XI W 296/15

Sygn. akt XI W 296/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 września 2015 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Agnieszka Bazyluk Protokolant: Anna Urbańska przy udziale oskarżyciela--------------------------- po rozpoznaniu w dniach 1 lipca i 22 września 2015 roku w W. sprawy A. M. córki C. i K. z domu D. urodzonej dnia (...) w S. obwinionej o to, że: 1. w dniach 18/19.06.2014r., 19/20.06.2014r., 27/28.06.2014r., 3/04.07.2014r., 4/5.07.2014r. w godz. 23:00-05:30 w W. , przy ul. (...) , na bulwarach F. W. w lokalu (...) , będąc odpowiedzialną za nagłośnienie, zakłóciła spokój i spoczynek nocny, poprzez odtwarzanie głośno muzyki, na szkodę M. S. (1) tj. o wykroczenie z art. 51 § 1 kw, 2. w dniach 04/05 lipca 2014 roku w godz. 00:00-5:30 w W. , przy ul. (...) , na bulwarach F. W. w lokalu (...) , będąc odpowiedzialną za nagłośnienie, zakłóciła spokój i spoczynek nocny, poprzez odtwarzanie głośno muzyki, na szkodę M. S. (2) tj. o wykroczenie z art. 51 § 1 kw 3. w dniach 01/02.08.2014r. w godz. 23:00-06:00 w W. , przy ul. (...) , na bulwarach F. W. w lokalu (...) , będąc odpowiedzialna za nagłośnienie, zakłóciła spokój i spoczynek nocny, poprzez odtwarzanie głośno muzyki, na szkodę M. S. (1) tj. o wykrocznie z art. 51 § 1 kw 4. w dniach 14/15.08.2014r., 15/16.08.2014r., 23/24.08.2014r. w godz. 23:00-06:00 w W. , przy ul. (...) , na bulwarach F. W. w lokalu (...) , będąc odpowiedzialną za nagłośnienie, zakłóciła spokój i spoczynek nocny, poprzez odtwarzanie głośno muzyki, na szkodę M. S. (1) tj. o wykroczenie z art. 51 § 1 kw orzeka: I. obwinioną A. M. uznaje za winną tego, że w nocy z 4 na 5 lipca 2014 roku w godz. 00:00-05:30 w W. przy ul (...) , w klubokawiarni (...) będąc osobą odpowiedzialną za całokształt jej działalności dopuściła do zbyt głośnego - przekraczającego granice wyznaczonej dla działalności klubokawiarni strefy akustycznej - natężenia muzyki, czym zakłóciła spoczynek nocny M. S. (2) i A. K. , co stanowi wykroczenie z art. 51 § 1 kw i za to na podstawie art. 51 § 1 kw skazuje ją, na podstawie art. 51 § 1 kw w zw. z art. 24 § 1 i § 3 kw wymierza obwinionej karę grzywny w wysokości 1000 (tysiąc) złotych; II. na podstawie art. 5§1 pkt 1 kpw w zw. z art. 62§3 kpw obwinioną A. M. uniewinnia od czynów zarzucanych jej w punktach 1,2 i 4; III. na podstawie art. 118 § 1 i 2 kpw, art. 627, 630 kpk w zw. z art. 119 kpw zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 25 (dwadzieścia pięć) złotych tytułem części wydatków postępowania oraz kwotę 100 (sto) złotych tytułem opłaty, w pozostałej części koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt XI W 296/15 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych ujawnionych w toku rozprawy głównej Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: A. M. w okresie 7 kwietnia 2014 r. do dnia 30 września 2014 r. na podstawie umowy cywilnoprawnej świadczyła usługi na rzecz Grupy (...) Sp. z o.o. Do zakresu zadań A. M. należały m.in.: zarządzanie klubokawiarnią (...) mieszczącą się w W. przy ul. (...) , maksymalizacja zysków klubokawiarni, zarządzanie personelem zatrudnionym w klubokawiarni, odpowiedzialność za przebieg kontroli ZUS, Inspekcji Pracy, Urzędu Skarbowego przeprowadzanych