XI Ka 427/20

Sąd Okręgowy w LublinieLublin2020-11-17
SAOSKarnewykroczeniaŚredniaokręgowy
wykroczeniekodeks wykroczeńruch drogowypotrąceniepieszysąd odwoławczyuchylenie wyrokuponowne rozpoznanie

Sąd Okręgowy uchylił wyrok Sądu Rejonowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z powodu błędnych ustaleń faktycznych dotyczących odpowiedzialności oskarżonej za potrącenie pieszej.

Sąd Okręgowy w Lublinie, rozpoznając apelacje obrońcy, prokuratora i pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, uchylił wyrok Sądu Rejonowego w sprawie o wykroczenie z art. 92 § 1 kw. Głównym powodem uchylenia były błędy w ustaleniach faktycznych, wskazujące na sprzeczność między opisem czynu a ustaleniami sądu pierwszej instancji, w szczególności w kontekście związku przyczynowego między niezastosowaniem się do sygnalizacji a potrąceniem pieszej. Sąd odwoławczy podkreślił niedopuszczalność skazania w postępowaniu odwoławczym, gdy w pierwszej instancji osoba nie została skazana.

Sąd Okręgowy w Lublinie, działając w składzie jednoosobowym, rozpoznał sprawę z apelacji obrońcy, prokuratora oraz pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, dotyczącą wyroku Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 10 lutego 2020 roku, sygn. akt IX K 567/18. Oskarżona była o czyn z art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń. Sąd Okręgowy, po analizie zarzutów apelacyjnych, w tym obrazy przepisów postępowania i prawa materialnego oraz błędów w ustaleniach faktycznych, uznał zarzut dotyczący błędnego ustalenia, iż oskarżona jedynie nie zastosowała się do sygnalizatora, za zasadny. Sąd odwoławczy stwierdził oczywistą i zasadniczą sprzeczność między opisem przypisanego czynu a ustaleniami faktycznymi zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w szczególności w kwestii związku przyczynowego między zignorowaniem obowiązku przez kierującą a potrąceniem pieszej. Podkreślono, że nawet jeśli piesza przyczyniła się do zdarzenia, obowiązkiem kierującej było upewnienie się, że piesza bezpiecznie opuściła jezdnię. Z uwagi na te uchybienia oraz niedopuszczalność skazania w postępowaniu odwoławczym, gdy w pierwszej instancji osoba nie została skazana, Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Wskazano również na potrzebę koncentracji materiału dowodowego i rozważenia dopuszczenia dowodów na wcześniejszym etapie postępowania.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Nie, ustalenia sądu pierwszej instancji w tym zakresie pozostają w oczywistej i zasadniczej sprzeczności z trafnymi co do istoty zdarzenia ustaleniami.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy stwierdził, że opis przypisanego czynu w wyroku sądu pierwszej instancji jest sprzeczny z ustaleniami faktycznymi, w szczególności w zakresie związku przyczynowego między zignorowaniem obowiązku przez kierującą a potrąceniem pieszej. Nawet jeśli piesza przyczyniła się do zdarzenia, kierująca miała obowiązek upewnić się, że piesza bezpiecznie opuściła jezdnię.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania

Strony

NazwaTypRola
N. Ś.osoba_fizycznaoskarżona
A. M.osoba_fizycznapokrzywdzona
Prokuratororgan_państwowyoskarżyciel publiczny
Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowejinnepełnomocnik oskarżycielki posiłkowej

Przepisy (10)

Główne

k.w. art. 92 § § 1

Kodeks wykroczeń

k.p.k. art. 454 § § 1

Kodeks postępowania karnego

Pomocnicze

k.p.k. art. 438 § pkt 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 438 § pkt 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 438 § pkt 3

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 436

Kodeks postępowania karnego

Konstytucja art. 78

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Konstytucja art. 176 § ust. 1

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

k.k. art. 66 § § 1

Kodeks karny

k.p.k. art. 349 § § 2

Kodeks postępowania karnego

Argumenty

Skuteczne argumenty

Błędne ustalenie, iż oskarżona jedynie nie zastosowała się do sygnalizatora. Sprzeczność ustaleń sądu pierwszej instancji z uzasadnieniem wyroku w zakresie związku przyczynowego. Niedopuszczalność skazania w postępowaniu odwoławczym.

Godne uwagi sformułowania

Opis przypisanego czynu, czyli zawarte w orzeczeniu ustalenia, pozostają w oczywistej i zasadniczej sprzeczności z trafnymi co do istoty zdarzenia ustaleniami, przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nawet jednak, gdyby stanowisko Sądu I instancji było w tym zakresie trafne, a – co więcej – gdyby pokrzywdzona przebiegała już na czerwonym świetle, to okoliczności tego rodzaju stanowiłyby jedynie z jej strony przyczynienie się do zdarzenia. Niewątpliwie zaś, nawet w takiej sytuacji, obowiązkiem kierującej było zaczekać, dopóki piesza nie zejdzie z jezdni. Jakościowa różnica między tymi rozstrzygnięciami jest fundamentalna i oczywista, i jakkolwiek niedopuszczalność skazania w takim układzie procesowym dopiero w postępowaniu odwoławczym nie wynika expressis verbis z art. 454 § 1 K.p.k. to jednak – w ocenie Sądu Okręgowego – ratio legis tej szczególnej regulacji [...] nie pozostawia wątpliwości, iż koniecznym okazało się uchylenie zaskarżonego wyroku.

