XI Ka 536/13

Sygn. akt XI Ka 536/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 września 2013 roku Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym-Odwoławczym w składzie : Przewodniczący: SSO Sławomir Kaczor – spr. Sędziowie: SO Elżbieta Kowalska SO Katarzyna Żmigrodzka Protokolant: prot. Katarzyna Zabielska przy udziale Prokuratora Urszuli Komor po rozpoznaniu w dniu 3 września 2013 roku sprawy L. S. oskarżonego z art. 229 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Chełmie IX Zamiejscowy Wydział Karny z/s we Włodawie z dnia 25 lutego 2013 r. sygn. akt IX K 261/13 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonego L. S. przekazuje Sądowi Rejonowemu w Chełmie IX Zamiejscowy Wydział Karny z/s we Włodawie do ponownego rozpoznania. XI Ka 536/13 UZASADNIENIE L. S. oskarżony został o to, że w dniu 26 lipca 2011r. we W. woj. (...) złożył obietnicę funkcjonariuszowi Placówki Straży Granicznej we W. Z. Ś. udzielenia korzyści majątkowej w wysokości 50 000 zł miesięcznie w związku z pełnieniem obowiązków służbowych w zamian za udzielenie pomocy w przemycie papierosów przez granice państwową tj. o czyn z art.229 § 1 k.k. Wyrokiem z dnia 25 lutego 2013r. Sąd Rejonowy w Chełmie IX Zamiejscowy Wydział z/s we Włodawie: I. uznał oskarżonego za winnego dokonania zarzuconego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art.229 § 1 k.k. i za to na mocy tego przepisu wymierzył mu karę roku 6 miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art.69 § 1 i 2 k.k. i art.70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie tak orzeczonej kary warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat; III. na podstawie art.33 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł; IV. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 380 zł opłaty i 90 zł tytułem wydatków postępowania. Od wyroku tego apelację wniósł prokurator. Zaskarżając rozstrzygnięcie w całości na niekorzyść oskarżonego zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na jego treść, a mianowicie art.335 § 1 k.p.k. w zw. z art.343 § 6 i 7 k.p.k. poprzez: 1.uwzględnienie wniosku prokuratora o wydanie wobec L. S. wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie uzgodnionych kar i środków karnych w sytuacji gdy wniosek ten nie zasługiwał na aprobatę z uwagi na istnienie wątpliwości co do okoliczności czynu stanowiącego przedmiot postępowania, wynikające z zarzucenia oskarżonemu czynu zakwalifikowanego z art.229 § 1 k.k. przy ustaleniu, że w/w obiecywał udzielić Z. Ś. korzyści majątkowej w zamian za udzielenie pomocy w przemycie papierosów przez granicę państwową, a zatem za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa , w związku z czym czyn zarzucony oskarżonemu należało zakwalifikować z art.229 § 3 k.k. 2. wymierzenie L. S. za przypisany mu czyn m.in kary roku 6 miesięcy pozbawienia wolności w sytuacji gdy uwzględniony został złożony przez prokuratora w trybie art.335 § 1 k.k. wniosek – w postaci zmodyfikowanej w toku posiedzenia – o wydanie wobec oskarżonego wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie mu kary roku pozbawienia wolności. Podnosząc powyższe zarzuty prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja zasługuje na uwzględnienie. Jeżeli bowiem treścią przekazanej przez oskarżonego oferty, pochodzącej od T. A. , była obietnica udzielenia przez tego ostatniego Z. Ś. korzyści majątkowej w zamian za pomoc w przemycie papierosów, która to pomoc stanowiłaby przecież naruszenie przepisów prawa, to przyjęta przez Sąd Rejonowy kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu w żadnej mierze nie odzwierciedla w pełni jego istoty. Niezależnie od powyższego poza zakresem uwagi Sądu Rejonowego pozostało to, że zgodnie z poczynionymi ustaleniami oskarżony w istocie przekazał Z. Ś. obietnicę pochodzącą od T. A. , a następnie skontaktował wyżej wymienionego z funkcjonariuszem straży granicznej, kiedy to obietnica ta została wyartykułowana w sposób bezpośredni. To zaś obligowało Sąd Rejonowy do rozważenia czy czyn jakiego dopuścił się oskarżony nie stanowił pomocnictwa do występku z art.229 § 3 k.k. Kwestii tej Sąd Odwoławczy nie przesądza na obecnym etapie postępowania, albowiem winna ona zostać rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, który nie poczynił jednak samodzielnych rozważań w przedmiocie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, poprzestając w tym zakresie na skopiowaniu części uzasadnienia aktu oskarżenia. Analogiczny wniosek winien zostać sformułowany odnośnie ustaleń faktycznych, zawartych w części motywacyjnej zaskarżonego wyroku, które również stanowią kopię uzasadnienia skargi prokuratorskiej, łącznie z występującymi w niej oczywistymi omyłkami pisarskimi. Reasumując Sąd Rejonowy dopuścił się zarówno oczywistej obrazy art.343 § 7 k.p.k. , poprzez wydanie wyroku bez przeprowadzenia rozprawy, bezkrytycznie aprobując wniosek prokuratora, pomimo istnienia szeregu nie wyjaśnionych i nie rozważonych okoliczności sprawy, jak również obrazy art.424 § 1 k.p.k. , w sposób wskazany w powyższej części niniejszego uzasadnienia. Ze wskazanych powodów zaskarżony wyrok podlega uchyleniu. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy uwzględni wyżej poczynione uwagi. Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawie art.437 § 2 k.p.k. orzekł jak w wyroku.