XI GC 268/23

Powódka M. W. domagała się od pozwanych J. K. i Z. S. zapłaty 16 164,97 zł tytułem pozostałego wynagrodzenia za opracowanie wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa. Pozwani, którzy wcześniej otrzymali nakaz zapłaty, wnieśli sprzeciw, podnosząc zarzut przedawnienia. Sąd Rejonowy ustalił, że strony zawarły umowę o świadczenie usług w dniu 4 września 2018 r., a powódka wykonała swoje zobowiązania. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie momentu przyznania dofinansowania. Sąd uznał, że dofinansowanie zostało przyznane pozwanym uchwałą z dnia 5 lutego 2019 r., co potwierdza fakt wystawienia przez powódkę faktury na kwotę 37 718,25 zł w dniu 20 lutego 2019 r. i jej uregulowania przez pozwanych. Sąd uznał, że w tym momencie ziścił się warunek zapłaty pozostałej części wynagrodzenia. Powódka argumentowała, że dofinansowanie zostało ostatecznie przyznane w marcu 2021 r., jednak sąd odrzucił ten argument, wskazując, że dotyczył on innego projektu i był sprzeczny z innymi dowodami. Sąd podkreślił, że ewentualne późniejsze zmiany w projekcie lub rezygnacja pozwanych z inwestycji nie wpływały na wymagalność roszczenia powódki. Zgodnie z art. 751 k.c. i art. 120 § 1 k.c., roszczenia o wynagrodzenie przedawniają się w ciągu dwóch lat od dnia wymagalności. Sąd uznał, że bieg terminu przedawnienia rozpoczął się w lutym 2019 r., a pozew złożony w lutym 2023 r. był przedawniony. Zarzut pozwanych został uznany za skuteczny, a powództwo oddalono. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 kpc.

Zagadnienia prawne (2)