w Klubokawiarni oraz innych organów, reprezentowanie Spółki podczas interwencji policji, straży miejskiej. Umowa przewidywała, iż zleceniobiorca nie ponosi odpowiedzialności w zakresie nagłośnienia w klubokawiarni. Za wykonywane usługi A. M. otrzymywała wynagrodzenie w wysokości 4500 złotych netto. Dowód: kopia umowy k. 115-118, wyjaśnienia obwinionej – zapis audiowizualny przebiegu rozprawy z dn. 1 lipca 2015 r.: 00:22:27-00:25:08 W nocy z 4 na 5 lipca 2014 r. (noc z piątku na sobotę) w klubie (...) odbywała się impreza, była odtwarzana głośna muzyka karaibska. Od godziny 00:00 muzyka grała na tyle głośno, iż była słyszalna na drugim brzegu W. ( S. ) i zakłóciła spoczynek nocny zamieszkującej w pierwszym budynku od ulicy przy ul. (...) oraz jej partnerowi A. K. : efektem głośnej muzyki było nie tylko bezpośrednie jej słyszenie przez mieszkańców, ale też dudnienie odczuwalne całą noc, co skutecznie uniemożliwiało spoczynek nocny i sen. 5 lipca 2014 r. w godzinach porannych wyżej wymienieni wyszli na spacer na drugą stronę W. na (...) , aby zobaczyć, co jest tam organizowane i zlokalizować źródło hałasu. Po przeprowadzeniu rozmów z ludźmi pracującymi w klubach (...) oraz A. K. doszli do wniosku, że muzyka zakłócająca im spoczynek nocny wydobywała się z dwóch klubów, w tym (...) . Dowiedzieli się też, że odtwarzano wówczas muzykę karaibską, zaś cała impreza zakończyła się nad ranem, ok. godz. 05:30. Tak uzyskany opis imprezy pozwolił im ustalić, iż to właśnie muzyka grana w (...) była przyczyną zakłócenia spoczynku nocnego, wobec czego udali się następnie do właściwej jednostki policji aby złożyć zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia. Dowód: zeznania pokrzywdzonej M. S. (2) – zapis audiowizualny przebiegu rozprawy z dn. 1 lipca 2015 r.: 00:41:16 – 00:53:23, zeznania A. K. – zapis audiowizualny przebiegu rozprawy z dn. 1 lipca 2015 r.: 00:58:45 – 01:04:35, protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o wykroczeniu, k.1 W dniu 8 lipca 2014 r. (data wpływu do Komendy (...) ) zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia polegającego na zakłóceniu spokoju i spoczynku nocnego przez nieokreślone osoby poprzez prowadzenie imprez rozrywkowych pomiędzy mostami Ł. i Ś. D. złożył M. S. (1) . Zawiadamiający stwierdził wówczas, że w ciągu nocy pomiędzy 18 a 19 czerwca 2014 r., 19 a 20 czerwca 2014 r., 27 a 28 czerwca 2014 r., z 3 na 4 lipca 2014 r., z 4 na 5 lipca 2014 r., na terenach wyżej opisanych organizowane były imprezy rozrywkowe, podczas których odtwarzano głośną muzykę, co uniemożliwiało swobodne prowadzenie rozmów, oglądanie telewizji czy też spoczynek nocny w jego mieszkaniu w okolicach Parku S. ( ul. (...) ). Podobne zawiadomienie M. S. (1) złożył w dn. 06 sierpnia 2014 r. – dotyczyło ono zakłócenia spokoju i spoczynku nocnego przez kluby usytuowane na lewym brzegu W. w nocy z 1 na 2 sierpnia 2014 r. W powyższych zawiadomieniach M. S. (1) nie wskazywał jednak, który konkretnie klub odtwarzał zbyt głośną muzykę. Prowadząca czynności wyjaśniające w sprawie policja w drodze rozpoznania posesyjnego wskazała dwa kluby znajdujące się przy bulwarze (...) : (...) oraz (...) . Wobec osób nimi zarządzających prowadzono dalsze czynności. Dowód: zeznania M. S. (1) k. 163-164, zawiadomienia o popełnieniu wykroczeń k. 25-26, 49. Zarząd Mienia (...) W. w toku kontroli przestrzegania stref hałasu przez kluby znajdujące się na lewym brzegu W. stwierdził przekroczenie stref hałasu przez klubokawiarnię (...) czterokrotnie, w tym w sezonie kwiecień-wrzesień 2014 r.: w dn. 2.08.2014 r. oraz 8.08.2014 r. W stosownym piśmie skierowanym do spółki Grupa (...) – właściciela klubu – Zarząd Mienia prosił o bezwzględne i natychmiastowe ograniczenie emisji hałasu pod rygorem możliwości rozwiązania umowy dzierżawy terenu, na którym klub wówczas się znajdował. Dowód: informacja z Zarządu Mienia (...) W. wraz z załącznikami k. 136-155. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił także w oparciu o zeznania świadka J. K. (k. 165), wydruk ze strony internetowej http:// (...) .gazeta.pl/ (...) , (...) , (...) .htm (k. 27-28). Obwiniona na rozprawie w dn. 1 lipca 2015 r. nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów. Wyjaśniała wówczas, iż od kwietnia do końca września 2014 r. świadczyła usługi menadżerskie dla klubokawiarni (...) . Zaznaczyła przy tym, że klubokawiarnia znajdowała się przy ul. (...) , nie zaś przy ulicy (...) , jak było to opisane w zarzutach wniosków o ukaranie. Obwiniona podnosiła, iż nie była osobą odpowiedzialną za nagłośnienie w klubie. W jej ocenie za natężenie dźwięku podczas koncertów i imprez odpowiadali akustycy, obecni w klubie także w dniach wskazanych w zarzutach. Stwierdziła, iż jednym z jej zadań był bezpośredni kontakt z odpowiednimi służbami i organami, jeśli te podejmowały w (...) interwencję. A. M. dodała, że w odległości kilku metrów od sceny jej klubokawiarni znajdowała się scena klubu (...) , ponadto w niedalekiej odległości (kilkanaście metrów) usytuowano kolejne kluby, wobec czego ciężko jest w jej ocenie ustalić, skąd wydobywała się muzyka zakłócająca spokój i spoczynek nocny pokrzywdzonym. Obwiniona przyznała, iż jest jej przykro z powodu problemów okolicznych mieszkańców związanych z odtwarzaniem muzyki. A. M. zaznaczyła, że w okresie kiedy pracowała w klubie podawała osobom zamieszkującym w pobliżu (...) swój numer telefonu na wypadek, gdyby przeszkadzała im muzyka. Podkreśliła, iż w jej ocenie niesłuszne będzie ukaranie jej w sytuacji, gdy nie była bezpośrednio odpowiedzialna za głośność odtwarzanej muzyki i nie miała dostępu do urządzeń umożliwiających regulację głośności i innych parametrów dźwięku wydobywającego się z głośników. Odpowiadając na pytanie obrońcy obwiniona stwierdziła, iż w dniach objętych zarzutami wniosku o ukaranie (wszystkie terminy były weekendowe) w klubach położonych w pobliżu (...) również odbywały się imprezy, przy czym muzyka grana w klubach sąsiednich jest słyszalna również w klubie, nad którym nadzór sprawowała A. M. . Obwiniona dodała, że głośniki ustawione były podczas każdej imprezy weekendowej w ten sam sposób, urządzeń nagłaśniających nie zmieniano w trakcie sezonu. W odpowiedzi na pytania Sądu obwiniona stwierdziła, iż nie są jej znane warunki, na jakich może być prowadzona działalność klubowa, jaką prowadziła spółka (...) . Przyznała, iż akustycy, od których zależą parametry odtwarzanej muzyki są obowiązani wykonać polecenia menadżera w sytuacji, gdy ten po interwencji odpowiednich organów dowie się, iż muzyka grana jest zbyt głośno. Obwiniona zaprzeczyła, jakoby w dniach objętych zarzutami brała urlop lub przebywała na zwolnieniu lekarskim. Stwierdziła nadto, że muzyka grana w klubie zawsze była odtwarzana na podobnym poziomie głośności, za wyjątkiem czwartków, kiedy to muzykę grano do godziny 22:00. A. M. opisała jedną z interwencji, podczas której straż miejska zwróciła się do niej o wyjaśnienia ze względu na doniesienie o głośnej imprezie odbywającej się w klubie (...) – jednak klub wówczas był zamknięty. Obwiniona dodała, że Zarząd Mienia wyznaczył dla klubów znajdujących się w okolicach W. strefy hałasu, w których to strefach kluby są obowiązane kontrolować poziom hałasu. Strefy te były monitorowane w trakcie kontroli przeprowadzanych przez Zarząd Mienia. A. M. stanowczo zaprzeczyła, jakoby były uwagi ze strony kontrolerów co do hałasu emitowanego przez klub (...) . Obwiniona nie była uprzednio karana (k. 17). Sąd zważył, co następuje: Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionej w takim zakresie, w jakim zaprzecza ona, jakoby klubokawiarnia (...) przestrzegała stref hałasu wyznaczonych przez Zarząd Mienia (...) W. . Przeciwieństwo tego twierdzenia zostało bowiem wykazane dowodem w postaci dokumentów sporządzonych przez Zarząd Mienia. Jak wynika z ich treści, klubokawiarnia „ (...) do dnia 22.07.2015 r. przekroczyła wyznaczoną dla niego strefę hałasu w roku 2014 dwukrotnie oraz tyle samo razy w roku 2015, zatem wbrew twierdzeniu A. M. , dochodziło do naruszenia przez klub zakazu przekraczania strefy hałasu. W pozostałym zakresie wyjaśnienia obwinionej są w ocenie Sądu wiarygodne, jednakże w świetle obowiązujących przepisów nie zasługuje uwzględnienie jej argumentacja, opierająca się na minimalizacji zawinienia i wskazania, iż to kontrolujący parametry dźwięku akustycy są odpowiedzialni za głośność muzyki odtwarzanej w klubie. W szczególności należy zaś wskazać, iż postanowienia umowy cywilnoprawnej, jaką obwiniona zawarła z Grupą (...) sp. z o.o. nie mogą zwolnić jej od odpowiedzialności za wykroczenie, co sugerować może treść § ust. 1 tiret 12 umowy (k. 116) przewidujący, że zleceniobiorca nie ponosi odpowiedzialności w zakresie nagłośnienia w klubokawiarni. Takie postanowienie umowne, które w zakresie w jakim miałoby wyłączać odpowiedzialność za wykroczenie z art. 51 § 1 kw jest oczywiście sprzeczne z ustawą (kodeks wykroczeń) i tym samym nie ma mocy prawnej (art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego). Sąd uznał za wiarygodne zeznania występujących w postępowaniu w charakterze oskarżycieli posiłkowych A. K. oraz M. S. (1) , a także pokrzywdzonej M. S. (2) . Zeznania tych świadków są logiczne, zwięzłe i znajdują pokrycie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Sąd nie dopatrzył się także, aby rola procesowa w/w świadków wpływała na obiektywność prezentowanych faktów czy szczerość wypowiedzi. Dowodem wiarygodnym są również w ocenie Sądu zeznania świadka J. K. . Relacja funkcjonariusza dokonującego w związku ze sprawą czynności służbowych jest spójna i zgodna z doświadczeniem życiowym. Zasługuje także na uwagę fakt, iż świadek po odczytaniu telefonogramu był w stanie przypomnieć sobie szczegóły sprawy związane z interwencją podejmowaną w klubokawiarni (...) . Wobec niezakwestionowania przez żadną ze stron dowodów ujawnionych na rozprawie w trybie art. 76 § 1 kpw dokumenty w postaci: protokołu ustnego zawiadomienia o wykroczeniu (k. 1), zawiadomień (k. 25-26, 49), wydruku ze strony internetowej (k. 27-28), umowy o świadczenie usług (k. 115-118) oraz informacji z Zarządu Mienia (...) W. wraz z załącznikami (k. 136-155) Sąd uznał za pełnowartościowy materiał dowodowy. W oparciu o zapytanie o ukaranie (k. 17) Sąd ustalił dotychczasową karalność obwinionej za czyny zabronione przez ustawę pod groźbą kary. Czyn z art. 51 § 1 kw popełnia ten, kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym. Przepis za popełnienie powyżej opisanego wykroczenia przewiduje karę aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Przedmiotem ochrony określonym w art. 51 § 1 kw jest prawo obywateli do niezakłóconego spokoju i porządku publicznego oraz niezakłócony spoczynek nocny, które to nie powinny być zakłócone jakimikolwiek zachowaniami wykraczającymi poza ogólnie, czy też zwyczajowo przyjęte normy społecznego zachowania się. Naruszenie tej normy w jej podstawowej postaci określonej w § 1 omawianego przepisu może nastąpić poprzez przykładowo wyliczone przez ustawodawcę zachowania w postaci krzyku, hałasu, alarmu lub innego wybryku. Każde z tych zachowań ma powodować skutek w postaci zakłócenia spokoju publicznego lub spoczynku nocnego, zakłócenie porządku publicznego lub zgorszenie w miejscu publicznym – jest to zatem wykroczenie skutkowe. Znamię skutku - zakłócenie spoczynku nocnego – jest szczególnym zakłóceniem spokoju publicznego. W doktrynie przyjmuje się za czas spoczynku nocnego przedział pomiędzy godziną 22:00 a 6:00 rano, w którym ludzie powinni móc odpoczywać bez zakłóceń ze strony innych osób, przy czym oczywiście osoba, której spokój zakłócono nie musi znajdować się w stanie snu. Zakłócenie spoczynku nocnego może dotyczyć jednej osoby, kilku osób, lub nawet ich grupy (T. Bojarski, Kodeks wykroczeń. Komentarz, wyd. IV, Lexis Nexis 2013). A. M. była w nocy z 4 na 5 lipca 2014 r. osobą odpowiedzialną za głośność muzyki odtwarzanej w klubokawiarni (...) znajdującej się w W. przy ul. (...) , sprawowała bowiem jako menadżer klubu nadzór nad akustykami regulującymi parametry dźwięku, w tym jego głośność. Jak wynika bowiem z umowy o świadczenie usług zawartej pomiędzy A. M. a Grupą (...) sp. z o.o. , do zadań obwinionej należało zarządzenie personelem zatrudnionym w klubokawiarni (§ 3 ust. 1 tiret 4 umowy, k. 146). W szczególności akustycy byli zobowiązani na każde polecenie obwinionej ściszyć muzykę wydobywająca się z głośników i to A. M. ponosiła w myśl postanowień umowy (§ 3 ust. 3, k. 146) pełną odpowiedzialność za działania i zaniechania osób, którym wykonanie poszczególnych czynności na rzecz spółki (...) . Konsekwentnie należy stwierdzić, iż osobą bezpośrednio odpowiedzialną za działalność klubu (...) i reprezentowanie go na zewnątrz, a także za podejmowanie decyzji dotyczących działalności klubu, w tym głośność muzyki i wyciąganie konsekwencji wobec osób niewykonujących poleceń była w nocy z 4 na 5 lipca 2014 r. A. M. . W nocy z 4 na 5 lipca 2014 r. muzyka wydobywająca się z głośników przy klubokawiarni (...) była słyszalna w mieszkaniu w bloku przy ul. (...) , zamieszkiwanym przez M. S. (2) oraz jej partnera A. K. . Głośność muzyki była na tyle znaczna, iż uniemożliwiała im spoczynek nocny: po pierwsze dźwięki były bezpośrednio i wyraźnie słyszalne, po drugie występowało „dudnienie” związane z odtwarzaniem dźwięków o niskiej częstotliwości (basy). M. S. (2) oraz A. K. przyznali, iż działalność klubu była tej nocy dla nich uciążliwa i uniemożliwiała sen do późnych godzin porannych. Przekładając powyższe rozważania faktyczne i prawne na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż wskutek odtwarzania muzyki w klubokawiarni (...) w nocy z 4 na 5 lipca 2014 r., za którego klubu działalność w pełni odpowiadała A. M. , doszło do wytworzenia hałasu. Emitowany hałas przekroczył granice wyznaczonej dla lokalu strefy akustyczne: A. M. przyznała, iż głośniki ustawione w klubie cały czas odtwarzały dźwięk z podobnym natężeniem, a należy zwrócić uwagę, iż kontrole przeprowadzane w sierpniu 2014 r. przez Zarząd Mienia (...) W. wykazały przekroczenie granic strefy hałasu przez muzykę odtwarzaną w klubie (...) . Należy zatem sądzić, że także i w nocy z 4 na 5 lipca 2014 r. z dużym prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością granica strefy hałasu została naruszona. Konsekwencją wydobywania się hałasu był zaś skutek w postaci zakłócenia spoczynku nocnego na szkodę M. S. (2) oraz A. K. . Co więcej, świadkowie ci – muzycy z wykształcenia – potwierdzili, iż tej nocy uciążliwa była dla nich muzyka karaibska, a taka była grana wówczas w klubie „ (...) , co zostało potwierdzone przez wyżej wymienionych w rozmowach z personelem klubu następnego dnia (5 lipca 2014 r.). Należy zatem stwierdzić, iż A. M. wypełniła ustawowe znamiona czynu opisanego w art. 51 § 1 Kodeksu wykroczeń. Czynu powyższego obwiniona dokonała w zawinieniu i nie zachodziła żadna okoliczność mogąca wpływać na jej świadome podjęcie decyzji, możliwość rozeznania znaczenia swoich poczynań i pokierowania własnym postępowaniem, jak na przykład choroba psychiczna, upośledzenie umysłowe czy inne zakłócenie czynności psychicznych. Nie ulega wątpliwości także, że zachowanie obwinionej było społecznie szkodliwie. Przedmiotem ochrony czynu stypizowanego w art. 51 § 1 kw jest porządek i spokój publiczny – w dobro to obwiniona bez wątpienia godziła pozwalając na wydobywanie się z lokalu hałasu w natężeniu przekraczającym wyznaczoną strefę hałasu i mogącym mieć wpływ na spoczynek nocny wielu osób mieszkających w najbliższej okolicy tej strefy. Motywacja obwinionej była czysto materialna: sprowadzała się do chęci podtrzymania dobrej passy klubu i maksymalizacji zysków osiąganych przez (...) . Oczywistym jest zatem, że społeczna szkodliwość czynu, którego dopuściła się obwiniona była bardzo wysoka. Powyższe przesądza o przypisaniu A. M. odpowiedzialności w zakresie popełnienia powyżej opisanego wykroczenia z art. 51 § 1 kw. Popełniła ona bowiem czyn, którego znamiona opisane są w stosowanej ustawie, zagrożony karą, można jej przypisać winę w czasie popełnienia przedmiotowego czynu, zaś jej zachowaniu – społeczną szkodliwość. Jednocześnie należy stwierdzić, iż brak jest faktycznych i prawnych przesłanek uznania A. M. za odpowiedzialną za zakłócenie spokoju i spoczynku nocnego na szkodę M. S. (1) . W toku postępowania dowodowego – inaczej niż miało to miejsce w przypadku zakłócenia spokoju na szkodę M. S. (2) i A. K. – nie zostało wykazane, iż to właśnie muzyka z klubokawiarni (...) była przyczyną zakłócenia spoczynku nocnego M. S. (1) . Sam pokrzywdzony nie był w stanie wskazać dokładnie ani miejsca, skąd wydobywała się muzyka, ani jaka była to muzyka. Ograniczył się jedynie do wystosowania odpowiednich zawiadomień o zakłóceniu spokoju w dniach wskazanych w zarzutach wniosków o ukaranie. Policja dokonując czynności w sprawie odnotowała, z których miejsc mógł we wskazanych dniach być emitowany hałas i wówczas wskazane zostały dwa kluby: „ (...) oraz (...) , oba znajdujące się w bliskim sąsiedztwie. Brak jest jakichkolwiek innych danych mogących świadczyć o tym, iż to bezpośrednio zaniechania A. M. w zakresie, w jakim odpowiada ona za głośność muzyki w klubie (...) przyczyniły się do wystąpienia skutku w postaci zakłócenia spokoju i spoczynku nocnego na szkodę M. S. (1) . Wobec niemożliwości poczynienia odpowiednich ustaleń w toku postępowania dowodowego, należało wątpliwości uwzględnić na korzyść obwinionej. Sąd stwierdził zatem że w zakresie, w jakim A. M. była obwiniona o zakłócenie spokoju i spoczynku nocnego na szkodę M. S. (1) , zachodzi brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia wykroczenia. Wystąpienie zaś tej negatywnej przesłanki procesowej (5 § 1 pkt 1 kpw) po rozpoczęciu przewodu sądowego powoduje konieczność uniewinnienia obwinionej w opisanym wyżej zakresie, o czym stanowi art. 62 § 3 kpw. Sąd wymierzając A. M. karę za popełnione wykroczenie kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru zawartymi w art. 33 kw. W ocenie sądu kara grzywny w wysokości 1000 złotych jest adekwatna do wysokiego stopnia społecznej szkodliwości i stopnia winy obwinionej. Wpływ na wymiar kary miały także właściwości i warunki osobiste oraz materialne, w tym możliwości zarobkowe A. M. – w ocenie Sądu grzywna w wymierzonej wysokości będzie stanowić dla obwinionej wymierną dolegliwość, a jednocześnie będzie ona w stanie ją uiścić bez nadmiernego uszczerbku w majątku. W ocenie Sądu zastosowana sankcja spełni także swoje cele w zakresie prewencji generalnej oraz będzie wystarczająca, aby A. M. nie popełniła podobnego wykroczenia ponownie i przestrzegała obowiązującego porządku prawnego. Z uwagi na treść art. 118 § 1 kpw i art. 627 oraz 630 kpk w zw. z art. 119 kpw Sąd obciążył obwinioną częściowymi kosztami postępowania w łącznej kwocie 125 zł, którą to kwotę obwiniona jest zobowiązana opłacić na rzecz Skarbu Państwa. Na powyższą kwotę składają się wydatki postępowania w wysokości 25 złotych, a zatem ¼ kwoty stuzłotowej – z uwagi na uniewinnienie w zakresie trzech z czterech zarzucanych czynów. W ocenie Sądu warunki materialne i sytuacja ekonomiczna A. M. nie stoją na przeszkodzie uiszczeniu przez nią częściowych kosztów postępowania. Pozostałą cześć kosztów postępowania Sąd przejął na rachunek Skarbu Państwa. Opłatę wyliczono w oparciu o art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 Ustawy z dn. 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.