X KA 425/21
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał apelację prokuratora wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia, który uniewinnił oskarżoną K. A. od zarzutów popełnienia czynów z art. 226 § 1 k.k. (znieważenie funkcjonariusza publicznego) i innych. Prokurator zarzucił sądowi pierwszej instancji obrazę przepisów postępowania (art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.) oraz błąd w ustaleniach faktycznych, twierdząc m.in. że oskarżona używała wulgaryzmów, naruszyła nietykalność cielesną funkcjonariuszy i tamowała ruch uliczny. Sąd Okręgowy uznał te zarzuty za bezzasadne. Podkreślono, że ocena dowodów dokonana przez sąd pierwszej instancji była prawidłowa i mieściła się w granicach swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.). Sąd odwoławczy podzielił stanowisko sądu rejonowego, że zeznania funkcjonariuszy policji były niespójne i nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym, w tym w nagraniach wideo. Sąd uznał, że wypowiedziane przez oskarżoną słowa, choć pogardliwe, były reakcją na nieproporcjonalne środki użyte przez funkcjonariuszy i nie stanowiły znieważenia w rozumieniu przepisów. Podobnie, ruchy oskarżonej uznano za obronne, a brak było dowodów na naruszenie nietykalności cielesnej czy tamowanie ruchu ulicznego. W konsekwencji, sąd utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, a kosztami postępowania za drugą instancję obciążył Skarb Państwa.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: Średniainterpretacja przepisów dotyczących znieważenia funkcjonariusza publicznego i naruszenia nietykalności cielesnej w kontekście reakcji na działania policji.
Dotyczy specyficznej sytuacji interwencji policji i reakcji obywatela, z uwzględnieniem proporcjonalności działań funkcjonariuszy.
Zagadnienia prawne (4)
Czy zachowanie oskarżonej, polegające na wypowiedzeniu słów "Zabierz durniu te łapy" i "Zabierz durniu ode mnie te obrzydliwe łapy" wobec funkcjonariuszy policji, stanowiło znieważenie w rozumieniu art. 226 § 1 k.k.?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, wypowiedziane słowa, choć pogardliwe, nie mogły być jednoznacznie uznane za znieważenie, gdyż stanowiły bezpośrednią reakcję na nieproporcjonalne środki użyte przez funkcjonariuszy podczas interwencji.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy uznał, że funkcjonariusze policji nie byli w stanie precyzyjnie wskazać momentu wypowiedzenia wulgaryzmów, a zeznania świadków nie potwierdzały ich użycia. Wypowiedziane słowa były reakcją na eskalację siłowego sposobu przeprowadzania interwencji i przewagę fizyczną funkcjonariuszy nad oskarżoną, co wykluczało przypisanie im charakteru znieważającego.
Czy ruchy oskarżonej podczas interwencji policji, polegające na próbach oswobodzenia rąk lub nóg, stanowiły naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariuszy w rozumieniu art. 222 § 1 k.k.?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, reakcje fizyczne oskarżonej miały wyłącznie charakter obronny i nie stanowiły naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariuszy.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy, opierając się na zeznaniach świadków i materiale wideo, uznał, że zachowanie oskarżonej miało charakter obronny, a nie agresywny. Podkreślono, że funkcjonariusze policji naruszyli godność oskarżonej, a jej zachowanie było próbą obrony.
Czy oskarżona tamowała ruch uliczny podczas manifestacji?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, oskarżona stała w szeregu osób wzdłuż wjazdu na teren parkingu, a nie na ulicy, i nie utrudniała ruchu drogowego.
Uzasadnienie
Materiał video jednoznacznie wykazał, że oskarżona stała w miejscu nieutrudniającym ruchu ulicznego, a przed jej zatrzymaniem ruch odbywał się bez zakłóceń.
Czy sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy i ustalił stan faktyczny sprawy, nie dopuszczając się obrazy przepisów postępowania (art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.)?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sąd pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził przewód sądowy i dokonał wyczerpującej oceny materiału dowodowego, nie dopuszczając się uchybień skutkujących koniecznością uchylenia wyroku.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy uznał zarzuty prokuratora dotyczące naruszenia art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. za bezzasadne. Podkreślono, że ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji była logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i wiedzy, a uzasadnienie wyroku spełniło wymogi formalne.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| K. A. | osoba_fizyczna | oskarżona |
| Prokurator Wojciech Sitek | organ_państwowy | oskarżyciel publiczny |
Przepisy (12)
Główne
k.k. art. 226 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 222 § 1
Kodeks karny
Pomocnicze
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
Sąd Okręgowy uznał, że ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji mieściła się w granicach swobodnej oceny dowodów.
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
Sąd Okręgowy uznał, że sąd pierwszej instancji oparł wyrok na wszystkich okolicznościach ujawnionych w toku rozprawy.
k.p.k. art. 438 § pkt 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 439
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 440
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 424
Kodeks postępowania karnego
Sąd Okręgowy uznał, że pisemne uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji spełniło wymogi przepisu.
k.p.k. art. 636 § 1
Kodeks postępowania karnego
Podstawa obciążenia Skarbu Państwa kosztami postępowania za drugą instancję.
Konstytucja RP art. 54
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja RP art. 57
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji była prawidłowa i zgodna z art. 7 k.p.k. • Zeznania funkcjonariuszy policji były niespójne i niepotwierdzone materiałem dowodowym. • Zachowanie oskarżonej miało charakter obronny, a nie agresywny. • Wypowiedziane słowa nie stanowiły znieważenia w rozumieniu prawa. • Brak dowodów na naruszenie nietykalności cielesnej i tamowanie ruchu ulicznego. • Uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji było prawidłowe.
Odrzucone argumenty
Obraza przepisów postępowania (art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k.) przez sąd pierwszej instancji. • Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku. • Oskarżona używała wulgaryzmów i obraźliwych słów wobec funkcjonariuszy. • Oskarżona naruszyła nietykalność cielesną funkcjonariuszy. • Oskarżona tamowała ruch uliczny.
Godne uwagi sformułowania
nie każde zachowanie naruszające standardy kultury, obyczaju, przyzwoitości może być traktowane jako znieważające. • w sytuacji, gdy jednostka zderza się z machiną państwa, które w osobach funkcjonariuszy policji poddaje ją bezprawnemu działaniu i w sposób siłowy egzekwuje rzekome uprawnienia, to wówczas jednostka ma prawo odmówić poddania się temu i reagować. • zachowanie funkcjonariuszy policji w czasie interwencji było niehumanitarne i naruszało godność oskarżonej, która jedynie próbowała bronić się w zaistniałej sytuacji.
Skład orzekający
Anna Bator-Ciesielska
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "interpretacja przepisów dotyczących znieważenia funkcjonariusza publicznego i naruszenia nietykalności cielesnej w kontekście reakcji na działania policji."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji interwencji policji i reakcji obywatela, z uwzględnieniem proporcjonalności działań funkcjonariuszy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy powszechnego zjawiska interwencji policyjnych i reakcji obywateli, a sądowa ocena granic dopuszczalnej obrony i reakcji na działania funkcjonariuszy jest interesująca dla prawników i społeczeństwa.
“Czy można obrazić policjanta, broniąc się przed nieproporcjonalną interwencją?”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.