X Cz 200/13

Sygn. akt X Cz 200/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2013 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy Wydział X Cywilny Rodzinny w składzie: Przewodniczący: SSO Iwona Pydych Sędziowie: SO Anna Staśkiewicz – Bortkiewicz SO Mirela Tocha – Plata (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2013 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa W. W. przeciwko R. G. o alimenty na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 16 lipca 2013 r., wydane w sprawie sygn. akt VI RC 1214/11 w przedmiocie zabezpieczenia postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 lipca 2013 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy oddalił wniosek o zabezpieczenia dochodzonego przez powoda W. W. roszczenia o alimenty poprzez zobowiązanie pozwanej R. G. do łożenia na rzecz powoda renty alimentacyjnej w wysokości 580,30 zł. miesięcznie, na czas trwania procesu. Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem powód, wnosząc o jego uchylenie i o udzielenie zabezpieczenia na czas trwania postepowania. W uzasadnieniu skarżący podnosił, iż powód nie jest w stanie sam zaspokoić swoje usprawiedliwione potrzeby, a żona od 2008 roku wyzbywa się majątku. Ma także ukryte źródła dochodu. Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 753 § 1 k.p.c. w sprawach o alimenty zabezpieczenie może polegać na zobowiązaniu obowiązanego do zapłaty uprawnionemu jednorazowo albo okresowo określonej sumy pieniężnej. W sprawach tych podstawą zabezpieczenia jest jedynie uprawdopodobnienie istnienia roszczenia. Roszczenie powoda znajduje swoją podstawę prawną w przepisach art. 60 krio . Zgodnie z dyspozycją przepisu § 1 powołanego artykułu, małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia i który znajduje się w niedostatku, może żądać od drugiego małżonka rozwiedzionego dostarczania środków utrzymania w zakresie odpowiadającym usprawiedliwionym potrzebom uprawnionego oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym zobowiązanego. Z kolei jak stanowi przepis § 2 , jeżeli jeden z małżonków został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia, a rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, sąd na żądanie małżonka niewinnego może orzec, że małżonek wyłącznie winny obowiązany jest przyczyniać się w odpowiednim zakresie do zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb małżonka niewinnego, chociażby ten nie znajdował się w niedostatku. Na obecnym etapie postępowania należy stwierdzić, iż małżeństwo stron zostało rozwiązane bez orzekania o winie. Dla rozstrzygnięcia kwestii zabezpieczenia wystarczające jest więc ustalenie, czy powód własnymi siłami jest w stanie zaspokoić w całości swoje usprawiedliwione potrzeby, czyli czy znajduje się w niedostatku, przy czym w niedostatku pozostaje nie tylko taki uprawniony, który nie dysponuje żadnymi środkami utrzymania, ale także taki, którego usprawiedliwione potrzeby nie są w pełni zaspokojone (wyroku SN z 5.7.2000 r., I CKN 226/00, L. ). Powód w chwili obecnej nie pracuje, jest na rencie inwalidzkiej i z tego tytułu otrzymuje rentę w wysokości około 646 zł. miesięcznie. Otrzymuje także z opieki społecznej pomoc finansową na dożywianie. Jednocześnie zważyć należy, iż powód jest współwłaścicielem mieszkania w 6/7 części przy ulicy (...) w B. . A sam zamieszkuje w mieszkaniu po zmarłej matce przy ulicy (...) w B. ( nie podał do kogo to mieszkanie obecnie należy). W konsekwencji uznać należało, iż powód nie uprawdopodobnił, że nie jest obecnie w stanie uzyskać dochodu wyższego niż renta. Zdaniem Sądu oczywiste jest, iż uzyskiwaną z tego tytułu kwotą nie jest w stanie zaspokoić swoich usprawiedliwionych potrzeb, a co za tym idzie znajduje się w niedostatku. Powód nie podał wszystkich kosztów swojego utrzymania, jednak oprócz zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych musi on przecież zapewnić sobie wyżywienie, środki czystości i higieny, odzież, ewentualnie leki. Także nie podał całkowitej swojej sytuacji majątkowej i możliwości korzystania ze swojego majątku. W świetle powyższego oczywiste zdaniem Sądu Okręgowego jest, iż powód przy obecnym stanie zdrowia nie może pracować. Mając na uwadze, iż świadczenie alimentacyjne między byłymi małżonkami limitowane jest możliwościami zarobkowymi zobowiązanego ( art. 60 § 1 krio ) konieczne było ustalenie sytuacji majątkowej pozwanej. Sąd Rejonowy zasadnie uznał, iż powód nie uprawdopodobnił jaki pozwana posiada majątek ruchomy i nieruchomy. Natomiast pozwana także jest osobą schorowaną i ponosi koszty leczenia. Otrzymuje emeryturę w wysokości 1400 zł. i przeznacza ją na swoje potrzeby. Pomagają jej dzieci z pierwszego małżeństwa. Za całkowicie gołosłowne uznać należało twierdzenia powoda, iż pozwana ucieka z majątkiem. To na powodzie spoczywa ciężar przedstawienia faktów i dowodów na poparcie swoich twierdzeń. W zażaleniu powód ograniczał się do powtórzenia twierdzeń, nie podając nawet składników majątku, które posiada pozwana, co musiało rodzić wątpliwości Sądu, który w konsekwencji, przy ocenie możliwości zarobkowych pozwanej, oparł się na złożonych przez nią zeznań. Przede wszystkim należy zważyć, iż na fakt obciążenia z tytułu kredytów zaciągniętych w Polsce powoda oraz nie spłacania ich powołał się dopiero w zażaleniu i nie przedstawił na jego potwierdzenie dowodów. W żaden sposób powód nie wykazał też, że jego była żona jest w stanie pracować i osiąga dochody. Doświadczenie życiowe wskazuje raczej, iż kobieta w wieku około 60 lat, powinna znajdować się na emeryturze, a okoliczność możliwości podjęcia przez nią dodatkowej pracy powinno być brana pod uwagę tylko wtedy gdy pozwolili na to jej zdrowie i chęć pracowania. W tym miejscu zaznaczyć należy, że postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia ma tymczasowy charakter, a ostateczna decyzja w sprawie o alimenty zapadnie dopiero po dogłębnym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności niniejszej sprawy i przeprowadzeniu postępowania dowodowego w pełnym zakresie . Na obecnym etapie postępowania powód nie uprawdopodobnił w myśl art.753§ 1 kpc żądania zabezpieczenia roszczenia. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. , Sąd Okręgowy oddalił zażalenie powoda.