Skład orzekający

Artur Achrymowicz

przewodniczący

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja zasady niedopuszczalności skazania w postępowaniu odwoławczym, gdy w pierwszej instancji osoba nie została skazana; ocena związku przyczynowego w sprawach o wykroczenia drogowe."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i stanu faktycznego.

Wartość merytoryczna

Ocena: 6/10

Sprawa pokazuje, jak istotne są prawidłowe ustalenia faktyczne i jak sąd odwoławczy pilnuje gwarancji procesowych, w tym prawa do dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy w przypadku skazania.

Sąd odwoławczy uchylił wyrok: czy można skazać kogoś po raz pierwszy dopiero w drugiej instancji?

Sektor

transport

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt XI Ka 427/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 listopada 2020 roku Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący Sędzia Artur Achrymowicz Protokolant Katarzyna Wójcik przy udziale prokuratora Wojciecha Pergały po rozpoznaniu dnia 17 listopada 2020 roku sprawy N. Ś. s. S. i K. z d. Ś. ur. (...) w L. oskarżonej z art. 92 § 1 kw na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę, prokuratora, pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 10 lutego 2020 roku sygn. akt IX K 567/18 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt XI Ka 427/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego Lublin - Zachód sygn. IX K 567/18 z dn. 10.2.2020 r. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☒ obrońca 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka 1.4. Wnioski ☒ Uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Obrazy art. 177 § 1 w zw. z art. 178 § 1 K.k. przez zakwalifikowanie czynu z art. 92 § 1 K.w. – apelacja prokuratora w pkt. I i apelacja pełnomocnika w pkt. IV Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Merytoryczne rozpoznanie zarzutu byłoby bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 436 K.p.k. z uwagi na stanowisko wyrażone w sekcji 3.3.3. Wniosek O zmianę wyroku przez skazanie – pełnomocnik. O uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezprzedmiotowość zarzutu wyklucza merytoryczną ocenę wniosków. 3.2. Obrazy: 1) art. 7 K.p.k. przez wadliwą ocenę wiarygodności dowodów osobowych oraz opinii – pkt I apelacji pełnomocnika; 2) art. 170 § 1 K.p.k. przez oddalenie wniosku o opinię co do zapisu monitoringu – pkt III apelacji pełnomocnika. Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Merytoryczne rozpoznanie zarzutu byłoby bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 436 K.p.k. z uwagi na stanowisko wyrażone w sekcji 3.3.3. Wniosek O zmianę wyroku przez skazanie – pełnomocnik. O uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezprzedmiotowość zarzutu wyklucza merytoryczną ocenę wniosków. 3.3. Błędnego ustalenia, iż oskarżona jedynie nie zastosowała się do wskazań sygnalizatora, tj. popełniła wykroczenie. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Opis przypisanego czynu, czyli zawarte w orzeczeniu ustalenia, pozostają w oczywistej i zasadniczej sprzeczności z trafnymi co do istoty zdarzenia ustaleniami, przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (sekcja 1.1.1.), w szczególności, iż oskarżona „nie zatrzymała samochodu przed sygnalizatorem /…/, co w konsekwencji doprowadziło do potrącenia pieszej” (k. 375v). Związek przyczynowy pomiędzy zignorowaniem obowiązku i bezpośrednim skutkiem w postaci uderzenia auta w pieszą oraz dalszym – w postaci spowodowania obrażeń, jest ewidentny. Nie zachodzą też żadne okoliczności ekskulpujące. Słusznie pełnomocnik podnosi, iż ustalenie, jakoby pokrzywdzona, widząc nadjeżdżający pojazd, mogła i powinna się zatrzymać, jest sprzeczne z opinią, którą Sąd Rejonowy uznał za przekonującą ( J. P. - k. 343). Nawet jednak, gdyby stanowisko Sądu I instancji było w tym zakresie trafne, a – co więcej – gdyby pokrzywdzona przebiegała już na czerwonym świetle, to okoliczności tego rodzaju stanowiłyby jedynie z jej strony przyczynienie się do zdarzenia. Niewątpliwie zaś, nawet w takiej sytuacji, obowiązkiem kierującej było zaczekać, dopóki piesza nie zejdzie z jezdni. Wniosek O uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. O zmianę wyroku przez skazanie – pełnomocnik. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zasadność wniosku dotyczy apelacji prokuratora, a wynika z zasadności zarzutu. Wniosek pełnomocnika, jakkolwiek pozostaje w logicznym związku z uchybieniem, jest jednak sprzeczny z zakazem wynikającym z art. 454 § 1 K.k. 3.4. Rażącej surowości grzywny – apelacja obrońcy. Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Merytoryczne rozpoznanie zarzutu byłoby bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 436 K.p.k. z uwagi na stanowisko wyrażone uprzednio w sekcji 3.3.3. Wniosek O zmianę wyroku przez wymierzenie nagany. Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezprzedmiotowość zarzutu wyklucza merytoryczną ocenę wniosku. 3.5. Obrazy art. 624 § 1 K.p.k. przez obciążenie oskarżonej całością wydatków. Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Merytoryczne rozpoznanie zarzutu byłoby bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 436 K.p.k. z uwagi na stanowisko wyrażone uprzednio w sekcji 3.3.3. Wniosek O zmianę wyroku przez zwolnienie oskarżonej z kosztów. Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezprzedmiotowość zarzutu wyklucza merytoryczną ocenę wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.4.1. Niedopuszczalność skazania dopiero w postępowaniu odwoławczym. ☒ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Sąd I instancji orzekł w istocie wbrew ustaleniom, które wynikają z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, najwyraźniej uznając, choć nie wynika to wprost z motywów wyroku, że oskarżona nie ponosi winy za skutek swego błędu. Sąd Okręgowy, nie dopatrując się natomiast żadnych okoliczności wyłączających w tym zakresie winę, dysponując wystarczającym materiałem dowodowym do merytorycznego rozstrzygnięcia, stanął wobec perspektywy przypisania oskarżonej przestępstwa. Nie została zaś ona w I instancji skazana, lecz ukarana. Jakościowa różnica między tymi rozstrzygnięciami jest fundamentalna i oczywista, i jakkolwiek niedopuszczalność skazania w takim układzie procesowym dopiero w postępowaniu odwoławczym nie wynika expressis verbis z art. 454 § 1 K.p.k. to jednak – w ocenie Sądu Okręgowego – ratio legis tej szczególnej regulacji, wyznaczającej dla strony oskarżonej wyższy standard niż wynikający z art. 78 i 176 ust. 1 Konstytucji , tj. wykluczającej skazanie osoby, której w I instancji nie przypisano przestępstwa, czyli gwarantującej w razie skazania dwuinstancyjność, nie pozostawia wątpliwości, iż koniecznym okazało się uchylenie zaskarżonego wyroku. 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania O ile Sąd I instancji nie poczyni ustaleń zasadniczo odmiennych od tych, które doprowadziły do konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku, winien uwzględnić zapatrywania wyrażone w sekcji 3.3.3. co do charakteru prawnego ewentualnie stwierdzonych naruszeń zasad ruchu także przez pokrzywdzoną. Z kolei w razie uznania za wiarygodne wyjaśnień, jakoby oskarżona pytała pokrzywdzoną czy nic się jej nie stało, rozważenia wymagać będzie czy brak stwierdzenia przez leżącą, czy podnoszącą się z jezdni A. M. , że coś jej dolega, upoważniał oskarżoną do odjazdu. W razie przypisania oskarżonej czynu, mając na względzie okoliczności uwzględnione przez Sąd Rejonowy przy wymiarze kary (ostatnie zdanie na k. 392v), a także wynikające ewentualnie z bezpośredniego kontaktu z nią na rozprawie oraz jej postawę wobec zdarzenia i pokrzywdzonej, kwestię prognozy kryminologicznej rozważyć by należało także na płaszczyźnie przesłanek z art. 66 § 1 K.k. Sąd powinien przy tym dążyć do koncentracji materiału, by uniknąć ponownych kilkunastu terminów rozprawy w niezbyt skomplikowanej sprawie. Celowym byłoby zatem rozważenie już na etapie jej planowania, przy uwzględnieniu dotychczasowych stanowisk stron i ewentualnie skorzystaniu z możliwości przewidzianej w art. 349 § 2 i 5 K.p.k. , czy nie zachodzi potrzeba wcześniejszego dopuszczenia dodatkowych dowodów. Gdyby zaś zaistniała potrzeba sporządzenia uzasadnienia, nie powinno ono w sekcji 1. w I kolumnie zawierać opisów w jaki sposób doszło do ustalenia poszczególnych okoliczności (tym bardziej, kiedy opisy te nie dotyczą czynności lub procesów myślowych Sądu, lecz policjantów i biegłych – np. „nie stwierdzono”, „odtworzono”, „skorelowano” - k. 374v; „analizie poddano” - k. 375), a jedynie fakty, zaś jego układ graficzny nie powinien narażać Sądu na śmieszność (np. k. 384, 386v, 387-389v – tabele formularza można edytować). 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku 6. Koszty Procesu 7. PODPIS Artur Achrymowicz 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wymiar kary i koszty. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Prokurator i pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Przypisanie wykroczenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI