XI W 4005/15

Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia rozpoznał sprawę M. P., obwinionego o wykroczenie z art. 96 § 3 Kodeksu wykroczeń. Czyn polegał na tym, że w dniu 30 kwietnia 2014 r. obwiniony, będąc właścicielem pojazdu marki B. o numerze rejestracyjnym (...), wbrew obowiązkowi nie wskazał na żądanie uprawnionego organu (Straży Miejskiej), komu powierzył pojazd do kierowania w dniu 9 kwietnia 2014 r. o godzinie 16:05 na ul. (...) w W. Sąd ustalił, że pojazd ten przekroczył dozwoloną prędkość, a Straż Miejska po ustaleniu właściciela wysłała wezwanie do wskazania kierowcy. Obwiniony odebrał wezwanie, ale nie udzielił odpowiedzi, powołując się na art. 183 § 1 kpk i art. 182 kpk w zw. z art. 41 § 1 kpw, odmawiając wyjaśnień dotyczących wskazania osoby, której użyczył pojazd. Na rozprawie obwiniony wyjaśnił, że auto należało do działalności gospodarczej, nie wie kto z niego korzystał, a także że nie prowadził ewidencji. Sąd uznał te wyjaśnienia za linię obrony, ale nieistotne dla rozstrzygnięcia. Podkreślono, że obowiązek wskazania kierowcy wynika z art. 78 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, a uchylenie się od niego jest możliwe tylko w sytuacji kradzieży lub użycia pojazdu wbrew woli właściciela. Sąd stwierdził, że obwiniony nie wykazał takiej sytuacji, a brak wiedzy lub nieprowadzenie ewidencji nie zwalnia z odpowiedzialności. Sąd odrzucił argumentację obwinionego o prawie do odmowy odpowiedzi, wskazując, że dotyczy ona świadków, a obwiniony występował jako właściciel. Ponadto, nawet gdyby był świadkiem, odmowa odpowiedzi nie przysługuje w przypadku wykroczenia. Sąd uznał, że obwiniony miał wystarczająco dużo czasu na ustalenie kierowcy. Obwiniony został uznany za winnego i ukarany grzywną w wysokości 500 zł. Zasądzono od niego również koszty sądowe w kwocie 339,36 zł.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający