IV KA 1158/14

Sygn. akt. IV Ka 1158/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 grudnia 2014 r . Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Agata Regulska Sędziowie SSO Stanisław Jabłoński SSO Grzegorz Szepelak (spr.) Protokolant Artur Łukiańczyk przy udziale Leszka Karpiny Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2014 r. sprawy P. W. oskarżonego o przestępstwo z art. 279 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 10 września 2014 roku sygn. akt V K 749/14 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: a) w pkt. VII jego części dyspozytywnej, za podstawę warunkowego zawieszenia oskarżonemu P. W. wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności przyjmuje przepisy art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. , b) w pkt. X jego części dyspozytywnej, za podstawę oddania oskarżonego pod dozór kuratora przyjmuje przepis art. 73 § 1 k.k. ; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE O. K. (1) oskarżony został o to, że: w dniu 26 maja 2014 roku we W. , działając wspólnie i w porozumieniu z P. W. , poprzez wybicie szyby w drzwiach wejściowych, włamał się do (...) na ul. (...) paw. 22, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia skuter marki K. (...) o nr rej. (...) , skuter marki K. (...) o nr rej. (...) oraz dwa kaski, tj. mienie o łącznej wartości 6.940,00 zł, czym działał na szkodę D. K. ; tj. o czyn z art. 279 § 1 kk ; P. W. zaś oskarżony został o to, że : w dniu 26 maja 2014 roku we W. , działając wspólnie i w porozumieniu z O. K. (1) , poprzez wybicie szyby w drzwiach wejściowych, włamał się do (...) na ul. (...) paw. 22, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia skuter marki K. (...) o nr rej. (...) , skuter marki K. (...) o nr rej. (...) oraz dwa kaski, tj. mienie o łącznej wartości 6.940,00 zł, czym działał na szkodę D. K. ; tj. o czyn z art. 279 § 1 kk Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia, wyrokiem z dnia 10 września 2014 roku, sygn. akt V K 749/14: I. uznał oskarżonego O. K. (1) za winnego popełnienia opisanego wyżej czynu, a stanowiącego występek z art. 279 § 1 kk i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 2 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie wymierzonej oskarżonemu O. K. (2) kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata; III. na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył oskarżonemu O. K. (2) karę grzywny w wysokości 30 (trzydziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) zł; IV. na podstawie art. 63 § 1 kk , zaliczył oskarżonemu O. K. (2) , na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności, okres jego zatrzymania od 26 do 27 maja 2014 r., przyjmując że jeden dzień zatrzymania równy jest dwóm stawkom dziennym grzywny; V. na podstawie art. 73 § 2 kk oddał oskarżonego O. K. (1) pod dozór kuratora sądowego w okresie próby; VI. uznał oskarżonego P. W. za winnego popełnienia opisanego wyżej czynu, a stanowiącego występek z art. 279 § 1 kk i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; VII. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie wymierzonej oskarżonemu P. W. kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata; VIII. na podstawie art. 33 § 2 kk , wymierzył oskarżonemu P. W. , karę grzywny w wysokości 30 (trzydziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) zł; IX. na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonemu P. W. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności, okres jego zatrzymania w dniu 27 maja 2014 r., przyjmując że jeden dzień zatrzymania równy jest dwóm stawkom dziennym grzywny; X. na podstawie art. 73 § 1 kk oddał oskarżonego P. W. pod dozór kuratora sądowego w okresie próby; XI. na podstawie art. 624 k.p.k. i art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity Dz. U. z 1083 roku, Nr 49, poz. 223) zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych, w tym od opłaty, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. Apelację od wydanego wyroku – w odniesieniu do oskarżonego P. W. – wniósł Prokurator, zarzucając: - obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na błędnym przyjęciu w pkt VII wyroku, podstawy prawnej warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności – art.70§2kk , zamiast prawidłowej kwalifikacji prawnej z art.70§1pkt 1kk , - obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na błędnym przyjęciu w punkcie X wyroku, podstawy prawnej oddania oskarżonego pod dozór kuratora sądowego w okresie próby – art.73§2kk , zamiast prawidłowej kwalifikacji prawnej z art.73§1kk . Podnosząc powyższe zarzuty Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie podstaw orzeczenia; w punkcie VII – art.70§1pkt 1 kk , a w punkcie X – art.73§1kk ,przy utrzymaniu w mocy wyroku w pozostałej części. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja jest całkowicie zasadna. Sąd Rejonowy popełnił oczywisty błąd, w pkt VII i X części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, powołując podstawy prawne dla zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej oskarżonemu kary oraz oddania go pod dozór kuratora sądowego. Uszło wszak uwadze Sądu I Instancji, iż oskarżony – popełniając zarzucone mu przestępstwo - nie był już młodocianym, w rozumieniu art.115§10 kk , albowiem, w chwili dokonania przypisanego mu czynu ukończył już 21 lat. Błąd swój dostrzegł zresztą już Sąd Rejonowy, wydając postanowienie z dnia 16 września 2014 roku o „sprostowaniu oczywistych omyłek pisarskich w wyroku z dnia 10 września 2014r….”, popełniając zresztą – w tym orzeczeniu – kolejny błąd, który „sprostował”, przez przystawienie stosownej pieczęci, kierownik sekretariatu Wydziału Sądu (k.103). Obie te czynności – w opisanym zakresie – uznać należy jednak za bezskuteczne i nie podważają one w niczym zasadności apelacji Prokuratora. W sytuacji bowiem, gdy zapadły wyrok nie był jeszcze prawomocny, Sąd Rejonowy nie był upoważniony do korygowania zawartych w nim rozstrzygnięć, w opisany sposób, zaś czynność urzędnika sądowego (kierownika sekretariatu) jawi się jako bezprawna, bowiem zmierzała do zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia sądowego (postanowienie z dnia 16 września 2014 roku - k.103) pozostając w sprzeczności z treścią wydanego orzeczenia. W tych okolicznościach Sąd Odwoławczy zmienił stosownie zaskarżony wyrok, orzekając jak w części dyspozytywnej.