XI Ns 913/16

Sąd Rejonowy w ToruniuToruń2016-09-19
SAOSnieruchomościzasiedzenieŚredniarejonowy
zasiedzenienieruchomośćwłasnośćposiadaniedobra wiarazła wiaradzierżawanieruchomość państwowaksięga wieczysta

Sąd Rejonowy w Toruniu oddalił wniosek o zasiedzenie nieruchomości, uznając posiadaczy za działających w złej wierze i nie spełniających wymogów do nabycia własności przez zasiedzenie.

Wnioskodawca T. P. (1) domagał się stwierdzenia nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, powołując się na posiadanie przez swojego ojca T. P. (2) i dziadka W. P. (1). Sąd ustalił, że nieruchomość była własnością Gminy M. T. i posiadała urządzoną księgę wieczystą, co przy zachowaniu należytej staranności pozwalało ustalić właściciela. Ponadto, od 1992 roku część nieruchomości była dzierżawiona przez K. G., a następnie przez wnioskodawcę T. P. (1), co czyniło ich posiadaczami zależnymi, a nie samoistnymi. W związku z tym, sąd oddalił wniosek.

Wnioskodawca T. P. (1) złożył wniosek o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości położonej w Toruniu przez zasiedzenie, wskazując na posiadanie przez jego ojca T. P. (2) i dziadka W. P. (1). Wnioskodawca twierdził, że jego dziadek nabył nieruchomość nieformalnie w okresie międzywojennym, wzniósł na niej dom i posiadał ją samoistnie do śmierci w 1977 roku. Następnie posiadanie przejął jego ojciec T. P. (2), który również mieszkał na nieruchomości do swojej śmierci w 2004 roku. Po śmierci ojca, posiadanie przejął wnioskodawca T. P. (1). Sąd ustalił, że właścicielem nieruchomości wpisanym w księdze wieczystej była Gmina M. T. W. P. (1) faktycznie posiadał nieruchomość od okresu międzywojennego, wznosząc na niej budynek. Po jego śmierci spadek nabyli jego żona i dzieci. W 1987 i 1992 roku K. G., córka W. P. (1), złożyła wnioski o wydzierżawienie nieruchomości, a w 1993 roku zawarła umowę dzierżawy z Gminą T. Po śmierci T. P. (2) w 2004 roku, posiadanie przejął wnioskodawca T. P. (1), który w 2012 roku również podpisał umowę dzierżawy z Gminą T. i regularnie płacił czynsz. Sąd uznał, że posiadacze nieruchomości (T. P. (2) i T. P. (1)) byli posiadaczami w złej wierze, ponieważ mogli ustalić właściciela nieruchomości w księdze wieczystej. Ponadto, od 1992 roku, w związku z umową dzierżawy, posiadanie stało się posiadaniem zależnym. Zgodnie z art. 177 k.c. z 1965 roku, zasiedzenie nieruchomości państwowych nie było możliwe, a choć przepis ten został uchylony w 1990 roku, to zgodnie z art. 10 ustawy nowelizującej, zasiedzenie nieruchomości państwowych mogło biec od 1 października 1990 roku, ale termin ulegał skróceniu o czas, w którym istniał stan wyłączający zasiedzenie. Sąd stwierdził, że T. P. (2) zmarł przed upływem wymaganego terminu do zasiedzenia, a także nastąpiła utrata samoistności posiadania w 1992 roku. Wnioskodawca T. P. (1) był posiadaczem zależnym. Wobec powyższego, sąd oddalił wniosek o zasiedzenie.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (3)

Odpowiedź sądu

Nie, posiadacz w takiej sytuacji jest w złej wierze i nie może nabyć własności przez zasiedzenie.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że posiadanie nieruchomości z urządzoną księgą wieczystą, w której wpisany jest inny właściciel, przy zachowaniu należytej staranności, pozwala na ustalenie właściciela. Taki posiadacz jest w złej wierze i nie spełnia przesłanek do zasiedzenia.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

oddalić wniosek

Strony

NazwaTypRola
T. P. (1)osoba_fizycznawnioskodawca
Gmina M. T.organ_państwowyuczestnik
M. S. (1)osoba_fizycznauczestnik
S. W.osoba_fizycznauczestnik
T. P. (2)osoba_fizycznaposiadacz (zmarły)
W. P. (1)osoba_fizycznaposiadacz (zmarły)
K. G.osoba_fizycznadzierżawca (zmarła)
M. P. (1)osoba_fizycznaspadkobierca (zmarła)
K. P.osoba_fizycznaspadkobierca (zmarła)
M. P. (2)osoba_fizycznaspadkobierca (zmarły)
S. S.osoba_fizycznauczestnik

