X C 980/25

Sygn. akt X C 980/25 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 stycznia 2026 r. Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny w składzie: Przewodnicząca: Asesor sądowy Anna Bindas-Smoderek Protokolant: sekretarz sądowy Paulina Pietrzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2026 r. w Toruniu sprawy z powództwa (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w T. przeciwko H. H. (1) o zapłatę I. 
        zasądza od pozwanej H. H. (1) na rzecz powoda (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w T. kwotę 851,40 zł (osiemset pięćdziesiąt jeden złotych czterdzieści groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty: 0 
        431,73 zł (czterysta trzydzieści jeden złotych siedemdziesiąt trzy grosze) od dnia 13 maja 2025 r. do dnia zapłaty; 1 
        46,63 zł (czterdzieści sześć złotych sześćdziesiąt trzy grosze) od dnia 22 maja 2025 r. do dnia zapłaty; 2 
        46,63 zł (czterdzieści sześć złotych sześćdziesiąt trzy grosze) od dnia 24 czerwca 2025 r. do dnia zapłaty; 3 
        46,63 zł (czterdzieści sześć złotych sześćdziesiąt trzy grosze) od dnia 22 lipca 2025 r. do dnia zapłaty; 4 
        46,63 zł (czterdzieści sześć złotych sześćdziesiąt trzy grosze) od dnia 22 sierpnia 2025 r. do dnia zapłaty; 5 
        46,63 zł (czterdzieści sześć złotych sześćdziesiąt trzy grosze) od dnia 23 września 2025 r. do dnia zapłaty; 6 
        46,63 zł (czterdzieści sześć złotych sześćdziesiąt trzy grosze) od dnia 22 października 2025 r. do dnia zapłaty; 7 
        46,63 zł (czterdzieści sześć złotych sześćdziesiąt trzy grosze) od dnia 22 listopada 2025 r. do dnia zapłaty; 8 
        46,63 zł (czterdzieści sześć złotych sześćdziesiąt trzy grosze) od dnia 23 grudnia 2025 r. do dnia zapłaty; 9 
        46,63 zł (czterdzieści sześć złotych sześćdziesiąt trzy grosze) od dnia 22 stycznia 2026 r. do dnia zapłaty; II. 
        oddala powództwo w pozostałym zakresie; III. 
        zasądza od pozwanej H. H. (1) na rzecz powoda (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w T. kwotę 387 zł (trzysta osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Pozwem złożonym w dniu 1 lipca 2025 roku powód (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w T. wniósł o zasądzenie od pozwanej H. H. (1) kwoty 861,63 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wytoczenia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty, a także kosztów procesu, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że strony łączyła umowa kredytu nr (...) z dnia 25 lipca 2023 roku. Zadłużenie jest wymagalne od dnia 23 kwietnia 2025 roku co wynika z wypowiedzenia umowy kredytu. Na objętą pozwem kwotę 861,63 zł składają się następujące należności: niespłacony kapitał w kwocie 838,97 zł oraz odsetki umowne za opóźnienie w kwocie 22,66 zł. Niniejsze postępowanie na zasadzie z art. 505 37 k.p.c. stanowi kontynuację elektronicznego postępowania upominawczego prowadzonego przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie, VI Wydział Cywilny pod sygnaturą VI Nc-e 727736/25, wszczętego w dniu 13 maja 2025 roku, umorzonego postanowieniem z dnia 24 czerwca 2025 roku wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu i utraty mocy nakazu zapłaty z dnia 6 czerwca 2025 roku. Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym z dnia 25 lipca 2025 r. w sprawie o sygnaturze akt I Nc 1075/25 Sąd Rejonowy w Toruniu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. W ustawowym terminie pozwana H. H. (1) wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu pozwana podniosła szereg zarzutów, mających skutkować oddaleniem powództwa. Pozwana zakwestionowała powództwo zarówno co do zasady, jak i wysokości. Wskazała, że zaprzecza w szczególności jakoby zawarła z pożyczkodawcą umowę kredytu konsumenckiego na warunkach opisanych w wydruku umowy pożyczki nr (...) z dnia 25 lipca 2023 roku. Zaprzecza również, jakoby wyrażała zgodę na zawiązanie takiego stosunku na odległość oraz, że doręczony został jej trwały nośnik zawierający zapis kontraktu przedstawionego w wydruku umowy pożyczki. Strona pozwana podniosła zarzut braku skuteczności postanowień umowy - brak legitymacji procesowej czynnej i biernej. Pozwana podniosła zarzut nieskutecznego wypowiedzenia umowy przez Bank, a także niewykazania roszczenia co do wysokości. W replice na sprzeciw od nakazu zapłaty powód zaprzeczył wszelkim twierdzeniom pozwanej, podtrzymując w całości wyrażone przez siebie stanowisko w pozwie. Sąd ustalił, co następuje. W dniu 25 lipca 2023 roku (...) (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w T. jako kredytodawca, w którego imieniu działa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. zawarł z H. H. (1) jako kredytobiorcą w formie elektronicznej umowę o kredyt na zakup towarów/usług o numerze (...) na kwotę 1.399 zł. Umowa o kredyt została udzielona po złożeniu przez