X K 37/16

Sygn. akt X K 37/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 06 grudnia 2016r. Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku w X Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia SR Joanna Jurkiewicz Protokolant: Magdalena Barska po rozpoznaniu w dniach 31.05.2016r. oraz 29.11.2016r. sprawy A. Ł. (1) ( (...) ) , syna T. i H. , urodzonego (...) w G. , PESEL (...) , oskarżonego o to, że: w okresie od 10 kwietnia 2015r. do 11 kwietnia 2015r. w miejscowości O. ul. (...) w hotelu (...) wynajął pokój dwuosobowy, spożywał posiłki i alkohol, nie uiszczając opłaty w kwocie 442 zł., czym działał na szkodę A. F. , doprowadzając ją do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, tj. o czyn z art. 286§1 k.k. W związku z art. 4§1 k.k. stosując w niniejszej sprawie przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym przed 01.07.2015r. I. Oskarżonego A. Ł. (1) uznaje za winnego tego, że w okresie od 10 kwietnia 2015r. do 11 kwietnia 2015r. w miejscowości O. w hotelu (...) doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 442 złote właścicielkę hotelu (...) w ten sposób, że wprowadzając w błąd pracowników hotelu, co do zamiaru dokonania płatności za usługi pobytowe oraz gastronomiczne, wynajął dwuosobowy pokój, a następnie spożywał posiłki i alkohol, nie uiszczając opłaty, czyn ten kwalifikuje z art. 286§1 k.k. i za to na podstawie art. 286§1 k.k. i art. 33§1, 2 i 3 k.k. skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 30 (trzydziestu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda. II. Na podstawie art. 69§1 i 2 k.k. i art. 70§1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności zawiesza na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat. III. Na podstawie 46 §1 k.k. zasądza od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej A. F. kwotę 442 (czterysta czterdzieści dwa) złote tytułem obowiązku naprawienia szkody. IV. Na podstawie art. 626§1 k.p.k. i art. 627 k.p.k. , art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) obciąża oskarżonego kosztami sądowymi w kwocie 70 (siedemdziesiąt) złotych oraz wymierza mu opłatę w wysokości 180 (sto osiemdziesiąt) złotych. Na oryginale właściwy podpis Sygn. akt X K 37/16 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 10 kwietnia 2015 roku do hotelu (...) znajdującego się w O. przy ulicy (...) przyjechał A. Ł. (2) wraz ze swoim znajomym. Na miejscu dowiedział się, że istnieje możliwość wynajęcia pokoju dwuosobowego na dwie doby, w związku z czym zadeklarował chęć pozostania w hotelu do 12 kwietnia 2015 roku, po czym wypełnił kartę meldunkową, podając swoje imię, nazwisko, numer telefonu oraz podpisując oświadczenie o zapoznaniu się z regulaminem ośrodka. Przebywając w dniu 10 kwietnia 2015 roku we wskazanym hotelu (...) zamawiał w hotelowej restauracji posiłki i napoje alkoholowe, nie płacąc za nie, prosząc o dopisanie ich wartości do rachunku, który miał uregulować opuszczając ośrodek. Dowód: zeznania świadków: A. F. k. 3-4v., 176-177; C. K. k. 11v.-12, 178; M. P. k. 9v., 179; częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 77v.-79, 104, 140-141. Rano w dniu 11 kwietnia 2015 roku A. Ł. (2) zamówił w hotelowej restauracji śniadanie dla siebie i kolegi, po czym nie pojawiając się na nim i nie zamierzając płacić zarówno za nie, jak i regulować innych należności, około godziny 09:00 opuścił wraz ze znajomym hotel. Dowód: zeznania świadków: A. F. k. 3-4v., 176-177; M. P. k. 9v., 179; częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 77v.