XI W 525/16

Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie rozpoznał sprawę J. G., obwinionego o wykroczenie z art. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń w związku z art. 23 ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym. Obwiniony kierując samochodem marki F. na ul. (...) w Warszawie, nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego samochodu marki C., doprowadzając do zderzenia i uszkodzenia pojazdu, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sąd ustalił, że w dniu zdarzenia, 22 kwietnia 2015 r., obwiniony J. G. użytkował pojazd F., który otarł się o nieprawidłowo zaparkowany pojazd marki C. należący do G. K. Mimo że obwiniony i jego pomocnik zauważyli kolizję, kontynuowali manewr. Świadek N. D. była naocznym świadkiem zdarzenia i spisała numer rejestracyjny pojazdu F. Obwiniony nie przyznał się do winy, twierdząc, że nie wjeżdżał w bramę i nie otarł żadnego samochodu. Sąd uznał jednak jego wyjaśnienia za niewiarygodne, opierając się na zeznaniach świadka N. D., opinii biegłego oraz dokumentacji. Sąd podkreślił, że choć pojazd G. K. był zaparkowany niezgodnie z przepisami, nie usprawiedliwiało to działania obwinionego, który powinien był zachować szczególną ostrożność i w razie potrzeby zrezygnować z manewru lub odnaleźć właścicielkę pojazdu. Obwiniony został uznany winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i skazany na karę grzywny w wysokości 600 zł. Zasądzono od niego również koszty postępowania, w tym wydatki zryczałtowane i koszty opinii biegłego. Sąd wziął pod uwagę społeczną szkodliwość czynu, potrzebę reakcji wymiaru sprawiedliwości, a także fakt oddalenia się obwinionego z miejsca zdarzenia oraz jego uprzednią karalność.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający