X Ka 364/14

Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 29 listopada 2013 roku, oskarżony R.C. został uznany za winnego ułatwienia popełnienia przestępstwa oszustwa poprzez podpisanie i przekazanie zaświadczenia pracodawcy o zatrudnieniu i zarobkach na druku bankowym, które poświadczało nieprawdę. Dokument ten został użyty przez A.M. do uzyskania pożyczki w wysokości 8 000 zł. Sąd Rejonowy wymierzył R.C. karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na 3 lata próby. Apelację od wyroku wniosła obrońca oskarżonego, zarzucając obrazę przepisów postępowania (art. 5 § 2, art. 7, art. 410 k.p.k.) oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Kwestionowała ona ocenę dowodów, wskazując na brak dokumentacji firmy, niemożność ustalenia zatrudnionych osób, brak przesłuchania A.M. oraz niepamięć oskarżonego, a także opieranie się na informacjach z ZUS, z których wynikało, że A.M. nie podlegał ubezpieczeniom. Obrońca argumentowała, że materiał dowodowy jest niewystarczający do przypisania winy i że sąd I instancji rozstrzygnął wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Sąd Okręgowy uznał apelację za oczywiście bezzasadną. Podkreślił, że sąd I instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy i nie dopuścił się obrazy art. 5 § 2 k.p.k., gdyż nie stwierdził wątpliwości niemożliwych do usunięcia. Sąd odwoławczy wskazał, że brak możliwości przesłuchania A.M. nie przekreśla możliwości ustalenia sprawstwa R.C. na podstawie pozostałych dowodów, w tym informacji z ZUS i dokumentacji firmowej. Sąd Okręgowy odrzucił również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych dotyczący zamiaru oskarżonego, wskazując, że sąd I instancji prawidłowo ustalił zamiar ewentualny. Utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego, a R.C. zwolniono od kosztów postępowania odwoławczego.

Zagadnienia prawne (2)