-79, 104, 140-141. Kiedy właścicielka ośrodka – (...) zorientowała się, że w drzwiach pokoju zajmowanym przez mężczyzn od zewnętrznej strony pozostawiono klucz, zaś wewnątrz nie ma już osobistych rzeczy mężczyzn, zaczęła dzwonić do A. Ł. (1) na pozostawiony przez niego numer kontaktowy, ten jednak nie odbierał telefonu. Kiedy A. Ł. (2) dowiedział się o złożeniu zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa przez A. F. , skontaktował się z nią zapewniając, że zapłaci rachunek. Prosił jednocześnie o wycofanie zarzutów przeciwko niemu. Pomimo zapewnień nie uregulował należności za pobyt w ośrodku. Łączna wartość strat, jakie w związku z zachowaniem A. Ł. (1) poniosła A. F. , to 442 złote. Dowód: zeznania świadków: A. F. k. 3-4v., 176-177; częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 77v.-79, 104, 140-141. A. Ł. (2) , ustosunkowując się do stawianego mu w toku postępowania przygotowawczego zarzutu, słuchany w charakterze podejrzanego, początkowo przyznał się do popełnienia przestępstwa, wyrażając gotowość dobrowolnego poddania się odpowiedzialności karnej. W toku kolejnego przesłuchanie stwierdził jednak, iż jest niewinny, zaś nieuregulowanie rachunku wynikało z nieporozumienia. Wyjaśniając przed Sądem w charakterze oskarżonego A. Ł. (2) oświadczył, że rozumie treść stawianych mu zarzutów i nie przyznaje się do popełnianie zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił nadto, że cała sytuacja wynikła z tego, że nie ustalił z kolegą, kto ma uregulować rachunek, zaś on musiał pilnie wyjechać w dniu 11 kwietnia 2015 roku. Przekonywał też, że miał szczerą wolę zapłacić właścicielce lokalu później jednak jego sytuacja uległa zmianie i nie był w stanie tego zrobić. Jednocześnie z uwagi na wymóg zwięzłości uzasadnienia wynikający z art. 424 § 1 k.p.k. odstąpiono od cytowania całości wyjaśnień oskarżonego odstępując do wskazanych poniżej kart akt postępowania. Wyjaśnienia oskarżonego A. Ł. (1) k. 77v.-79, 104, 140-141. A. Ł. (2) ma wykształcenie zawodowe. Jest żonaty i ma jedno małoletnie dziecko pozostające na jego utrzymaniu. Pracuje jako sprzedawca samochodów, osiągając z tego tytułu dochód w wysokości 2.000 zł miesięcznie. Stan jego zdrowia jest dobry. Nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie, ani odwykowo. Był uprzednio karany, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu. Dowody: dane o karalności k. 117-119, dane osobopoznawcze k. 77-77v.; dane z rozprawy k. 139-140. Sąd zważył, co następuje: W świetle wszystkich przeprowadzonych i ujawnionych w toku postępowania dowodów należało przyjąć, iż sprawstwo oskarżonego A. Ł. (1) odnośnie zarzucanego mu czynu nie budzi wątpliwości. Do powyższego przekonania Sąd doszedł głównie w oparciu o zeznania pokrzywdzonej i wyjaśnienia oskarżonego, w zakresie, w jakim uznane zostały za wiarygodne. Do dokonania ustaleń faktycznych w sprawie w znacznej mierze przyczyniły się zeznania A. F. . Sąd nie miał żadnych zastrzeżeń, co do ich wiarygodności w zakresie, w jakim pokrzywdzona opisywała zachowania oskarżonego i okoliczności ujawnienia popełnienia przez niego przestępstwa. Niewątpliwe w świetle zeznań ww., znajdujących w pełni poparcie w treści depozycji C. K. , było przy tym, iż to właśnie oskarżony zawarł umowę, w ramach której zobowiązał się m.in. przestrzegać regulaminu hotelu i zapłacić za usługi świadczone przez ośrodek. Zeznania A. F. stały się nadto podstawą ustaleń w przedmiocie wartości poniesionej przez pokrzywdzoną szkody. Warto przy tym zaznaczyć, iż w tym zakresie ich wiarygodność nie była kwestionowana przez strony postępowania, zatem również i Sąd nie znalazł podstaw, by podważyć ich prawdziwość. Podobnie Sąd nie znalazł powodów, by zakwestionować wiarygodność wskazań A. F. odnośnie zachowania oskarżonego po popełnieniu przez niego czynu zabronionego. Podała ona rzeczowo, iż początkowo A. Ł. (2) nie odbierał telefonów od niej, zaś z własnej inicjatywy skontaktował się z pokrzywdzoną dopiero, gdy ta złożyła zawiadomienie o możliwości popełnienia przez niego przestępstwa na jej szkodę. W tym względzie podkreślenia wymaga, iż zasadniczo A. F. nie miała interesu, by ponad miarę obciążać oskarżonego – w toku postępowania nie ujawniono okoliczności, które wskazywałaby na to, iż pokrzywdzoną i oskarżony pozostawali w konflikcie na innym tle aniżeli niniejsze postępowania. Powyższe wobec wskazań doświadczenia życiowego, pozwala na przyjęcie, iż pokrzywdzona zeznając kierowała się jedynie chęcią odzyskania należności, której nie uiścił oskarżony, nie zaś działaniem na szkodę A. Ł. (1) , brak zatem jakichkolwiek podstaw by przyjmować, iż jej depozycje były w tym zakresie nieszczere. Konkludując należy wskazać, iż zeznania A. F. zostały przez Sąd uznane za miarodajny dowód w sprawie i stały się podstawą ustaleń faktycznych. Przechodząc do omówienia zeznań C. K. – pracownicy hotelu pokrzywdzonej – zostały one uznane przez Sąd za jasne i konkretne. W prawdzie miedzy pierwszymi i kolejnymi zeznaniami świadek pojawiły się pewne nieznaczne rozbieżności, jednak to uznane zostało za naturalne wobec faktu, iż między zdarzeniami a przesłuchaniem C. K. przed Sądem upłynęło ponad półtora roku. Co istotne wskazania świadek korespondowały w pełni z zeznaniami pokrzywdzonej, a nadto również z wyjaśnieniami oskarżonego, który zasadniczo nie zaprzeczył żadnej z przedstawionych przez nią okoliczności, w konsekwencji Sąd uznał jej zeznania za w całości polegające na prawdzie i dokonał ustaleń w sprawie również w oparciu o ich treść. Sąd nie znalazł też podstaw by podważyć wiarygodność zeznań M. P. . W kwestii ich oceny na wstępie zaznaczenia wymaga, iż podobnie jak miało to miejsce w przypadku zeznań C. K. , również i w przypadku ww. za miarodajne oceniono zeznania świadka złożone w toku postępowania przygotowawczego, gdyż wówczas pamięć świadka, co do okoliczności sprawy, była zdecydowanie lepsza, aniżeli podczas zeznawania przed Sądem. Zeznając w dniu 25 kwietnia 2015 roku M. P. podał bowiem liczne szczegóły związane z pobytem A. Ł. (1) w hotelu pokrzywdzonej, co uwiarygodniało prezentowaną przez niego wersję wydarzeń. Sąd odnosząc się do słów świadka w przedmiocie tego, iż towarzyszący oskarżonemu mężczyzna w dniu 10 kwietnia 2015 roku opuścił hotel pokrzywdzonej i wrócił do niego dopiero następnego dnia, zaś jego miejsce zajęła kobieta, zważył, że okoliczność ta zasadniczo nie ma znaczenia dla sprawstwa A. Ł. (1) . Bezspornym w świetle innych uznanych za wiarygodne dowodów jest bowiem, że oskarżony przyjął na siebie obowiązek uiszczenia zapłaty za usługi hotelowe świadczone na rzecz dwóch osób, po czym niepostrzeżenie opuścił hotel nie zamierzając regulować należności. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania autentyczności dokumentów w postaci: danych o karalności, danych osobo poznawczych oraz protokołów. Brak w sprawie innych dokumentów, które mogłyby podważyć autentyczność wymienionych, bądź też zakwestionować ich autorstwo i treści w nich zawarte. Mając ponadto na uwadze zgodność danych wynikających z powyższych dokumentów z treścią zeznań świadków oraz wyjaśnień oskarżonego, w części w jakiej zostały one uznane za wiarygodne, brak było podstaw do zakwestionowania wiarygodności wskazanych dowodów. W świetle powyższych rozważań za nie budzące wątpliwości należało uznać początkowe przyznanie się przez oskarżonego do winy i jednocześnie zakwestionować wiarygodność późniejszych wyjaśnień. Sąd doszedł do przekonania, iż niekonsekwentne i pozbawione logiki były tłumaczenia oskarżonego w przedmiocie powodów, dla których nie uiścił należności za usługi hotelowe. Początkowo w toku przesłuchania w dniu 29 grudnia 2015 roku zapewniał bowiem, że miał to zrobić już po wypełnieniu karty meldunkowej, jednak poproszono go o zapłatę w momencie opuszczania hotelu, czego finalnie nie uczynił nie znajdując nikogo w recepcji. Zeznając przed Sądem stwierdził natomiast, że nie uregulował ceny na skutek nieporozumienia, będąc przekonanym, że ma to zrobić jego kolega. Zaznaczyć przy tym warto, iż wskazane wersje wydarzeń są nie tylko sprzeczne wzajemnie, lecz nadto każda z nich została podważona przez inne uznane za wiarygodne dowody. Jak wynika z zeznań C. K. propozycja uiszczenia zapłaty przy wyjeździe padła ze strony oskarżonego, nie zaś obsługi hotelu, zasadą było bowiem, co podkreślała świadek, że cena za nocleg regulowana była z góry. Skoro natomiast oskarżony, po bezskutecznym oczekiwaniu w recepcji na możliwość uiszczenia ceny, opuścił hotel wspólnie ze swoim kolegą (jak zeznał M. P. ), musiał wiedzieć, że również i on nie zapłacił za ich pobyt. W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że niewiarygodne było też wskazanie oskarżonego, jakoby chciał zapłacić, jednak uniemożliwił mu to brak personelu przy recepcji. Z zeznań M. P. wynika bowiem, że recepcja hotelu pokrzywdzonej mieści się praktycznie w hotelowej restauracji, trudno zatem uznać za przekonujące wskazania, iż pomimo dołożenia w tym względzie wszelkich starań oskarżonemu nie udało się spotkać przed opuszczeniem hotelu żadnego członka jego obsługi, który mógłby przyjąć zapłatę (lub chociażby wezwać taka osobę do recepcji). W sprzeczności ze wskazaniami oskarżonego odnośnie odkrycia przez niego faktu nieuregulowania należności stały natomiast zeznania pokrzywdzonej, która wyraźnie wskazała, że bezpośrednio po popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa, ten nie odbierał od niej telefonów. Jak zaznaczano przy okazji omawiania zeznań A. F. , Sąd nie znalazł zastrzeżeń, by podważyć jej słowa w tym względzie. Wyjaśnienia oskarżonego jawiły się natomiast w świetle wskazań doświadczenia życiowego, jako nieszczere, gdyby istotnie był on bowiem zainteresowany ustaleniem, czy należność została uiszczona, a następnie, po powzięciu wiadomości, że nie – jej zapłatą, bez wątpienia dokonałby tego niezwłocznie, w szczególności że wynosiła ona zaledwie 442 zł. Odnośnie kwalifikacji prawnej: W niniejszej sprawie nie budzi zatem wątpliwości, iż A. Ł. (2) w okresie od 10 kwietnia 2015 roku do 11 kwietnia 2015 roku w miejscowości O. ul. (...) w hotelu (...) doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 442 złote właścicielkę hotelu (...) w ten sposób, że wprowadzając w błąd pracowników hotelu, co do zamiaru dokonania płatności za usługi pobytowe oraz gastronomiczne, wynajął dwuosobowy pokój, a następnie spożywał posiłki i alkohol, nie uiszczając opłaty. Tym samym Sąd doszedł do przekonania, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. Występku z art. 286 § 1 k.k. dopuszcza się bowiem sprawca, który w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd. Wprowadzenie w błąd oznacza zachowanie prowadzące do wywołania u danej osoby błędu, a więc fałszywego odzwierciedlenia rzeczywistości w świadomości tej osoby. Przed podjęciem przez sprawcę działania, osoba ta nie ma jeszcze błędnego wyobrażenia o rzeczywistości. Ustawa karna nie zawiera żadnych ograniczeń odnośnie sposobu wprowadzenia danej osoby w błąd. Możliwe jest to przy wykorzystaniu wszelkich metod. Wprowadzenie w błąd musi dotyczyć istotnych okoliczności danej sprawy, które mogą mieć wpływ na podjęcie przez oszukiwanego określonej decyzji dotyczącej rozporządzenia mieniem. Przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. jest przestępstwem materialnym, którego skutkiem jest niekorzystne rozporządzenie mieniem przez pokrzywdzonego. Jak wskazano wyżej, wszystkie powyższe elementy w realiach niniejszej sprawy zostały spełnione; C. K. – pracownik hotelu – została wprowadzona w błąd co do zamiaru uregulowania przez oskarżonego ceny za zamówione przez niego usługi pobytowe oraz gastronomiczne, dzięki czemu A. Ł. (2) osiągnął korzyść majątkową w kwocie 442 zł, wyrządzając tym samym szkodę tej właśnie wysokości w mieniu właścicielki hotelu. Odnośnie wymiaru kary: Sąd w niniejszej sprawie zastosował przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym przed 01 lipca 2015 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. Przepisy kodeksu karnego obowiązujące w czasie popełnienia przez A. Ł. (1) przypisanego mu w wyroku czynu zostały w istotny sposób zmienione ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.396), należało rozstrzygnąć kwestię tzw. konkurencji ustaw, czyli rozstrzygnąć, która z ustaw byłaby dla oskarżonego względniejsza. Stosownie do zgodnego stanowiska doktryny i orzecznictwa, które Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela, ocena, która z konkurujących ustaw jest względniejsza dla oskarżonego, zawsze wymaga uwzględnienia okoliczności konkretnej sprawy ( vide: uchwała SN z dnia 24 listopada 1999 r., I KZP 38/99, OSNKW 2000, nr 1-2, poz. 5 ). Aprobując przytoczony pogląd, Sąd orzekający w sprawie dostrzegł, iż generalnie sytuacja oskarżonego w obu stanach prawnych jest podobna - zagrożenie karne przewidziane w art. 286 § 1 k.k. jest bowiem identyczne. Nie mniej jednak mając na względzie okoliczności sprawy, w tym w szczególności fakt możliwego przyjęcia względem A. Ł. (1) pozytywnej prognozy kryminalistycznej, Sąd założył, iż względem oskarżonego w razie wymierzenia mu kary pozbawienia wolności zastosowanie winna znaleźć instytucja warunkowego zawieszenia wymierzonej mu kary, o czym szerzej poniżej. Tymczasem obecnie obowiązujące przepisy nie dopuszczają możliwości warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze przekraczającym rok oraz w sytuacji, gdy sprawca w czasie popełniania przestępstwa był skazany na karę pozbawienia wolności ( art. 69 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 r.), podczas gdy zgodnie z treścią art. 69 § 1 k.k. w brzmieniu z daty popełniania przez oskarżonego przypisanego mu w wyroku przestępstwa, możliwość taka istniała wobec kar pozbawienia wolności na okres nie przekraczający dwóch lat, fakt uprzedniego wymierzenia sprawcy kary izolacyjnej nie stanowił zaś sam w sobie przesłanki wyłączającej stosowanie taj instytucji. Biorąc więc pod uwagę, iż A. Ł. (2) był wcześniej skazany na karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, należało uznać, że przepisy obowiązujące obecnie są mniej korzystne dla oskarżonego niż przepisy dotychczasowe, nie pozwalają bowiem na ewentualne warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej względem niego kary pozbawienia wolności. Z tych względów Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie zastosować należało przy orzekaniu wyroku przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. Rozważając kwestię kary za tak opisany czyn, Sąd miał na względzie przesłanki określone w dyrektywach jej wymiaru ujętych w art. 53 k.k. Wymierzając karę oskarżonemu Sąd za okoliczność obciążającą uznał fakt, iż A. Ł. (2) dopuścił się przypisanego mu przestępstwa w zamiarze bezpośrednim kierunkowym, w konsekwencji czego jego zachowanie należy potraktować jako świadome i rażące lekceważenie obowiązującego porządku prawnego. Sąd zważył przy tym, iż oskarżony nie działał spontanicznie, pod wpływem impulsu, lecz ewidentnie w sposób planowy, konsekwentnie realizując przyjęte wcześniej założenia, co również poczytane zostało jako okoliczność obciążającą. Na niekorzyść oskarżonego przemawiał również fakt jego uprzedniej karalności. Odnosząc się natomiast do zapewnień oskarżonego, iż jest gotów uregulować należność za usługi pobytowe oraz gastronomiczne stanowiącą szkodę poniesioną przez pokrzywdzoną, Sąd zważył, iż deklaracje w tym przedmiocie nie były szczere, lecz podniesione wyłącznie celem postawienia siebie w dobrym świetle i tym samym uchronienia się przed sankcjami karnymi. Oskarżony wielokrotnie miał możliwość uregulowania wskazanej kwoty, nie uczynił tego jednak. Za okoliczność łagodzącą Sąd poczytał zaś okoliczność, iż wyrządzona przestępstwem szkoda była niska. Przez wzgląd na powyższe Sąd zdecydował, że odpowiednią karą dla A. Ł. (1) za dopuszczenie się przez niego przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. będzie kara szczęściu miesięcy pozbawiania wolności. Sąd uznał ponadto, iż słusznym jest orzeczenie wobec oskarżonego za przypisany mu czyn obok kary pozbawienia wolności – kary grzywny, gdyż A. Ł. (2) dopuścił się tego przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej ( art. 33 § 2 k.k. ). Orzeczenie tej kary powinno uświadomić mu, iż dokonywanie przestępstw nie jest opłacalne i tym samym dodatkowo oddziaływać prewencyjnie na oskarżonego. Wysokość tej kary, tj. 30 stawek dziennych po 10 zł każda, w przekonaniu Sądu spełnia dyrektywy określone w przepisie art. 33 § 3 k.k. , zgodnie z którym ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa od 10 złotych, ani też przekraczać 2.000 złotych. Mając na względzie z jednej strony fakt, iż oskarżony osiąga stosunkowo niewysoki miesięczny dochody i ma na utrzymaniu małoletnie dziecko, określenie wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 10 zł jest uzasadnione. Jednocześnie, biorąc pod uwagę, iż wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności nie przekracza 2 lat, jak też warunki i właściwości osobiste oskarżonego Sąd uznał, iż rokuje on pozytywne prognozy i kara pozbawienia wolności spełni swoje funkcje nawet wówczas, gdy jej wykonanie zostanie warunkowo zawieszone. Sąd miał w tym względzie na uwadze, że choć oskarżony wchodził uprzednio w konflikt z prawem, to z uwagi na niewysoką wartość wyrządzonej przestępstwem szkody ukaranie oskarżonego bezwzględna kara pozbawienia wolności byłoby nieadekwatne. Z tych też względów, Sąd na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec A. Ł. (1) kary pozbawienia wolności, na okres 5 lat tytułem próby. Orzeczony okres próby, pozwoli w ocenie Sądu skutecznie zweryfikować przyjętą, pozytywną prognozę kryminologiczną, co do przyszłej postawy oskarżonego. Ponadto, w ocenie Sądu, uzasadnione było również orzeczenie na mocy art. 46 § 1 k.k. wobec A. Ł. (1) obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej A. F. przestępstwem. Ustalona w toku postępowania, na podstawie nie budzących wątpliwości wskazań pokrzywdzonej, wysokość szkody nie budzi zastrzeżeń, zatem oskarżonego, jako sprawcę czynu, z którego wynikła szkoda, należało obciążyć obowiązkiem zapłaty na rzecz ww. kwoty 442 zł. Rozstrzygając w powyższym zakresie, Sąd wziął pod uwagę zarówno konieczność oddziaływania w sferze prewencji szczególnej, jak i zapewnienie realizacji jednego z głównych celów prawa karnego, jakim jest kompensowanie szkód poniesionych przez pokrzywdzonego przestępstwem. Nadto Sąd na podstawie art. 626§1 k.p.k. i art. 627 k.p.k. , art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) Sąd zasądził od oskarżonego koszty sądowe, w tym 70 złotych tytułem wydatków, a także kwotę 180 złotych tytułem opłaty. Sąd przy rozstrzyganiu tej kwestii kierował się ogólną zasadą sprawiedliwego postępowania, zgodnie z którą każdy, kto przez swoje zawinione zachowanie spowodował wszczęcie postępowania karnego, zobowiązany jest do poniesienia jego kosztów. A. Ł. (2) w warunkach wolnościowych osiąga stosunkowo wysoki miesięczny dochód, jest zatem, w ocenie Sądu, w stanie ponieść wskazane koszty. Sędzia SR Joanna Jurkiewicz