będzie miała więc również pozytywny wpływ na kształtowanie właściwych postaw społecznych w omawianym zakresie. Ponadto, w ocenie Sądu, kara taka będzie możliwa do spełnienia przez obwinionego a jej wysokość nie jest nadmierna. Orzeczona kara spełni swoje cele zarówno w zakresie prewencji generalnej, jak i przede wszystkim indywidualnej. Jest ona adekwatna do okoliczności przypisanego czynu i jego społecznej szkodliwości. Na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw , Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania, których wysokość ustalono na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269) oraz opłatę w wysokości 30 (trzydziestu) złotych, ustaloną na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.).