H. H. (1) wniosku o kredyt na zakup towarów/usług nabytych w sklepie internetowym Partnera Handlowego, w tym oświadczeń co do zatrudnienia, uzyskiwanych dochodów, podaniu danych takich jak adres zamieszkania, numer dowodu osobistego, numer telefonu, adres poczty elektronicznej, numer PESEL (§ 10 ust. 1). W umowie wskazano adres zamieszkania ul. (...) , (...) - (...) . Potwierdzenie zawarcia umowy nastąpiło poprzez wprowadzenie kodu SMS. H. H. (1) został przypisany numer klienta (identyfikator (...) ) (...) . Na całkowitą kwotę kredytu składała się kwota 1.399 zł na zakup towarów/usług nabywanych w sklepie internetowym Partnera Handlowego, tj. (...) E. (...) nauszne - czarny (§ 1 ust. 4 pkt 1). Całkowita kwota do zapłaty (suma całkowitej kwoty kredytu i całkowitego kosztu kredytu) wynosiła 1.399 zł (§ 1 ust. 4 pkt 7). W § 2 ust. 1 umowy wskazano, że Bank przekazuje środki z kredytu, w całkowitej kwocie kredytu (1.399 zł) na rachunek bankowy Partnera Handlowego w terminie do 21 dni od dnia zawarcia umowy, co uznaje się za uruchomienie (wypłatę) kredytu. Według § 1 ust. 4 pkt 9 umowy ustalono wysokość raty w kwocie 46,63 zł. Spłata miała nastąpić w 30 ratach miesięcznych (§ 1 ust. 4 pkt 10). Płatność pierwszej raty do 21 sierpnia 2023 roku, płatność ostatniej raty do 21 stycznia 2026 roku, raty płatne do 21. dnia każdego miesiąca (§ 1 ust. 4 pkt 12). W § 7 umowy uregulowano kwestię wypowiedzenia umowy kredytu, Bank jest uprawniony do wypowiedzenia umowy z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia w razie m.in. niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu, w tym terminowej spłaty kredytu (§ 7 ust. 2 pkt 1). Od następnego dnia po upływie okresu wypowiedzenia zobowiązanie z tytułu udzielonego kredytu staje się w całości wymagalne i traktowane jest jako zadłużenie przeterminowane (§ 7 ust. 3). Dowód: - umowa o kredyt na zakup towarów / usług z dnia 25 lipca 2023 roku, k. 15-17; - wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy o kredyt, k. 18; - potwierdzenie zawarcia umowy, k. 19; - formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego, k. 75-76. Pismem z dnia 28 lipca 2023 roku (...) (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w T. przesłał do H. H. (1) na adres (...) , (...) - (...) harmonogram spłat pożyczki (...) . W harmonogramie spłat wskazano datę wypłaty kredytu 26 lipca 2023 rok, kwotę udzielonego kredytu 1.399 zł, termin spłaty, kwotę raty, kapitał, odsetki, saldo kapitału po spłacie, datę ostatniej raty 21 styczeń 2026 rok, całkowitą liczbę rat do spłaty: 30. Dowód: - harmonogram spłat pożyczki (...) z dnia 28 lipca 2023 roku, k. 82-82v. H. H. (1) dokonywała spłat raty kredytu zgodnie z ustalonym harmonogramem w okresie od dnia 10 sierpnia 2023 roku do dnia 4 listopada 2024 roku. Dowód: - szczegółowa historia rachunku do spłaty kredytu od uruchomienia do dnia przed wniesieniem pozwu, k. 28-35; - historia rachunku kredytowego za okres od dnia 4 października 2015 roku do dnia 3 listopada 2025 roku, k. 84-96. Wobec zaprzestania płatności rat pismem z dnia 19 stycznia 2025 roku pracownik Banku działając w imieniu (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w T. - G. R. skierował do H. H. (1) na adres (...) - (...) H. , ul. (...) ostateczne wezwanie do zapłaty przed wypowiedzeniem umowy. Wezwanie zawierało również informację o możliwości restrukturyzacji zadłużenia. Na dzień 19 stycznia 2025 roku kwota zaległości wynosiła 95,50 zł. Poinformowano, że do zadłużenia przeterminowanego każdego kolejnego dnia od 19 stycznia 2025 roku należy doliczyć 22.50 % odsetek w skali roku. Korespondencja została zwrócona z adnotacją listonosza „nie ma takiego adresu”. Dowód: - ostateczne wezwanie do zapłaty przed wypowiedzeniem umowy, k. 20-21; - potwierdzenie nadania zwróconej korespondencji, k. 22-22v; - pełnomocnictwo G. R. , k. 118. W dniu 28 lutego 2025 roku pracownik Banku działając w imieniu (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w T. - X. P. skierowała pismo do H. H. (1) zawierające wypowiedzenie umowy kredytu wraz z wezwaniem do pilnej spłaty zaległości. W piśmie wskazano, że umowa zostaje wypowiedziana, a H. H. (1) jest zobowiązana do zapłaty całości kredytu w terminie 30 dni. Kwota należności na ten dzień wynosiła 192,10 zł. Pismo zostało skierowane na adres (...) - (...) H. , ul. (...) . H. H. (1) nie podjęła awizowanej korespondencji. Dowód: - wypowiedzenie umowy z dnia 28 lutego 2025 roku, k. 25-26v; - potwierdzenie nadania zwróconej korespondencji, k. 27-27v; - pełnomocnictwo X. P. , k. 117. W dniu 24 kwietnia 2025 roku pracownik Banku działając w imieniu (...) (...) z Spółki Akcyjnej siedzibą w T. - H. H. (2) skierowała do H. H. (1) na adres (...) - (...) H. , ul. (...) przedsądowe wezwanie do zapłaty. Na dzień 23 kwietnia 2025 roku kwota zaległości wynosiła 851,90 zł, w tym kapitał 838,97 zł, odsetki karne 12,93 zł. Korespondencja została zwrócona z adnotacją listonosza „nie ma takiego adresu”. Dowód: - przedsądowe wezwanie do zapłaty, k. 23; - potwierdzenie nadania zwróconej korespondencji, k. 24-24v; - pełnomocnictwo H. H. (2) , k. 116. Sąd zważył, co następuje. Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w swej zasadniczej części. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w pełni w oparciu o przedłożone przez powoda dokumenty, w tym wydruki komputerowe. Wiarygodność przedłożonych dokumentów nie budziła też wątpliwości Sądu, który dał im wiarę w całości. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania mocy dowodowej przedłożonych dokumentów oraz wydruków komputerowych. Wydruki komputerowe są bowiem „innym środkiem dowodowym” o którym mowa w art. 308 i art. 309 k.p.c. , gdyż wymieniony tam katalog ma charakter otwarty. Przedmiotowy środek dowodowy świadczy o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku. Dowody te jak każde inne podlegają ocenie zgodnie z art 233 k.p.c. Zaznaczyć należy, że kserokopie chociaż bezspornie nie są ani dokumentami ani nawet ich odpisami (kopiami), i to także w znaczeniu, w jakim obecnie obowiązujący (od dnia 8 września 2016 r.) przepis art. 243 1 k.p.c. nakazuje stosować przepisy Kodeksu postępowania cywilnego do dokumentów, zawierających tekst, umożliwiających ustalenie ich wystawców, a zatem do wszelkich dokumentów tekstowych, a nie tylko do dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 244 k.p.c. lub dokumentów prywatnych w rozumieniu art. 245 k.p.c. , to jednak nie można całkowicie odmówić im jakiegokolwiek znaczenia dowodowego (procesowego). Wziąć zwłaszcza trzeba pod uwagę, że wraz ze zmianą przepisów o dokumentach, z dniem 8 września 2016 r. zmienione zostało także brzmienie art. 308 k.p.c. i aktualnie zgodnie z tym przepisem dowody z innych dokumentów niż wymienione w art. 243 1 k.p.c. , w szczególności zawierających zapis obrazu, dźwięku albo obrazu i dźwięku, Sąd przeprowadza, stosując odpowiednio przepisy o dowodzie z oględzin oraz o dowodzie z dokumentów. W świetle tego przepisu stwierdzić należy, że oprócz dokumentów, zawierających tekst i umożliwiających ustalenie ich wystawców (czyli dokumentów tekstowych), obecnie Kodeks postępowania cywilnego zna także inne rodzaje dokumentów, zawierających w szczególności zapis obrazu, dźwięku albo obrazu i dźwięku. Zdaniem Sądu wydruki komputerowe i kserokopie złożone do akt sprawy były wiarygodne tj. prawdziwie i rzetelnie odzwierciedlały treść rzeczywiście istniejącego dokumentu, a po drugie stanowiły dowód tego co zostało w nich stwierdzone co do zawarcia umowy o kredyt na zakup towarów/usług. Podstawę prawną dochodzonego roszczenia stanowi art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe . Stosownie do treści tego przepisu przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. W sprawie nie było sporne, że pozwana zawierając przedmiotową umowę miała status konsumenta. Tym samym w sprawie znajdują jednocześnie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2019 r., poz. 1083 ze zm.) – dalej „ ustawa o kredycie konsumenckim ”. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o kredycie konsumenckim przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550,00 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Zarzuty strony pozwanej w pierwszym rzędzie dotyczyły zakwestionowania faktu zawarcia umowy kredytu konsumenckiego na warunkach wskazanych w przedłożonym przez stronę powodową wydruku umowy. Pozwana zaprzeczyła również, aby wyraziła zgodę na zawarcie umowy na odległość oraz aby doręczono jej trwały nośnik obejmujący treść kontraktu. Podniosła zarzuty odnoszące się do braku skuteczności postanowień umownych, niewykazania legitymacji procesowej stron, nieskutecznego wypowiedzenia umowy, jak również niewykazania wysokości dochodzonego roszczenia. Odnosząc się do pierwszej grupy zarzutów, wskazać należy, że wbrew twierdzeniom zawartym w sprzeciwie powód wykazał fakt zawarcia z pozwaną umowy kredytu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że do zawarcia umowy doszło po uprzednim złożeniu przez pozwaną H. H. (1) wniosku kredytowego obejmującego wymagane dane identyfikacyjne oraz stosowne oświadczenia, w tym dotyczące zatrudnienia i wysokości uzyskiwanych dochodów. We wniosku wskazano m.in. adres zamieszkania, numer dowodu osobistego, numer telefonu, adres poczty elektronicznej oraz numer PESEL (§ 10 ust. 1 umowy). W niniejszej sprawie umowa kredytu nr (...) z dnia 25 lipca 2023 roku była umową zawieraną na odległość w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim . Umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość to taka umowa, która spełnia warunki przewidziane w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2019 r., poz. 134 ze zm.). Jest to zatem umowa, którą kredytodawca zawiera z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w sprzeciwie należy wskazać, że przepis art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim określa wymogi formalne umowy o kredyt konsumencki. Umowa taka powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Oznacza to, że – przynajmniej prima facie – wymóg wprowadzony w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim może być odczytywany jako zastrzeżenie zwykłej formy pisemnej, rozumianej zgodnie z art. 78 k.c. W literaturze reprezentowane jest jednak stanowisko o konieczności interpretowania art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim w sposób szerszy, niż wynikałoby to z tradycyjnego utożsamienia „formy pisemnej” z art. 78 k.c. Rozstrzygającym argumentem w tym zakresie pozostaje treść art. 10 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z 23.4.2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz. Urz. UE L Nr 133 z 22.5.2008 r., s. 66 ze zm.), zastrzegająca dla umowy kredytu, alternatywnie, zwykłą formę pisemną lub posłużenie się innym trwałym nośnikiem. Biorąc pod uwagę całkowity charakter harmonizacji oraz brak pozostawienia ustawodawcy krajowemu opcji implementacyjnej, wykładnia art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim powinna być dokonywana zgodnie ze źródłową dla niej regulacją prawa unijnego, a w konsekwencji konieczne jest odczytanie zastrzeżonego w niej wymogu pisemności w sposób rozszerzający. Wymaganie, jakie wynika z art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, trzeba interpretować przede wszystkim jako nakaz – skierowany do kredytodawcy – sporządzenia dokumentu obejmującego treść oświadczeń woli złożonych przez kredytodawcę oraz konsumenta i utrwalenia tego dokumentu w odpowiedniej formie. Interpretacja art. 29 ust. 1 ww. ustawy według językowych dyrektyw wykładni sugeruje, że minimalną formą umowy o kredyt konsumencki jest forma pisemna, chyba że przepisy odrębne przewidują inną formę szczególną. Istotne argumenty przemawiają jednak za stanowiskiem, aby – oprócz formy pisemnej – dopuścić formę „trwałego nośnika” (zdefiniowanego w art. 5 pkt 17ww. ustawy) wskazane w ww. art. 10 ust. 1 dyrektywy. Stanowisko to wspiera wykładnia celowościowa albowiem dla zapewnienia odpowiedniej ochrony interesów konsumenta nie jest konieczna wyłącznie forma pisemna. Do ochrony takiej wystarczy zastosowanie trwałego nośnika. Wykładnia ta uwzględnia aktualne uwarunkowania społeczno-gospodarcze, które wynikają z postępu technicznego oraz potrzeb gospodarki elektronicznej, w szczególności odnośnie do umów zawieranych na odległość. Biorąc pod uwagę powyższe argumenty należy zatem uznać, że umowę o kredyt konsumencki można zawrzeć zarówno w formie pisemnej (z własnoręcznymi podpisami), jak i na innym trwałym nośniku. Nie jest zatem konieczne opatrzenie dokumentu umowy przez strony własnoręcznym podpisem albo podpisem elektronicznym. Forma, jakiej wymaga art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim (z uwzględnieniem wykładni prounijnej oraz celowościowej), jest zachowana również wtedy, gdy treść oświadczeń woli spisano na dokumencie papierowym, ale nie zamieszczono pod nim własnoręcznych podpisów albo umieszczono faksymile lub innego rodzaju podpis powielony mechanicznie. Stosownie do prounijnego oraz celowościowego kierunku interpretacji komentowanego przepisu dopuszczalne są różnorodne sposoby dochowania wymaganej formy przy zawieraniu umowy o kredyt konsumencki. Sposobem takim może być m.in. złożenie oświadczeń woli przez strony za pomocą środków porozumiewania się na odległość (np. telefonu, poczty elektronicznej), a następnie spisanie postanowień umowy na papierowym dokumencie (np. w postaci wydruku komputerowego), bez własnoręcznych podpisów. Sumując, zawarcie umowy kredytu konsumenckiego nie wymaga zachowania formy pisemnej i co do zasady umowa taka może być zawarta również za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Wola zawarcia umowy może być więc wyrażona przez pożyczkobiorcę w różny sposób, a sam art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim zastrzega formę pisemną jedynie do celów dowodowych. Niedochowanie tej formy nie powoduje nieważności umowy, a skutkuje jedynie ograniczeniami dowodowymi, które określono w art. 74 § 1–3 k.c. Obowiązek doręczenia umowy o kredyt konsumencki zostaje spełniony poprzez doręczenie umowy za pośrednictwem Internetu np. poprzez przechowywanie oświadczeń wymienianych pomiędzy pożyczkodawcą i konsumentem w systemie i udostępnienie wersji elektronicznej konsumentowi m.in. poprzez możliwość wydruku. Jak każda umowa, tak i umowa zawarta na odległość dla swego istnienia wymaga wymiany zgodnych oświadczeń woli obu stron, co w przypadku umowy kredytu wymaga oświadczenia kredytobiorcy, że zobowiązuje się on zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu ( art. 69 ust.1 ustawy Prawo bankowe ). Zdaniem Sądu pozwana nie zakwestionowała skutecznie, że nie zawarła umowy kredytu. W tym zakresie ograniczyła się do twierdzeń, a w istocie zaprzeczeń co do zawarcia takiej umowy, nie przedstawiając żadnych dowodów w tym zakresie. W ocenie Sądu dokument umowy kredytu potwierdza warunki na jakich pozwana zawarł umowę na odległość. Zdaniem Sądu pozwana miała wolę i zamiar zawarcia z powodem umowy kredytu, a następnie – po przeprowadzeniu procedury weryfikacyjnej – umowę taką zawarła. W ocenie Sądu dokument umowy o kredyt potwierdza warunki na jakich pozwana zawarła umowę na odległość. Wprawdzie strona pozwana formalnie w sprzeciwie zakwestionowała otrzymanie kwoty kredytu oraz to że zawarła przedmiotową umowę. Niemniej zdaniem Sądu pozwana nie zakwestionowała skutecznie zawarcia umowy kredytu, a twierdzenia te należało w świetle materiału zgromadzonego w sprawie uznać za niewiarygodne. W tym zakresie strona pozwana ograniczyła się do twierdzeń, a w istocie zaprzeczeń co do zawarcia takiej umowy, nie przedstawiając żadnych dowodów w tym zakresie. W treści umowy jako adres zamieszkania pozwanej wskazano: ul. (...) , (...) - (...) , co koresponduje z danymi podanymi w toku procedury zawierania umowy. Zawarcie umowy zostało potwierdzone poprzez autoryzację przy użyciu kodu SMS przesłanego na wskazany numer telefonu, co stanowiło skuteczną formę złożenia oświadczenia woli w trybie właściwym dla umów zawieranych na odległość. Pozwanej został nadto przypisany indywidualny numer klienta (identyfikator (...) ) (...) , co potwierdza jej identyfikację w systemie pożyczkodawcy oraz finalizację procesu zawarcia umowy. Dodatkowym, obiektywnym potwierdzeniem zawarcia i wykonywania umowy jest fakt, że pozwana dokonywała spłat rat kredytu zgodnie z ustalonym harmonogramem w okresie od dnia 10 sierpnia 2023 roku do dnia 4 listopada 2024 roku, zaś następnie zaprzestała płatności kolejnych rat. Regulowanie zobowiązania przez ponad rok nie tylko potwierdza istnienie stosunku prawnego, ale również świadczy o akceptacji przez pozwaną warunków umowy i jej realizacji w praktyce. Okoliczność ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z twierdzeniami o braku zawarcia umowy. Strona pozwana w sposób wiarygodny nie zanegowała zasadności dysponowania przez powoda, jej danymi, które znalazły się w treści przedłożonych dokumentów, a obejmowały szczegółowe dane osobowe. Podkreślić należy, że powód przedłożył umowę o kredyt o dane takie jak numer PESEL, numer dowodu osobistego, adres e-mail, adres zamieszkania, numer rachunku bankowego, również pozwana podała w nim dane co do swoich dochodów, dane pracodawcy a także prowadzonego gospodarstwa domowego. Nie sposób zatem było uznać inaczej, a jedynie w ten sposób, iż źródłem ich pozyskania było oświadczenie pozwanej. Wszystkie wskazane powyżej okoliczności, łącznie z potwierdzeniem zawarcia umowy wskazują, że nie tylko doszło do zawarcia umowy pożyczki, ale także do jej wykonania przez kredytodawcę. W ocenie Sądu argumentacja zawarta w sprzeciwie zmierzała jedynie do uchylenia się od płatności za zobowiązanie, które pozwana zaciągnęła we własnym imieniu i na swoją rzecz. Zasady doświadczenia życiowego nakazują bowiem uznać za prawidłowe i racjonalne postępowanie osoby, od której dochodzi się roszczenia z umowy jakiej nie zawarła, które sprowadza się do wyjaśnienia okoliczności z tym związanych, w tych chociażby złożenie wniosku o swoje wysłuchanie na rozprawie – a pozwana pomimo wyznaczenia terminu rozprawy na dzień 20 listopada 2025 roku oraz na dzień 27 stycznia 2026 roku i wezwania celem przesłuchania nie stawiła się. Zdarza się w praktyce sądowej, iż pozwany - potencjalny kredytobiorca podejmuje działania celem wykazania podnoszonych przez niego twierdzeń, w tym także przed organami ścigania. Strona pozwana nie twierdziła i nie wykazała, aby doszło do zaistnienia w niniejszej sprawie oszustwa internetowego, czy wyłudzenia jego danych osobowych. Pozwana nie twierdziła nawet, by podejmowała jakiekolwiek kroki, w szczególności prawne, by ścigać ewentualnych oszustów, którzy mieliby - jak się wydaje - podszywając się pod jej dane osobowe, zaciągnąć na jej rachunek zobowiązanie kredytu. Tym samym, w świetle dowodów zgromadzonych w sprawie i doświadczenia życiowego należy stwierdzić, że to pozwana H. H. (1) zawarła przedmiotową umowę o kredyt. W konsekwencji należało uznać, że powód wykazał zarówno istnienie stosunku zobowiązaniowego, jak i jego treść, co wykluczało kwestionowanie legitymacji procesowej czynnej po stronie powoda oraz legitymacji biernej po stronie pozwanej. W sprawie pozwana kwestionowała, że doszło do wypowiedzenia umowy o kredyt na zakup towarów/usług, co miało nastąpić w piśmie z dnia 28 lutego 2025 roku. Pojęcie skuteczności wypowiedzenia umowy jest szerokie. Obejmuje wszystkie czynniki, które powinny ziścić się oraz działania, których powód musiał dopełnić, żeby doprowadzić do złożenia pozwanej oświadczenia o rozwiązaniu umowy, które skutkowało wymagalnością jej zobowiązania będącego podstawą wystawienia wyciągu z ksiąg bankowych. Przyjmowane jest w orzecznictwie, że wypowiedzenie umowy jest prawno-kształtującym oświadczeniem, bardzo istotnym i dotkliwym dla kredytobiorcy, bo jego wykonanie może doprowadzić do zakończenia tego stosunku przed pierwotnie ustalonym okresem spłaty kredytu a zatem nie może być dokonane w sposób nagły, zaskakujący, nawet jeżeli istnieją podstawy do jego podjęcia, zgodnie z treścią umowy kredytowej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2015 r., V CSK 698/14). W pierwszym rzędzie należało stwierdzić, że dokumenty związane z wypowiedzeniem umowy podpisywali pracownicy Banku, a powód przedłożył stosowne pełnomocnictwa uprawniające pracowników Banku – G. R. , H. H. (2) oraz X. P. do dokonywania czynności bankowych w jego imieniu. W związku z zaprzestaniem spłaty rat pismem z dnia 19 stycznia 2025 roku G. R. działając w imieniu (...) (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w T. skierował do H. H. (1) ostateczne wezwanie do zapłaty przed wypowiedzeniem umowy. Następnie, w dniu 28 lutego 2025 roku, X. P. jako pracownik Banku wystosowała do pozwanej pismo zawierające wypowiedzenie umowy kredytu wraz z wezwaniem do niezwłocznej spłaty zadłużenia. Kolejno w dniu 24 kwietnia 2025 roku pracownik H. H. (2) skierowała do H. H. (1) przedsądowe wezwanie do zapłaty. X. P. działała na podstawie pełnomocnictwa z dnia 26 maja 2014 roku, udzielonego w imieniu (...) (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w T. przez Dyrektora Zespołu (...) C. M. . G. R. działał na podstawie pełnomocnictwa z dnia 20 marca 2018 roku, udzielonego w imieniu Banku przez Wiceprezesa Zarządu E. R. oraz Prezesa Zarządu H. E. . H. H. (2) działała na podstawie pełnomocnictwa z dnia 18 grudnia 2023 roku, udzielonego w imieniu Banku przez Wiceprezesów Zarządu C. R. oraz B. D. . Tym samym nie było podstaw do kwestionowania umocowania pracowników Banku do działania w jego imieniu. Kwestię wypowiedzenia umowy kredytu regulował § 7 zawartej przez strony umowy. Zgodnie z nim Bank był uprawniony do wypowiedzenia umowy z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia w razie m.in. niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu, w tym terminowej spłaty kredytu (§ 7 ust. 2 pkt 1). Od następnego dnia po upływie okresu wypowiedzenia zobowiązanie z tytułu udzielonego kredytu staje się w całości wymagalne i traktowane jest jako zadłużenie przeterminowane (§ 7 ust. 3). Powyższe zapisy umowy korespondują z treścią art. 75 ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe , wprowadzającego ustawowe prawo wypowiedzenia umowy kredytu. W przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu, bank jest bowiem uprawniony do wypowiedzenia umowy kredytu w terminie 30 dni (a w razie zagrożenia upadłością kredytobiorcy - 7 dni.). Mając jednak na względzie treść art. 75c ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe , stwierdzić trzeba, że rację ma pozwana twierdząc, że powodowy Bank nie wypowiedział skutecznie umowy kredytu, gdy kredytobiorca popadł w opóźnienie ze spłatą. Powinien bowiem najpierw doręczyć skutecznie pozwanemu wezwanie do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych ( ust. 1 ). Ponadto, w tym wezwaniu bank jest obowiązany poinformować kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia ( ust. 2 ). Kolejno w razie złożenia takiego wniosku bank powinien umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy (ust. 3). Wypowiedzenie umowy przez bank wymaga więc podjęcia dwóch odrębnych czynności, najpierw sporządzenia wezwania do zapłaty płatności pod rygorem wypowiedzenia umowy, a następnie, gdyby wezwanie to nie przyniosło oczekiwanego skutku, sporządzenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy (por: wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2019 r. IACA 160/19). Powód pismem z dnia 19 stycznia 2025 roku skierował do H. H. (1) ostateczne wezwanie do zapłaty przed wypowiedzeniem umowy wraz z informację o możliwości restrukturyzacji zadłużenia na adres (...) - (...) H. , ul. (...) . Korespondencja została jednak zwrócona z adnotacją doręczyciela „nie ma takiego adresu” (k. 19-22), co wyraźnie sygnalizowało brak możliwości skutecznego doręczenia. Pomimo tej jednoznacznej informacji, powód w dniu 28 lutego 2025 roku nie ponowił korespondencji z wezwaniem do zapłaty, lecz dokonał kolejnej czynności tj. wysłał na ten sam adres wypowiedzenie umowy kredytu wraz z wezwaniem do pilnej spłaty zaległości. Drugi z dokumentów powrócił jako awizowany i nieodebrany w terminie. Niemniej jednak nie sanowało to w żadnym razie braku doręczenia pozwanej wezwania do zapłaty połączonego z informacją o możliwości restrukturyzacji zadłużenia. O ile Sąd nie ma wątpliwości, że adres na który powód kierował doręczenie jest aktualnym adres zamieszkania pozwanej (na ten adres