Przepisy (5)

Główne

Ustawa o zmianie ustawy kodeks cywilny art. 10

Jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy istniał stan, który według przepisów dotychczasowych wyłączał zasiedzenie nieruchomości, a według przepisów obowiązujących po wejściu jej w życie prowadzi do zasiedzenia, zasiedzenie biegnie od dnia wejścia w życie ustawy, jednakże termin ten ulega skróceniu o czas, w którym powyższy stan istniał przed dniem wejścia w życie ustawy, lecz nie więcej niż o połowę.

k.c. art. 172

Kodeks cywilny

Posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze. Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.

Pomocnicze

k.c. art. 177

Kodeks cywilny

Przepisy o zasiedzeniu nie miały zastosowania do nieruchomości będącej przedmiotem własności państwowej.

k.c. art. 339

Kodeks cywilny

Domniemywa się, że kto rzecz posiada, jest posiadaczem w dobrej wierze.

k.p.c. art. 520

Kodeks postępowania cywilnego

O kosztach orzeczono na podstawie art. 520 k.p.c.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Nieruchomość posiada urządzoną księgę wieczystą, co pozwalało na ustalenie właściciela. Zawarcie umowy dzierżawy przez K. G. w 1993 r. i przez T. P. (1) w 2012 r. przekształciło posiadanie samoistne w zależne. Posiadacze byli w złej wierze, ponieważ mogli ustalić właściciela w księdze wieczystej. T. P. (2) zmarł przed upływem terminu do zasiedzenia.

Odrzucone argumenty

Posiadanie nieruchomości przez W. P. (1), T. P. (2) i T. P. (1) było samoistne i w dobrej wierze.

Godne uwagi sformułowania

należy wątpić aby nie był poinformowany o fakcie jej zawarcia domniemanie to zostało skutecznie obalone nie można uznać za posiadacza samoistnego, czyli posiadacza w zakresie prawa własności

Skład orzekający

Paweł Liberadzki

przewodniczący

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów o zasiedzeniu w kontekście nieruchomości państwowych, złej wiary posiadacza i wpływu umowy dzierżawy na charakter posiadania."

Ograniczenia: Dotyczy stanu prawnego i faktycznego z okresu orzekania, specyfiki nieruchomości państwowych i możliwości ustalenia właściciela w księdze wieczystej.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa dotyczy zasiedzenia nieruchomości, co jest tematem często pojawiającym się w praktyce prawniczej i budzącym zainteresowanie. Interpretacja sądu w zakresie złej wiary i wpływu dzierżawy jest istotna dla prawników.

Czy można zasiedzieć nieruchomość, która ma urządzoną księgę wieczystą i jest dzierżawiona?

