XI Ka 1060/14

Sygn. akt XI Ka 1060/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 listopada 2014 roku Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA w SO Tamara Pawlak /spr./ Sędziowie: SO Włodzimierz Śpiewla SO Katarzyna Żmigrodzka Protokolant: st. prot. Dominika Karasek-Raczyńska Przy udziale Prokuratora Urszuli Komor po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2014 roku sprawy J. W. oskarżonej z art. 57 § 1 kks na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Chełmie z dnia 1 sierpnia 2014 r. sygn. akt II W 1175/13 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; II. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze: 800 (osiemset) złotych opłaty oraz 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu poniesionych wydatków. Sygn. akt XI Ka 1060/14 UZASADNIENIE J. W. wyrokiem Sądu Rejonowego w Chełmie z dnia 1 sierpnia 2014 r. została uznana za winną tego, że w okresie od 22.02.2010 r. do 22.07.2013 r. uporczywie nie wpłacała w ustawowym terminie na konto Urzędu Skarbowego w C. zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia 2010 r do października 2011 r. od stycznia 2012 r do listopada 2012 r oraz za I i II kwartał 2013 r w łącznej kwocie 561.838,91 zł; tj o czyn z art. 57 § 1 kks i skazana na podstawie art. 57 § 1 kks wymierzył jej karę grzywny w wysokości 8.000 złotych; Sąd zwolnił ją od kosztów sądowych, wydatkami obciążając Skarb Państwa. Od tego wyroku apelację wniósł obrońca wskazując, że zaskarża wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze zarzucając: 1/ naruszenie przepisu art. 57 § 1 kodeksu karnego skarbowego (zwanego dalej kks ) poprzez błędną interpretację i zastosowanie wobec: -braku przesłanek karalności ze względu na brak winy umyślnej w zaniechaniu obwinionej, wobec nienależnego od działalnie lub zaniechania obwinionej braku środków finansowych na spłatę zobowiązania podatkowego w dacie jego wymagalności; -brak przesłanki „uporczywości” w działaniu lub zaniechaniu obwinionej wobec dobrowolnego uregulowania wszystkich zaległości podatkowych wraz z należnymi odsetkami przed skierowaniem wniosku o ukaranie; 2/naruszenie przepisu art. 57 § 2 kks poprzez zaniechanie jego zastosowania mimo zaistnienia ku temu przesłanek; 3/naruszenie przepisu art. 17 § 1pkt 6 kpk w zw. z art. 51 § 1 lub § 2 kks poprzez zaniechanie jego zastosowania; 4/naruszenie przepisu art. 12 kks w zb z art. 13 kks w zw. z art. 48 § r kks , poprzez rażącą niewspółmierność orzeczonej kary grzywny w kontekście okoliczności popełnienia zarzucanego czynu i braku szkody po stronie budżetu państwa; i wnosząc o zmianę wyroku i umorzenie postępowania w trybie art. 17 §1 k pkt 6 kpk ; zmianę wyroku i kwalifikację popełnionego czynu poprzez zastosowanie przepisu art. 57 § 2 kks i odstąpienie od wymierzenia kary; zwolnienie obwinionej od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania za obie instancje. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest niezasadna i to w stopniu oczywistym. Na wstępie wskazać należy na wadliwie sformułowany zarzut odwoławczy: skarżący kwestionuje zastosowanie (jego zdaniem nieprawidłowo) przepisu prawa materialnego, podczas gdy uzasadnienie tego zarzutu przemawiałoby za podważeniem ustaleń stanu faktycznego przy jednoczesnym ograniczeniu zakresu zaskarżenia (do orzeczenia o karze). Z uwagi na regulację zawartą w art. 433 kpk i wniesienie apelacji przez tzw. podmiot fachowy wystarczającym będzie twierdzenie, że również w części, gdzie skarżący wykracza poza granicę zaskarżenia stanowisko Sądu Rejonowego nie budzi zastrzeżeń. Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o trafnie – zgodnie z wymogami art. 7 kpk – oceniony materiał dowodowy a stanowisko zawarte w wyroku logicznie uzasadnił. W uzasadnieniu wyroku, odpowiadającym wymogom art. 424 § 1 kpk , Sąd meriti wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione a jakie nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych; argumenty zawarte w tymże uzasadnieniu (k. 114 in.) zasługują na aprobatę i nie zachodzi konieczność ich ponownego przytaczania. Kontrola odwoławcza nie wykazała również wadliwości w zakresie prawno – karnej oceny zachowania (zaniechania) oskarżonej; w obszernym, szczegółowym wywodzie prawnym Sąd I instancji wskazał wszystkie przesłanki wskazujące na zaistnienie czynu z art. 57 § 1 kks w szczególności znamienia uporczywości niepłacenia podatku w terminie oraz brak przyczyn niezależnych od oskarżonej usprawiedliwiających ten stan rzeczy (k. 115 – 117). Podkreślić należy – za Sądem I instancji – iż takim usprawiedliwieniem nie mogą być problemy finansowe jej firmy związane z długimi terminami płatności wystawianych przez nią faktur przez kontrahentów, skoro to oskarżona wyraziła zgodę na określone warunki spłaty należności, podpisując umowę zwłaszcza z jednym z podmiotów (...) Sp.z .o.o z siedzibą w W. . Na aprobatę zasługują również szczegółowe wywody dotyczące braku przesłanek, w oparciu o które możnaby przyjąć, iż doszło do przedawnienia wykonania karalności wykroczenia. (k. 117v). Odnosząc się do zarzutu z pkt II apelacji stwierdzić należy, iż Sąd I instancji nie naruszył przepisu art. 57 § 2 kks poprzez jego niezastosowanie. Przypomnieć należy, że przepis ten nie obliguje Sądu do zastosowania zawartej w nim regulacji – odstąpienia od orzekania kary a jedynie daje Sądowi taką możliwość, ma zatem charakter fakultatywny. Logicznym jest przyjęcie, iż tego rodzaju rozstrzygnięcie byłoby właściwym dla jednostkowych, sporadycznych uchybień podatnika w omawianym przedmiocie. Tymczasem prawidłowe ustalenia Sądu wskazują na diametralnie inny zakres uchybień oskarżonej – wielokrotność zaniechań oraz daleko idącą w czasie zwłoką w regulowaniu kolejnych zadłużeń. W tym stanie rzeczy podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, uzasadnione stosownie do wymogów art. 424 kpk ., iż wymierzona oskarżonej kara jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu, m.in. wysokości uszczuplonej należności publicznoprawnej (561, 838, 921). Okoliczności łagodzące natomiast wskazane w uzasadnieniu wyroku m.in. naprawienie szkody i dotychczasowa niekaralność zostały należycie uwzględnione. Z tych względów, nie stwierdzając przy tym uchybień z art. 439 § 1 kpk Sąd Okręgowy orzekł jak na wstępie. Orzeczenie o opłacie za II instancję znajduje uzasadnienie w art. 8 ustawie z dnia 23.06.73r o opłatach w sprawach karnych (z późn. zmianami) zaś o wydatkach postępowania odwoławczego –w art. 636 kpk w zw. z art. 627 kpk . Tu /ubocznie/ zasygnalizować należy niekonsekwentne stanowisko Sądu Rejonowego o istnieniu przesłanek do zwolnienia oskarżonej od kosztów sądowych za I instancję, jednak poprzestać należy na tej uwadze wobec niezaskarżenia wyroku na niekorzyść oskarżonej. Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł, jak na wstępie.