skutecznie doręczono pozwanej pozew i nakaz zapłaty w niniejszej sprawie), a brak doręczenia wezwania do zapłaty wynikał z działania doręczyciela, to niemniej w tym zakresie nie można uznać, że oświadczenie z dnia 19 stycznia 2025 roku powodowego Banku dotarło do pozwanej, albowiem – wobec uznania przez pracownika poczty, że „nie ma takiego adresu”, nie miała możliwości się z nim zapoznać ( art. 61 § 1 k.c. ). W tym stanie rzeczy wypowiedzenie umowy, poprzedzone nieskutecznym wezwaniem do zapłaty nie było w sprawie skuteczne. Sąd podziela pogląd, że naruszenie przez bank wymogów z art. 75c ustawy Prawo bankowe nie skutkuje nieważnością wypowiedzenia w rozumieniu art. 58 § 1 k.c. , skoro przepisy ustawy Prawo bankowe takiej sankcji nie przewidują. Natomiast pominięcie tej obowiązkowej procedury przez bank czyni dokonane wypowiedzenie kredytu bezskutecznym. Brak podjęcia przez bank ustawowo przewidzianych czynności, które poprzedzają wypowiedzenie, czynią wypowiedzenie przedwczesnym. W sytuacji, w której dana czynność prawna, w tym wypadku wypowiedzenie umowy, jest przedwczesna, to z tej przyczyny nie może być kwalifikowana jako nieważna, lecz bezskuteczna z tego względu, że nie została poprzedzona dokonaniem innych wymaganych ustawą czynności, tak jak to miało miejsce w tej sprawie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2021 r. IV CSKP 92/21, wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 31 stycznia 2022 r. I AGa 109/21). W tym stanie sprawy należało uznać, że w sprawie nie doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy kredytu skierowanego do pozwanej na podstawie pisma z dnia 28 lutego 2025 roku. W związku z nieskutecznym wypowiedzeniem umowy kredytu należało uznać, że przedmiotowa umowa powinna obowiązywać względem pozwanej H. H. (1) , w tym co do harmonogramu spłaty i przewidzianego w umowie terminu zakończenia. Jednakże, w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, niedopełnienie przez Bank procedury z art. 75c ustawy Prawo bankowe nie miało jednak przesądzającego wpływu na wynik sprawy. W tym względzie należy zwrócić uwagę na to, że zgodnie z treścią art. 316 § 1 k.p.c. roszczenie może zostać uwzględnione o ile stanie się wymagalne najpóźniej z chwilą zamknięcia rozprawy. Jednocześnie Sąd musi zawsze mieć na względzie, że stosownie do treści art. 321 § 1 k.p.c. Sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie. W sprawie jest to o tyle istotne, że zgodnie zawartą umową kredytu, trwała ona do dnia 21 stycznia 2026 roku i w tym też dniu pozwana była zobowiązana do uiszczenia ostatniej raty kredytu. Powyższego pozwana nie uczyniła albowiem zaprzestała regularnej spłaty od listopada 2024 roku. W konsekwencji nieskuteczności wypowiedzenia umowy, Sąd przyjął, że roszczenie z umowy kredytu byłoby wymagalne w datach wymagalności niezapłaconych rat kredytu, których termin płatności – co do całości roszczenia - minął przed dniem wyrokowania tj. 21 stycznia 2026 r. (data ostatniej raty). Wobec powyższego Sąd zasądził kwotę 838,97 zł tytułem niespłaconego kapitału zgodnie z żądaniem pozwu, uznając ją za wykazaną w całości. Celem wykazania wysokości zadłużenia pozwanej, powód przedstawił w istocie dwa dokumenty to jest szczegółowa historia rachunku do spłaty kredytu od uruchomienia do dnia przed wniesieniem pozwu znajdująca się na k. 28-35 akt sprawy oraz historia rachunku kredytowego za okres od dnia 4 października 2015 roku do dnia 3 listopada 2025 roku znajdująca się na k. 84-96 akt sprawy. Moc dowodowa dokumentu prywatnego jest słabsza, niż dokumentu urzędowego, ponieważ nie korzysta on z domniemania, że jego treść jest zgodna ze stanem rzeczywistym. Jednocześnie zaznaczyć należy, że powyższe nie oznacza, że wyciąg z rachunku kredytowego banku nie ma żadnej mocy dowodowej. Jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c. podlega ocenie razem z wszystkimi innymi dowodami, w myśl reguł wynikających z art. 233 k.p.c. Samo zanegowanie długu jest niewystarczające, o ile wyciąg z historii rachunkowych znajduje potwierdzenie w pozostałych dokumentach złożonych przez Bank. W ocenie Sądu przedstawiony wyciąg potwierdza istnienie po stronie pozwanej zobowiązania objętego pozwem do kwoty 838,97 zł tytułem niespłaconego kapitału. Przedmiotowy dokument stanowi bowiem historię zarachowania poszczególnych rat wpłacanych przez pozwaną tytułem spłaty kredytu. Przeprowadzenie prostego działania matematycznego to jest dodania kwot zarachowanych tytułem spłaty raty kapitału i rat kapitału przeterminowanego, pozwoliło na ustalenie, że pozwana do listopada 2024 roku spłaciła łącznie kwotę 560,03 zł. Tym samym powództwo co do kwoty kapitału dochodzonego pozwem Sąd uznał za wykazane. Powód w pozwie dochodził również odsetek umownych za opóźnienie w kwocie 22,66 zł. Zgodnie z § 4 ust. 5 umowy w przypadku opóźnienia w spłacie kredytu strony przewidziały odsetki maksymalne za opóźnienie w wysokości ustalonej stosownie do treści art. 481 §2 1 k.c. Wobec braku wymagalności całości roszczenia w dacie wskazanej w pozwie, roszczenie o skapitalizowane odsetki w łącznej wysokości 10,23 zł oddalono albowiem w tym zakresie zostały one wyliczone przez powoda co do kwoty niewymagalnej (k. 130-132). W tym stanie rzeczy należało wskazać, że zarzut niewykazania roszczenia ponad kwotę odsetek wynikającą z daty wymagalności nie zasługiwał na uwzględnienie. O odsetkach za opóźnienie Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. Stosownie do treści tego przepisu jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Na dzień wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, tj. 13 maja 2025 roku, wymagalne było roszczenie co do kwoty 431,73 zł i od tej kwoty zgodnie z art. 481 § 1 k.p.c. i zgodnie z żądaniem pozwu zasądzono odsetki ustawowe za opóźnienie od 13 maja 2025 r. Co do dalszej kwoty zasądzonego roszczenia należało uznać, że stawało się ono wymagalne zgodnie z harmonogramem spłat kredytu, wobec tego od kolejnych 9. rat w kwotach po 46,63 zł zasądzono odsetki ustawowe za opóźnienie w odstępach co miesięcznych od 22 maja 2025 r. do 22 stycznia 2026 r. Dla porządku należy wskazać, że w sprawie nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty w zakresie strony pozwanej co do nieprzedstawienia przez stronę powodową dowodów w zakresie zbadania przez pożyczkodawcę zdolności kredytowej pozwanej. Wskazać należy, że zgodnie z art. 9a ust. 1 i 2 ustawy o kredycie konsumenckim, wprowadzonym i obowiązującym od dnia 18 maja 2023 r. na podstawie ustawy z dnia 6 października 2022 r. o zmianie ustaw w celu przeciwdziałania lichwie (Dz. U. z 2022 r., poz. 2339 ze zm.), instytucja pożyczkowa uzależnia udzielenie kredytu konsumenckiego od pozytywnej oceny zdolności kredytowej kredytobiorcy. Oceny zdolności kredytowej dokonuje się na podstawie analizy danych udostępnianych przez zaufanych dostawców gromadzących i przetwarzających dane niezbędne do takiej oceny, w szczególności przez instytucje i biura informacji gospodarczej wskazane w tym przepisie. Strona pozwana powoływała się przy tym na treść art. 9a ust. 5 i 6 ustawy o kredycie konsumenckim, zgodnie z którymi jeżeli instytucja pożyczkowa udzieliła konsumentowi kredytu konsumenckiego z naruszeniem przepisów ust. 1 i 2 lub gdy z treści oświadczenia konsumenta i uzyskanych przez instytucję pożyczkową informacji wynikało, że na dzień zawarcia umowy kredytu konsumenckiego konsument miał zaległości w spłacie innego zobowiązania pieniężnego wynoszące powyżej 6 miesięcy, a kredyt konsumencki nie był przeznaczony na spłatę tej zaległości, to:1) zbycie wierzytelności z tej umowy w drodze przelewu lub w inny sposób jest nieważne; 2) dochodzenie wierzytelności jest dopuszczalne dopiero po dniu całkowitej spłaty wcześniejszego zobowiązania, jego wygaśnięcia lub po prawomocnym stwierdzeniu przez sąd nieistnienia tego zobowiązania - przy czym zakaz zbywania wierzytelności i jej dochodzenia nie wstrzymuje biegu przedawnienia, a za okres zakazu zbywania wierzytelności i jej dochodzenia nie można doliczać odsetek lub pozaodsetkowych kosztów kredytu, a także innych opłat związanych z tą wierzytelnością. Okoliczności, o których mowa w ust. 5 pkt 2, sąd bada na zarzut konsumenta. W świetle przedstawionych przepisów oraz ustalonego w sprawie stanu faktycznego okoliczności związane z badaniem zdolności kredytowej pozwanej pozostają bez znaczenia dla wyniku sprawy. Po pierwsze roszczenie w sprawie na datę zamknięcia rozprawy w całości było wymagalne, a nadto nie było dotychczas przedmiotem przelewu wierzytelności – powód jest kredytodawcą. Nadto należy wskazać, że jak wynika z § 10 umowy pożyczkodawca przeprowadził badanie zdolności kredytowej pozwanej. Dodatkowo strona pozwana nie wykazała również aby w sprawie zachodziły okoliczności wskazane w art. 9a ust. 5 ustawy tj. by pozwana miała w zaległości w spłacie innego zobowiązania pieniężnego wynoszące powyżej 6 miesięcy, a kredyt konsumencki nie był przeznaczony na spłatę tej zaległości. W tym natomiast zakresie to strona pozwana jako wywodząca skutki prawne z tych okoliczności powinna te okoliczności wykazać. O kosztach procesu orzeczono w punkcie III sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1, 1 1 oraz 3 k.p.c. w zw. z art. 100 zdanie drugie k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Należało uznać, że strona powodowa wygrała proces w całości, albowiem nie zostało ono uwzględnione w marginalnym zakresie (10,23 zł), a jednocześnie ponosząc koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony w wysokości 387 złotych. Na koszty te składają się: opłata od pozwu w kwocie 100 zł, w tym 30 zł w elektronicznym postępowaniu upominawczym, opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 270 zł (§ 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. z 2018 r., poz. 265).