Sektor

nieruchomości

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt: XI Ns 913/16 POSTANOWIENIE Dnia 19 września 2016 r. Sąd Rejonowy w Toruniu XI Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Paweł Liberadzki Protokolant: st. sekr. sądowy Hanna Olkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 września 2016 r. w Toruniu na rozprawie sprawy z wniosku T. P. (1) z udziałem Gminy M. T. , M. S. (1) i S. W. o zasiedzenie postanawia: I oddalić wniosek, II ustalić, iż wnioskodawca i uczestnicy ponoszą koszty sądowe zgodnie ze swoim udziałem w sprawie. UZASADNIENIE Wnioskodawca T. P. (1) złożył wniosek o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości położonej w T. przy ul. (...) posiadającej urządzoną księgę wieczystą (...) przez jego ojca T. P. (2) w drodze zasiedzenia. W uzasadnieniu wniosku T. P. (1) podniósł, że przedmiotową nieruchomość zakupił w sposób nieformalny jego dziadek W. P. (1) urodzony (...) ,a zmarły 02-06-1977r. Do końca życia mieszkał w przedmiotowej nieruchomości wraz z dziećmi T. P. (2) , K. G. i S. W. . W. P. (1) na przedmiotowej nieruchomości wzniósł dom mieszkalny. Ojciec wnioskodawcy T. P. (2) urodził się w (...) r. i do końca życia zamieszkiwał w przedmiotowej nieruchomości. Wnioskodawca wywodził, że kolejni posiadacze posiadali nieruchomość w sposób samoistny i byli przekonani, że są właścicielami nieruchomości. W związku z czym należy uznać ich za posiadaczy w dobrej wierze. W toku postępowania Sąd wezwał do udziału w sprawie Gminę M. T. . Uczestnik postępowania Gmina M. T. wniosła o oddalenie wniosku. Swoje stanowisko uzasadniła tym, że od 1992r. przedmiotowa nieruchomość była wydzierżawiana przez K. G. córkę W. od Gminy M. T. . SĄD USTALIŁ I ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE: Wpisanym w księdze wieczystej Kw (...) właścicielem jest Gmina M. T. [dowód: odpis księgi wieczystej k. 21-30 akt]. W okresie międzywojennym dziadek wnioskodawcy W. P. (1) przybył do T. z kresów wschodnich. Poznał M. S. (2) i po zawarciu związku małżeńskiego zakupił przedmiotową nieruchomość. Wzniósł najpierw dom drewniany, a następnie murowany. [dowód: przesłuchanie wnioskodawcy k. 70v akt, uczestniczki M. S. (1) k. 71 akt, S. S. k. 71 akt]. W. P. (1) zmarł w dniu 02-06-1977r. Spadek po nim nabyli wdowa M. P. (1) z domu S. oraz dzieci: K. G. , T. P. (2) i S. W. . W. P. (1) władał nieruchomością przez cały okres swojego życia jak właściciel. Na przedmiotowej nieruchomości w 1936 roku został wzniesiony budynek mieszkalny. [dowód: przesłuchanie wnioskodawcy k. 70v akt, uczestniczki M. S. (1) k. 71 akt, S. S. k. 71 akt, kopia książki ewidencyjnej nieruchomości k. 14-18 akt, karta ewidencyjna k. 19 – 20 akt]. W dniu 09 lutego 1987 roku K. G. złożyła wniosek o wydzierżawienie przedmiotowej nieruchomości do Urzędu miasta T. Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami [ dowód : kopia wniosku k. 41 akt ] . K. G. ponowiła wniosek o wydzierżawienie przedmiotowej nieruchomości 19 marca 1992 roku [ dowód : kopia wniosku k. 46 akt ] . W dniu 01 maja 1993 roku została zawarta umowa dzierżawy nieruchomości położonej w T. przy ulicy (...) pomiędzy K. G. i Zarządem Miasta T. [ dowód : kopia umowy k. 42 akt ] . Po śmierci W. P. (1) posiadaczem nieruchomości stał się jego syn T. P. (2) . T. P. (2) zmarł w dniu 20-05-2004r. w T. . Spadek po nim nabyli żona K. P. , córka M. S. (1) oraz synowie: M. P. (2) i T. P. (1) . [dowód: kopia postanowienia Sądu k. 9 akt]. Po śmierci T. P. (2) posiadanie nieruchomości przejął wnioskodawca T. P. (1) . Zaczął on wypełniać wszystkie obowiązki związane z nieruchomością. W. P. (2) w związku z przejęciem nieruchomości spłacił swoje siostry w kwotach po 5.000zł. [dowód: przesłuchanie wnioskodawcy k. 70v akt, uczestniczki M. S. (1) k. 71 akt, S. S. k. 71 akt]. W 2012 roku wnioskodawca podpisał umowę dzierżawy przedmiotowej nieruchomości z Gminą T. . W op0arciu o zawartą umowę T. P. (1) płaci regularnie czynsz dzierżawny[ dowód : przesłuchanie wnioskodawcy k. 70 v , przesłuchanie uczestniczki M. S. (1) k. 71 akt , przesłuchanie uczestniczki S. S. k. 71 akt ] . k. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przesłuchania wnioskodawcy i uczestniczek oraz dołączonych do akt dokumentów . Fakt posiadania nieruchomości przez W. P. (1) , potem przez T. P. (2) , a następnie przez T. P. (1) nie był w sprawie kwestionowany . Sąd dał wiarę temu , że W. P. (1) już w okresie międzywojennym nabył nieformalnie nieruchomość , wzniósł na niej budynek i był jej posiadaczem samoistnym . Uczestnik Gmina M. nie kwestionowała tych okoliczności . Jest to ponadto potwierdzone książką ewidencyjną nieruchomości oraz kartą ewidencyjną lokalu . Samoistność posiadania T. P. (2) nie była kwestionowana do 1992 roku , kiedy to K. G. zawarła z Gminą T. umowę dzierżawy przedmiotowej nieruchomości . Zdaniem Sądu od tego momentu można mówić o posiadaniu zależnym w zakresie umowy dzierżawy . Wprawdzie T. P. (2) nie był stroną umowy , to należy wątpić aby nie był poinformowany o fakcie jej zawarcia . T. P. (1) przyznał , że płacił regularnie czynsz dzierżawny . Jego z pewnością można uznać za posiadacza zależnego .Tak więc Sąd winien rozstrzygnąć czy T. P. (2) z chwilą śmierci w 2004 roku lub wcześniej nabył własność przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie . Bezsporną okolicznością było , że własność przedmiotowej nieruchomości przysługiwała Skarbowi Państwa . Zgodnie z treścią art. 177 kodeksu cywilnego z 1965 roku przepisy o zasiedzeniu nie miały zastosowania do nieruchomości będącej przedmiotem własności państwowej . Przepis ten został uchylony ustawą z dnia 28 lipca 1990 roku o zmianie ustawy kodeks cywilny . Od dnia wejścia w życie tej ustawy to jest od dnia 01 października 1990 roku możliwe było zasiedzenie nieruchomości będącej przedmiotem własności państwowej . Zgodnie z treścią art. 172 kodeksu cywilnego posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność , jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny , chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze [ zasiedzenie ] . Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność , choćby uzyskał posiadanie w złej wierze . Przy obliczaniu terminu do nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie należy brać pod uwagę brzmienie art. 10 ustawy z 1990 roku o zmianie ustawy kodeks cywilny . Stanowi on , że jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy istniał stan , który według przepisów dotychczasowych wyłączał zasiedzenie nieruchomości , a według przepisów obowiązujących po wejściu jej w życie prowadzi do zasiedzenia , zasiedzenie biegnie od dnia wejścia w życie ustawy , jednakże termin ten ulega skróceniu o czas , w którym powyższy stan istniał przed dniem wejścia w życie ustawy , lecz nie więcej niż o połowę . Przedmiotowa nieruchomość posiada urządzoną księgę wieczystą . Tak więc należy uznać kolejnych posiadaczy nieruchomości za posiadaczy w złej wierze . Mogli oni bowiem przy zachowaniu należytej staranności ustalić w księdze wieczystej właściciela nieruchomości . Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy , że do skutecznego nabycia nieruchomości przez zasiedzenie T. P. (2) musiałby w sposób samoistny posiadać nieruchomość do 01 października 2005 roku . Tak się nie stało bowiem wcześniej T. P. (2) zmarł . Niezależnie od tego należy pamiętać , iż zgodnie z ustaleniami Sądu nastąpiła utrata samoistności posiadania w 1992 roku .Wprawdzie art. 339 kodeksu cywilnego stanowi , że domniemywa się , iż kto rzecz posiada jest posiadaczem w dobrej wierze , jednakże w niniejszej sprawie zdaniem Sądu domniemanie to zostało skutecznie obalone . T. P. (1) nie można uznać za posiadacza samoistnego , czyli posiadacza w zakresie prawa własności . Jak sam przyznał podpisał umowę dzierżawy i płacił czynsz . Wobec powyższego na podstawie cytowanych przepisów orzeczono jak w sentencji . O kosztach orzeczono na podstawie art. 520 k.p.c.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI