XI Ka 590/20
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego skazujący obwinioną za wykroczenie z art. 154 § 2 Kodeksu wykroczeń, oddalając jej apelację.
Sąd Okręgowy w Lublinie rozpoznał apelację obwinionej B. P. od wyroku Sądu Rejonowego w Rykach, który uznał ją za winną wykroczenia z art. 154 § 2 Kodeksu wykroczeń i wymierzył karę nagany. Obwiniona zarzucała m.in. obrazę przepisów proceduralnych i błąd w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy uznał apelację za bezzasadną, utrzymując w mocy zaskarżony wyrok i zasądzając od obwinionej koszty postępowania odwoławczego.
Sąd Okręgowy w Lublinie, w składzie przewodniczącego sędziego Artura Achrymowicza, rozpoznał apelację obwinionej B. P. od wyroku Sądu Rejonowego w Rykach z dnia 30 czerwca 2020 roku, sygn. akt II W 429/19. Sąd Rejonowy uznał obwinioną za winną popełnienia wykroczenia z art. 154 § 2 Kodeksu wykroczeń i wymierzył jej karę nagany. Obwiniona w swojej apelacji podniosła zarzuty dotyczące obrazy prawa materialnego (art. 154 § 2 kw), obrazy przepisów postępowania (art. 5 § 2, art. 7, art. 366 § 1, art. 424 § 1 k.p.k., art. 39 k.p.w.) oraz błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy szczegółowo odniósł się do podniesionych zarzutów, uznając je za bezzasadne. W szczególności odrzucono zarzuty dotyczące braku ustalenia "charakteru" nieruchomości, wskazując na prawidłowe ustalenie gruntu jako polnego przez Sąd Rejonowy. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się również obrazy art. 5 § 2 k.p.k. ani art. 7 k.p.k. w zakresie oceny wiarygodności zeznań świadków. Uznano, że ocena zeznań D. F. i T. Z. była spójna, a zeznania G. P. zostały ocenione racjonalnie. Sąd Okręgowy stwierdził, że nie zachodziła potrzeba uzupełniania postępowania dowodowego, a zarzut błędu w ustaleniach faktycznych miał charakter tautologiczny. W konsekwencji, apelacja obwinionej została uznana za niezasadną, a zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Obwinioną obciążono również kosztami postępowania odwoławczego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, sąd prawidłowo ustalił charakter nieruchomości jako polnej, co uzasadnia zastosowanie przepisu.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy uznał zarzuty dotyczące braku ustalenia charakteru nieruchomości za chybione, wskazując na argumentację Sądu Rejonowego co do podstawy faktycznej i prawnej uznania gruntu za polny.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
utrzymanie w mocy wyroku
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| B. P. (1) | osoba_fizyczna | obwiniona |
| J. i M. z domu F. | osoba_fizyczna | pokrzywdzona |
Przepisy (8)
Główne
k.w. art. 154 § § 2
Kodeks wykroczeń
Pomocnicze
k.p.k. art. 5 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 366 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 424 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.w. art. 39
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
k.p.w. art. 106a
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
k.p.k. art. 438 § pkt 3
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Prawidłowe ustalenie charakteru nieruchomości jako polnej. Brak istotnych wątpliwości uzasadniających zastosowanie art. 5 § 2 k.p.k. Prawidłowa ocena wiarygodności zeznań świadków zgodnie z art. 7 k.p.k. Spójność zeznań świadków D. F. i T. Z. Racjonalna ocena zeznań G. P.
Odrzucone argumenty
Zarzut obrazy art. 154 § 2 kw przez zastosowanie go bez ustalenia charakteru nieruchomości. Zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. przez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść obwinionej. Zarzut obrazy art. 7 k.p.k. przez niewłaściwą ocenę zeznań świadków. Zarzut nieustalenia charakteru nieruchomości. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.
Godne uwagi sformułowania
zarzuty są zupełnie chybione w świetle argumentacji Sądu Rejonowego żadne istotne okoliczności nie pozostały wątpliwe biegła miała na względzie, lecz nie stwierdziła takich mankamentów jego depozycji brak zaś realnych podstaw, by uznać, że świadek nie mógł widzieć zachowania obwinionej ocena zeznań G. P. jest racjonalna i odpowiada regułom art. 7 K.p.k. nie zachodziła potrzeba uzupełnienia przewodu sądowego zarzut ma charakter tautologiczny w stosunku do omówionego wyżej z pkt. II 2 o błędzie w rozumieniu art. 438 pkt 3 K.p.k. w ogóle nie może być mowy
Skład orzekający
Artur Achrymowicz
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Potwierdzenie prawidłowości stosowania przepisów proceduralnych w sprawach o wykroczenia, oceny dowodów i ustalania stanu faktycznego."
Ograniczenia: Sprawa dotyczy specyficznego wykroczenia i rutynowych kwestii proceduralnych, nie wprowadza nowych interpretacji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Jest to rutynowa sprawa wykroczeniowa, w której sąd odwoławczy oddalił apelację obwinionej, utrzymując w mocy wyrok sądu pierwszej instancji. Brak w niej nietypowych faktów czy przełomowych kwestii prawnych.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt XI Ka 590/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 września 2020 roku Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący Sędzia Artur Achrymowicz Protokolant Agnieszka Furdel po rozpoznaniu dnia 25 września 2020 roku sprawy B. P. (1) c. J. i M. z domu F. ur. (...) w S. obwiniona z art. 154 § 2 kw na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną od wyroku Sądu Rejonowego w Rykach z dnia 30 czerwca 2020 roku sygn. akt II W 429/19 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od B. P. (1) na rzecz Skarbu Państwa 50 (pięćdziesiąt) złotych wydatków postępowania odwoławczego. Artur Achrymowicz XI Ka 590/20 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy uznał B. P. za winną wykroczenia z art. 154 § 2 K.w. i wymierzył jej karę nagany. Skarżąca, stawiając zarzuty: I obrazy art. 154 § 2 K.w. przez zastosowanie go, choć Sąd Rejonowy nie ustalił „charakteru” zaśmieconej nieruchomości; II obrazy: 1. art. 5 § 2 K.p.k. przez rozstrzygnięcie wątpliwości na jej niekorzyść; 2. art. 7 K.p.k. przez: a) uznanie za wiarygodne zeznań D. F. , b) uznanie za niewiarygodne zeznań G. P. ; 3. art. 4, 7, 366 § 1 i 424 § 1 K.p.k. przez nieustalenie „charakteru” nieruchomości; 4. art. 39 K.p.w. przez nieustalenie „charakteru” nieruchomości; III błędu w ustaleniach faktycznych przez: 1. uznanie, że obwiniona popełniła czyn; 2. uznanie obwinionej za winną na podstawie zeznań T. Z. i D. F. ; wniosła o uniewinnienie, a ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Ad I, II 3 i 4 Zarzuty są zupełnie chybione w świetle argumentacji Sądu Rejonowego co do podstawy faktycznej (k. 118 in fine) i prawnej (k. 121 in fine i pkt 6 na k. 122) uznania gruntu za polny. Ad II 1 Skarżąca nie wskazała o jakie wątpliwości miałoby chodzić, a żadne istotne okoliczności nie pozostały wątpliwe w świetle treści dowodów, którym Sąd dał wiarę. Ad II 2 To, że świadek może mieć tendencje do konfabulacji i podatności na sugestie, biegła miała na względzie, lecz nie stwierdziła takich mankamentów jego depozycji w niniejszej sprawie. Brak zaś realnych podstaw, by uznać, że świadek nie mógł widzieć zachowania obwinionej z odległości rzędu zaledwie 30 m. Zeznania D. F. uwiarygadnia dodatkowo spójność z zeznaniami T. Z. . Z kolei przeprowadzona przez Sąd Rejonowy ocena zeznań G. P. jest racjonalna i odpowiada regułom art. 7 K.p.k. (k. 120/121). W tym stanie rzeczy, nie zachodziła potrzeba uzupełnienia przewodu sądowego, zaś oględziny miejsca zdarzenia nie tylko nie przyczyniłyby się to do przyspieszenia postępowania, ale wręcz przeciwnie – powodowały jego przewlekłość, więc zgodnie z dyspozycją art. 106a K.p.w. były na tym etapie wykluczone. Ad III Zarzut ma charakter tautologiczny w stosunku do omówionego wyżej z pkt. II 2 więc nie wymaga odrębnego komentarza. Co więcej, nie wskazuje on, by Sąd I instancji ustalił cokolwiek wbrew treści dowodów, którym dał wiarę, a skoro ustalenia wynikają wprost z treści dowodów uznanych przez Sąd I instancji za wiarygodne, to o błędzie w rozumieniu art. 438 pkt 3 K.p.k. w ogóle nie może być mowy. Wobec powyższego apelacja okazała się niezasadna, co z kolei pociągnęło za sobą obciążenie obwinionej zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego. Artur Achrymowicz
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI