I C 671/24

Sygn. akt I C 671/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 października 2025 r. Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Janusz Supiński Protokolant: Dominika Muraszewska po rozpoznaniu w dniu 23.10.2025 r. w Giżycku sprawy z powództwa Kancelarii (...) Sp. z o.o. we W. przeciwko A. G. o zapłatę I. Oddala powództwo. II. Zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 917,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sygn. akt. I C 671/24 UZASADNIENIE Powód Kancelaria (...) Sp. z o.o. we W. domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanej A. G. kwoty 2.096,88 zł wraz z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych i kosztami postępowania. W uzasadnieniu podniósł, iż w dniu 16 maja 2023 r. pozwana zawarła pierwotnym wierzycielem (...) sp. z o.o. w W. umowę pożyczki nr (...) , na podstawie której pozwana otrzymała określoną w umowie kwotę, której nie spłaciła. Pozwana A. G. nie uznała powództwa i wniosła o jego oddalenie w całości na koszt strony powodowej. W uzasadnieniu zakwestionowała istnienie po stronie powoda legitymacji procesowej czynnej, istnienie stosunku zobowiązaniowego pomiędzy stronami, a także z ostrożności procesowej wskazała na zawarcie w umowie pożyczki klauzul niedozwolonych. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 07 października 2024 r. powód Kancelaria (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. wniósł do Sądu Rejonowego w Giżycku pozew przeciwko pozwanej A. G. . dowód: pozew k 3 – 29 W dniu 04 września 2023 r. Powód Kancelaria (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. i pożyczkodawca (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarli umowę przelewu wierzytelności, której przedmiotem były wierzytelności pieniężne wskazane w załączniku nr 2 do aktu cesji nr 11 z dnia 15 listopada 2023 r. dowód: umowa cesji k. 11 – 16, akt cesji nr 11 – k. 16 – 17 Sąd zważył, co następuje: Sporny w całości okazał się stan faktyczny przedmiotowej sprawy. Przede wszystkim wskazać należy, iż strona pozwana zakwestionowała istnienie stosunku zobowiązanego pomiędzy stronami. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Normie tej w warstwie procesowej odpowiadają art. 3 k.p.c. , wedle którego strony zobowiązane są przedstawiać dowody oraz art. 232 k.p.c. stanowiący, że strony zobowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. W realiach przedmiotowej sprawy Sąd dostrzegł, że powód nie udowodnił, by przysługiwała mu względem pozwanej jakakolwiek wierzytelność, nie mówiąc już o wierzytelności dochodzonej pozwem. Umowa o pożyczkę, na istnienie której powód się powoływał miała zostać zawarta w sposób pośredni, tj. przy użyciu Internetu. Zgodnie z opisaną w pozwie procedurą, aby doprowadzić do zawarcia rzeczonej umowy o pożyczkę przyszły pożyczkobiorca wnioskując o udzielenie pożyczki winien był utworzyć profil klienta na portalu internetowym pożyczkodawcy podając wymagane dane tj. imię i nazwisko, numer PESEL, numer i serię dowodu osobistego. Następnie przyszły pożyczkobiorca powinien był potwierdzić swoje dane, w tym numer rachunku bankowego, poprzez dokonanie jednorazowej wpłaty poprzez przelew bankowy (przelew weryfikacyjny) bądź poprzez skorzystanie z usługi automatycznej weryfikacji rachunku bankowego. Kolejnym etapem była weryfikacja wniosku pożyczkobiorcy przez pożyczkodawcę w tym dokonanie weryfikacji zdolności kredytowej pożyczkobiorcy i w przypadku pozytywnej konkluzji tej weryfikacji podjęcie decyzji o przyznaniu pożyczkobiorcy stosownej pożyczki. Decyzja taka oznaczała, że pożyczkodawca przelewał na konto pożyczkobiorcy określoną kwotę. Tak opisaną powyżej procedurę przewidywała umowa pożyczki, na którą powoływał się powód. Prowadzi to do wniosku, że powód w niniejszej sprawie powinien był wykazać, że pozwana utworzyła profil klienta, dokonała przelewu opłaty rejestracyjnej ewentualnie skorzystała z usługi automatycznej weryfikacji złożyła wniosek o przyznanie pożyczki w określonej wysokości i na określonych zasadach, wreszcie otrzymała środki pieniężna na jej rachunek bankowy (tj. ten, z którego przelała opłatę weryfikacyjną). Tymczasem w sprawie powód przedstawił treść umowy pożyczki wraz z aneksem i potwierdzenie dokonania dwóch przelewów – w kwocie 2.000 zł oraz 1.000 zł – na ten sam numer jakiegoś rachunek bankowy ze wskazaniem wszakże, że odbiorcą miałaby być pozwana. Niewątpliwie zatem powód nie zaoferował w toku procesu żadnego dokumentu ani innego środka dowodowego na potwierdzenie, że pozwana utworzyła profil klienta na stronie internetowej pożyczkodawcy, dokonała przelewu weryfikacyjnego i złożyła wniosek o pożyczkę, będącą przedmiotem sporu. Brak powyższych dowodów uniemożliwia weryfikację twierdzeń powoda, w tym choćby numeru rachunku bankowego, należącego do pozwanej. To zaś podważa twierdzenia powoda co do przekazania pozwanej kwoty pożyczki – sam fakt wpisania pozwanej jako odbiorcy przelewanych środków pieniężnych nie stanowi potwierdzenia, że rachunek bankowy, na który są przelewane te środki należy do tejże wskazanej osoby. O ile zatem potwierdzenie przelewu złożone przez powoda rzeczywiście jest dowodem, że środki pieniężne zostały przekazane z jakiego konta na jakieś inne konto, o tyle równocześnie nie jest wykazaniem, że końcowo otrzymała je pozwana. Co oczywiste też w realiach niniejszej sprawy – powód nie przedstawił wniosku pozwanego o przyznanie pożyczki. W efekcie Sąd oddalił powództwo, o czym orzekł w pkt I sentencji po myśli art. 6 k.c. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. , zgodnie z którym strona przegrywająca obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw. Na koszty procesu pozwanej składa się w niniejszej sprawie jedynie wynagrodzenie pełnomocnika powoda wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (917,00 zł). Mając przedstawione racje na uwadze, Sąd orzekł jak w punkcie II wyroku.