X KA 170/13

Sąd Rejonowy dla (...) w W. wyrokiem z dnia 23 października 2012 roku skazał P.P. za popełnienie występku z art. 238 k.k. (złożenie zawiadomienia o niepopełnionym przestępstwie kradzieży z włamaniem samochodu). Sąd warunkowo zawiesił wykonanie kary pozbawienia wolności i orzekł karę grzywny. Jednocześnie uniewinnił G.C. od zarzucanego mu czynu. Od wyroku Sądu Rejonowego apelację wniósł obrońca P.P., zarzucając m.in. obrazę przepisów postępowania (art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 424 § 1 k.p.k.) oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Argumentował, że sąd I instancji nieprawidłowo ustalił, iż samochód nie przekroczył ponownie granicy po 4 sierpnia 2004 r. i że w dniu 30 września 2004 r. był w posiadaniu oskarżonego. Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację, uznał, że zarzuty obrony nie zasługują na uwzględnienie. Sąd odwoławczy podkreślił, że ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy była prawidłowa i mieściła się w granicach art. 7 k.p.k. Ustalenia faktyczne oparte były na niekwestionowanym materiale dowodowym, w tym dokumentach uzyskanych w ramach międzynarodowej pomocy prawnej, które jednoznacznie wskazywały, że samochód nie powrócił do kraju po 4 sierpnia 2004 r. i był już w posiadaniu obywatela Rosji. Sąd Okręgowy stwierdził, że zarzuty dotyczące błędnych ustaleń faktycznych miały charakter polemiczny. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, sąd odwoławczy przyznał rację apelującemu jedynie w kwestii sposobu ujawnienia zeznań świadków A.K. i S.S. (powinno nastąpić w trybie art. 391 § 1 k.p.k., a nie art. 393 i 394 k.p.k.). Jednakże, sąd odwoławczy uznał, że to uchybienie nie miało wpływu na treść zaskarżonego wyroku, gdyż kluczowe ustalenia faktyczne opierały się na dowodach z dokumentów. Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego, uznając wymierzoną karę za współmierną.

Zagadnienia prawne (3)