XI Ka 755/13

Sygn. akt XI Ka 755/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 września 2013 r. Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Sędzia SO Ewa Bogusz-Patyra Protokolant: prot. Małgorzata Purc po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. sprawy H. W. obwinionego z art. 97 kw w zw. z art. 24 ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. PRD i in. na skutek apelacji wniesionego przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim z dnia 18 kwietnia 2013r. sygn. akt II W 904/12 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę obwinionego H. W. przekazuje Sądowi Rejonowemu w Radzyniu Podlaskim do ponownego rozpoznania. Sygn. akt XI Ka 755/13 UZASADNIENIE H. W. obwiniony został o to, że: I. w dniu 4 listopada 2012 roku około godziny 21:25 w miejscowości B. , woj. (...) , kierując samochodem osobowym marki B. o numerze rejestracyjnym (...) , naruszył zakaz wyprzedzania na skrzyżowaniu tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 24 ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2005 roku, nr. 108, poz. 908. ze zm.) II. w czasie i miejscu jak w punkcie I kierując samochodem osobowym marki B. o numerze rejestracyjnym (...) , naruszył zakaz wyprzedzania pojazdu bezpośrednio przed przejazdem kolejowym tj. o wykroczenie tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 28 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2005 roku, nr. 108, poz. 908. ze zm.) Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim obwinionego H. W. uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za nie na podstawie art. 97 kw w zw. z art. 9 § 2 kw skazał go łącznie na karę 600 (sześćset) złotych grzywny; zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 60 złotych opłaty i obciążył go wydatkami w kwocie 100 złotych. Apelację od powyższego wyroku wniósł obwiniony. Wyrokowi zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania która miała wpływ na treść orzeczenia a mianowicie: a) art. 8 kpw w zw. z art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpk polegającą na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dokonanie dowolnej o nieobiektywnej oceny dowodów w postaci zeznań świadków, wyjaśnień obwinionego i uznaniu, że obwiniony dopuścił się wymienionych we wniosku o ukaranie naruszeń prawa o ruchu drogowym , w sytuacji gdy prawidłowa ocena zebranych wyżej dowodów, w szczególności wyjaśnień obwinionego, prowadzą do wniosku, że obwiniony nie naruszył swoim działaniem przepisów prawa o ruchu drogowym ; b) art. 8 kpw w zw. z art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 8 kpw polegającą na rozstrzygnięciu wątpliwości jakie pojawiły się w sprawie na niekorzyść obwinionego, a dokładnie kwestii dotyczących miejsca w którym obwiniony dokonywał manewru wyprzedzania – czy manewr przeprowadzony został na skrzyżowaniu oraz czy w jakiej odległości od przejazdu kolejowego; c) art. 167 kpk w zw. z art. 42 kpw w zw. z art. 207 kpk poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd I instancji z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego na okoliczność ustalenia: -z jaką prędkością na drodze (...) w kierunku B. jechał pojazd wyprzedzany przez obwinionego; -jaka odległość jest niezbędna do wyprzedzenia pojazdu, który porusza się z bardzo małą prędkością w sytuacji gdy drugi pojazd zachowuje maksymalną dopuszczalną prędkość; -z jaką prędkością jechali samochodem świadkowie i jaki w związku z tym był zakres ich widoczności; d) art. 167 kpk w zw. z art. 43 kpw w zw. z art. 211 kpk poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd I instancji z urzędu eksperymentu procesowego celem ustalenia odtworzenia przebiegu stanowiących przedmiot rozpoznania zdarzeń, w szczególności; e) art. 167 kpk w zw. z art. 43 kpw poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd I instancji z urzędu dowodu z oględzin miejsca zdarzenia celem dokładnego zaznajomienia się układem topograficznym miejsca zdarzenia; 2. obrazę przepisów prawa materialnego a mianowicie art. 28 ust. 3 pkt Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym (u.p.r.d) poprzez jego błędną wykładnie polegająca na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie obwiniony dokonał manewru wyprzedzania pojazdu bezpośrednio przed przejazdem kolejowym w sytuacji gdy manewr ten przeprowadzony został w znacznej odległości od tego przejazdu. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od zarzucanych mu czynów ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obwinionego zasługuje na uwzględnienie w zakresie drugiego z alternatywnie sformułowanych wniosków, natomiast wydanie orzeczenia reformatoryjnego byłoby co najmniej przedwczesne. Trafnie podnosi skarżący, iż w sprawie niniejszej nie został zgromadzony pełny materiał dowodowy pozwalający na ocenę wiarygodności wyjaśnień obwinionego oraz zeznań świadków, a tym samym odtworzenie rzeczywistego przebiegu wydarzeń. Choć chybiony jest zarzut braku dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego, to jednak analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, iż Sąd Rejonowy nie przejawił inicjatywy dowodowej i zaniechał przeprowadzenia eksperymentu procesowego, który w istotny sposób uzupełniłby materiał dowodowy i pozwolił na rozwianie wszelkich wątpliwości co do tego czy funkcjonariusze policji mieli możliwość obserwowania manewru wykonanego przez obwinionego i poczynienia postrzeżeń niezbędnych do oceny miejsca oraz opisanej przez świadków nieprawidłowości tj. wyprzedzania na skrzyżowaniu i bezpośrednio przed przejazdem kolejowym. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd Rejonowy odbierze wyjaśnienia od obwinionego- oczywiście jeżeli nie skorzysta on z przysługującego prawa do odmowy złożenia wyjaśnień, przesłucha świadków oraz przeprowadzi eksperyment procesowy z udziałem obwinionego i funkcjonariuszy policji, dbając o możliwie najwierniejsze odtworzenie szczegółów. Przeprowadzi pozostałe dowody nieosobowe zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w razie potrzeby inne dowody z urzędu lub na wniosek stron. Zebrany materiał dowodowy podda wszechstronnej analizie i ocenie stosując reguły zawarte w art. 7 kpk i art. 4 kpk w zw. z art. 8 kpw , w oparciu o który poczyni prawidłowe ustalenia faktyczne. Dokona również właściwej oceny prawnej zachowania obwinionego. W razie potrzeby swoje stanowisko uzasadni zgodnie z wymogami art. 424 § 1 kpk w zw. z art. 82 § 1 kpw .