X Kz 373/21

Sygn. akt X Kz 373/21 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2021 r. Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodnicząca: Sędzia Anna Bator – Ciesielska Protokolant: st. sekr. sądowy Monika Bochenek po rozpoznaniu w sprawie W. G. oskarżonego o czyn z art. 107 § 1 k.k.s. zażalenia oskarżyciela publicznego na postanowienie Sądu Rejonowego w Piasecznie z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt II K 1035/20 na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. postanawia: 1. 
        zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że za podstawę umorzenia postępowania przyjąć art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. ; 2. 
        w pozostałym zakresie utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; 3. 
        zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz W. G. kwotę 1.680 (tysiąc sześćset osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu uzasadnionych wydatków związanych z ustanowieniem w sprawie jednego obrońcy; 4. 
        kosztami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt II K 1035/20, Sąd Rejonowy w Piasecznie na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. umorzył postępowanie w sprawie oskarżonego W. G. . Zażalenie na postanowienie wniósł oskarżyciel publiczny, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 § 2 k.k.s. w zw. z art. 10 § 4 k.k.s. w zw. z art. 107 § 1 k.k.s. , poprzez przyjęcie przez Sąd meriti , że zachowanie sprawcy nie zawierało umyślności, a co za tym idzie na wystąpieniu przesłanki usprawiedliwionego błędnego przekonania oskarżonego, że istnieje okoliczność wyłączająca karalność zarzucanego mu przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. Podnosząc powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza akt sprawy prowadzi do stwierdzenia, że oskarżony W. G. nie zdawał sobie sprawy z tego, że jego zachowanie – prowadzenie gier na automatach stanowiło działanie bezprawne, penalizowane z art. 107 § 1 k.k.s. Sąd I instancji właściwie przyjął, że zachowanie oskarżonego winno być analizowane przez pryzmat okoliczności wyłączających karalność. Konstrukcja z art. 10 § 4 k.k.s. nawiązuje do przyjętej na gruncie prawa wykroczeń okoliczności wyłączającej karalność, ujętej jako nieświadomość tego, że czyn zagrożony jest karą ( art. 7 § 1 k.w.). Błąd co do karalności opiera się na formule usprawiedliwienia, a jeśli wyczerpuje on znamiona wskazane w art. 10 § 4 k.k.s. – uchyla winę i tym samym znosi odpowiedzialność karną. Przy badaniu zaś formuły usprawiedliwienia, należało w przedmiotowej sprawie odwołać się do wzorca osobowego zachowania przeciętnego obywatela. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności związanych z badanym zdarzeniem, a zwłaszcza z osobą oskarżonego, tj. jego wiek, pobudki podjęcia pracy w lokalu z automatami, uzyskanie informacji o legalności prowadzonej działalności, zasadnym jest przyjęcie, że oskarżony w dacie popełnienia zarzucanego mu czynu pozostawał w usprawiedliwionej nieświadomości karalności swojego zachowania. Argumentacja zawarta we wniesionym środku odwoławczym nie zdołała powyższego skutecznie podważyć. Okoliczność, że oskarżony wykonywał powierzone mu obowiązki, tj. wpuszczał do lokalu tylko osoby pełnoletnie, kasował punkty na automatach oraz wypłacał wygrane za pokwitowaniem, nie może prowadzić wprost to stwierdzenia, że był świadomy karalności swego zachowania. Nie świadczy o tym również fakt, że oskarżony nie posiadał umowy o pracy. Nie sposób także podzielić stanowiska, że dla oceny, czy oskarżony był świadomy karalności swego zachowania, istotnym jest przeprowadzenie dowodu z przesłuchania funkcjonariuszy urzędu celno-skarbowego biorących udział w ujawnieniu automatów do gier. Reasumując nie stwierdzono podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Natomiast Sąd Okręgowy w ramach kontroli instancyjnej zmienił zaskarżone postanowienia poprzez wskazanie właściwej podstawy prawnej umorzenia postępowania. Zgodnie z art. 10 § 4 k.k.s. ten, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności, nie popełnia przestępstwa. Wobec stwierdzenia w/w okoliczności w przedmiotowej sprawie koniecznym stało się umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. Wobec umorzenia postępowania koszty, związane z ustanowieniem przez oskarżonego w sprawie jednego obrońcy, ponosi Skarb Państwa ( art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k. ). Wyznaczony obrońca reprezentował oskarżonego przed sądami obu instancji, wobec powyższego zasądzona kwota została ustalona na podstawie § 11 ust. 2 pkt 3 i 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. Z tych przyczyn orzeczono, jak w sentencji.