X C 774/25

Sygn. akt X C 774/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 grudnia 2025 r. Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny w składzie: Przewodnicząca: Asesor sądowy Anna Bindas-Smoderek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2025 r. w Toruniu sprawy z powództwa (...) Spółki (...) Spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w Ł. przeciwko (...) Spółce akcyjnej z siedzibą w N. o zapłatę I. 
        zasądza od pozwanego (...) Zakładu (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w N. na rzecz powoda (...) Spółki (...) Spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w Ł. kwotę 2.117,82 zł (dwa tysiące sto siedemnaście złotych osiemdziesiąt dwa grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi: .  od kwoty 1.035,42 zł (tysiąc trzydzieści pięć złotych czterdzieści dwa grosze) od dnia 22 listopada 2024 r. do dnia zapłaty;  od kwoty 1.082,40 zł (tysiąc osiemdziesiąt dwa złote czterdzieści groszy) od dnia 21 listopada 2024 r. do dnia zapłaty; II. 
        zasądza od pozwanego (...) Zakładu (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w N. na rzecz powoda (...) Spółki (...) Spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w Ł. kwotę 1.117 zł (tysiąc sto siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Pozwem z dnia 29 maja 2025 roku powód (...) Spółka z (...) Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w Ł. wniósł o zasądzenie od (...) Zakładu (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w N. kwoty 2.117,82 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 1.035,42 zł od dnia 22 listopada 2024 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 1.082,40 zł od dnia 21 listopada 2024 r. do dnia zapłaty. Nadto powód zażądał od pozwanego na jego rzecz zwrotu kosztów procesu. Z uzasadnienia wynikało, że w dniu 21 sierpnia 2024 r. w Ł. doszło do zdarzenia, w wyniku którego uszkodzony został pojazd marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) , należący do kierującego pojazdem poszkodowanego U. D. , którego współwłaścicielem był Ł. D. . Sprawca szkody był objęty ochroną ubezpieczeniową u pozwanego. Pozwany uznał swoją odpowiedzialność w postępowaniu likwidacyjnym. Istnienie legitymacji procesowej czynnej powód uzasadniał zawartymi z poszkodowanym umowami cesji wierzytelności. Powód wystawił poszkodowanemu dwie faktury VAT – z tytułu kosztów holowania i parkowania pojazdu na kwotę 1.665,42 zł brutto oraz z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego na kwotę 5.682,60 zł. Powód podniósł, że pozwany ubezpieczyciel wypłacił kwotę 4.600,20 zł z tytułu najmu pojazdu zastępczego oraz kwotę 630 zł z tytułu parkowania uszkodzonego pojazdu, nie wydał jednak decyzji w przedmiocie odszkodowania z tytułu holowania uszkodzonego pojazdu z parkingu strzeżonego do warsztatu naprawczego. Powód wskazywał, że pozwany nie zapewnił poszkodowanemu holowania uszkodzonego pojazdu, mimo że ten uległ uszkodzeniom, które uniemożliwiły jego dalszą jazdę. Tytułem holowania do zapłaty pozostała kwota 1.035,42 zł. Natomiast w kwestii najmu pojazdu zastępczego powód zaznaczył, że poszkodowany nie miał wpływu na okres najmu albowiem zlecił likwidowanie szkody warsztatowi naprawczemu, który był w całości odpowiedzialny za sposób organizacji naprawy, zatem okres najmu wynoszący 42 dni po stawce zgodnej z informacją udzieloną przez ubezpieczyciela, tj. 110 zł netto za dobę, należy uznać za uzasadniony w całości. Tytułem najmu pojazdu zastępczego do zapłaty pozostała kwota 1.082,40 zł. Według treści pozwu roszczenie z tytułu parkowania pojazdu zostało przez pozwanego uznane w całości. W dniu 20 czerwca 2025 roku w sprawie o sygn. akt I Nc 836/25 został wydany nakaz zapłaty zgodny z żądaniem pozwu. Pozwany (...) Zakład (...) Spółka akcyjna z siedzibą w N. w terminie wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu. Podniósł zarzut braku legitymacji procesowej powoda, wskazując, że poszkodowany nie przeniósł wierzytelności na rzecz powoda, a powód zawarł umowę wyłącznie z jednym ze współwłaścicieli. Powód zaznaczył również, że umowa cesji zawarta z konsumentem naruszała jego prawa i zawierała klauzule abuzywne, co skutkowało jej nieważnością. Pozwany wskazał także, że w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił odszkodowanie z tytułu najmu pojazdu zastępczego w kwocie 4.600,20 zł oraz z tytułu holowania pojazdu w kwocie 270,60 zł. Pozwany uznał konieczność korzystania z pojazdu zastępczego przez okres 34 dni po stawce 110 zł netto za dobę. Natomiast okresu najmu przekraczającego 34 dni pozwany nie uznał za normalne następstwo wypadku, za które ponosi odpowiedzialność. Podniósł ponadto, że wyraził chęć zorganizowania pojazdu zastępczego dla poszkodowanego za cenę niższą niż powód, przy czym wybór wynajmującego należy do poszkodowanego, jednakże ma on obowiązek minimalizowania szkody. Co więcej, w ocenie pozwanego stawki zastosowane przez powoda za holowanie pojazdu były rażąco zawyżone, a ubezpieczyciel umożliwił zorganizowanie holowania uszkodzonego pojazdu. W piśmie z dnia 20 sierpnia 2025 roku powód wskazał, że w przedmiotowej sprawie zostały wykonane dwie usługi holowania – z miejsca zdarzenia na parking strzeżony oraz z parkingu strzeżonego do warsztatu naprawczego. Pozwany wypłacił odszkodowanie w kwocie 270,60 zł brutto, które powód zaliczył na poczet zapłaty za holowanie z miejsca zdarzenia na parking strzeżony, w którym to przedmiocie toczyła się również sprawa sądowa. Powód podniósł, że pozwany poza zaprzeczeniem rynkowości stawki stosowanej przez powoda za usługę holowania nie wskazał żadnych dowodów na obronę takiego twierdzenia. W kwestii najmu pojazdu zastępczego powód zaznaczył, że zastosowana przez niego dobowa stawka czynszu najmu została zaakceptowana przez pozwanego. Natomiast odnosząc się do zarzutu braku legitymacji procesowej powód stanął na stanowisku, że poszczególne umowy przelewu wierzytelności zostały zawarte z osobą uprawnioną do otrzymania odszkodowania, tj. z osobą, która została rzeczywiście pokrzywdzona. W piśmie z dnia 29 października 2025 roku powód wskazał, że w treści pozwu doszło do oczywistej omyłki w zakresie określenia podstawy faktycznej roszczeń oraz sprecyzował roszczenie w zakresie kwoty 1.035,42 zł wskazując, że stanowi ona różnicę pomiędzy kwotą wskazaną na fakturze (...) i kwotą wypłaconą przez pozwanego tytułem parkowania uszkodzonego pojazdu. Do zapłaty pozostała zatem kwota 292,20 zł z tytułu parkowania oraz kwota 742,52 zł z tytułu holowania pojazdu. Po zmodyfikowaniu powództwa w sprawie i zobowiązaniu stron do złożenia stanowisk końcowych w sprawie strony nie złożyły dalszych pism procesowych. Sąd ustalił, co następuje. W dniu 21 sierpnia 2024 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki A. o numerze rejestracyjnym (...) , którym kierował U. D. . Na chwilę zdarzenia współwłaścicielami pojazdu byli U. D. oraz Ł. D. , niemniej pojazd na co dzień był użytkowany przez U. D. . Sprawca szkody miał wykupioną polisę OC w (...) Spółce akcyjnej z siedzibą w N. . Szkoda została zgłoszona w dniu zdarzenia. Ubezpieczyciel uznał swoją odpowiedzialność za zdarzenie i zakwalifikował szkodę jako częściową. Niesporne, a nadto: - zeznania świadka U. D. na rozprawie w dniu 16.10.2025 r. – k. 84. Przedmiotowy pojazd nie nadawał się do dalszej jazdy, gdyż miał uszkodzony przód, w tym m.in. lewy reflektor. Konieczne okazało się zatem odholowanie pojazdu na parking strzeżony znajdujący się przy ul. (...) w Ł. , co zostało wykonane przez (...) Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w Ł. . Z tego tytułu ubezpieczyciel wypłacił odszkodowanie w kwocie 270,60 zł. Odszkodowanie to było jednak zaniżone, wobec czego (...) Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w Ł. wytoczyła powództwo o zapłatę tytułem dopłaty do odszkodowania za holowanie pojazdu z miejsca zdarzenia na parking strzeżony. W wyniku wniesionego pozwu w sprawie o sygn. akt I Nc 849/25 został wydany prawomocny nakaz zapłaty opiewający na kwotę 282,90 zł. Dowody: - oświadczenie poszkodowanego z dnia 02.10.2024 r. – k. 24; - decyzja z dnia 31.10.2024 r. – k. 11; - zeznania świadka H. Ż. na rozprawie w dniu 16.10.2025 r. – k. 83v; - fakty znane Sądowi z urzędu. W dniu 21 sierpnia 2024 roku U. D. zawarł z (...) Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w Ł. umowę najmu pojazdu zastępczego marki Ł. (...) o numerze rejestracyjnym (...) . Stawka za najem pojazdu wynosiła 110 zł netto za dobę. Okres najmu został ustalony na 42 dni, zwrot miał nastąpić w dniu 2 października 2024 roku. Dowody: - umowa najmu pojazdu zastępczego z dnia 21.08.2024 r. – k. 13. Na parkingu przy ul. (...) w Ł. przedmiotowy pojazd znajdował się przez 15 dni – od dnia 21 sierpnia do dnia 5 września 2024 roku. W dniu 5 września 2024 roku U. D. zawarł ze spółką (...) Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w Ł. umowę cesji praw z odszkodowania w zakresie parkowania uszkodzonego pojazdu. Spółka wystawiła poszkodowanemu fakturę VAT za parkowanie opiewającą na kwotę 922,50 zł brutto. Stawka wynosiła 50 zł netto za dobę i była to stawka rynkowa. Z tego tytułu ubezpieczyciel wypłacił odszkodowanie w kwocie 630 zł. Dowody: - umowa cesji z dnia 05.09.2024 r. – k. 15, - faktura (...) z dnia 05.09.2024 r. – k. 16, - decyzja z dnia 31.10.2024 r. – k. 11, - opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej, wyceny wartości i kosztów naprawy pojazdów inż. U. C. z dnia 14.11.2024 r. wraz z załącznikami – k. 90-101. W dniu 5 września 2024 roku U. D. zawarł z (...) Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w Ł. umowę o świadczenie usługi holowania uszkodzonego pojazdu do warsztatu naprawczego. Tego samego dnia strony zawarły umowę przelewu wierzytelności w zakresie dotyczącym holowania pojazdu. Przedmiotowy pojazd został w dniu 5 września 2024 roku odholowany do serwisu (...) w miejscowości R. . Spółka wystawiła poszkodowanemu fakturę VAT za załadunek auta, transport do serwisu, rozładunek oraz powrót do bazy łącznie opiewającą w tym zakresie na kwotę 742,92 zł brutto. Stawki wynosiły 120 zł netto za załadunek pojazdu, 7 zł netto za km transportu, 120 zł netto za rozładunek pojazdu oraz 6 zł netto za km powrotu do bazy i były to stawki rynkowe. Ubezpieczyciel nie wypłacił żadnej kwoty odszkodowania z tego tytułu. Dowody: - umowa o świadczenie usług z dnia 05.09.2024 r. – k. 14; - umowa przelewu wierzytelności z dnia 05.09.2024 r. – k. 13; - faktura VAT (...) z dnia 05.09.2024 r. – k. 16; - opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej, wyceny wartości i kosztów naprawy pojazdów inż. U. C. z dnia 14.11.2024 r. wraz z załącznikami – k. 90-101. W dniu 2 października 2024 roku U. D. zwrócił pojazd zastępczy (...) Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w Ł. . Tego samego dnia strony zawarły umowę przelewu wierzytelności w zakresie odszkodowania z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego. Spółka wystawiła poszkodowanemu fakturę VAT za najem samochodu opiewającą na kwotę 5.682,60 zł brutto. Spółka udzieliła rabatu od stawki 150/130 zł netto za dobę do stawki klasy pojazdu uszkodzonego 110 zł netto za dobę zgodnie z informacją udzieloną przez ubezpieczyciela podczas zgłoszenia szkody. Z tego tytułu ubezpieczyciel wypłacił odszkodowanie w kwocie 4.600,20 zł. Dowody: - umowa przelewu wierzytelności z dnia 02.10.2024 r. – k. 21; - faktura VAT (...) z dnia 02.10.2024 r. – k. 22; - oświadczenie poszkodowanego z dnia 02.10.2024 r. – k. 24; - decyzja z dnia 31.10.2024 r. – k. 11. W dniu 21 października 2024 roku (...) Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w Ł. poprzez wiadomość e-mail wezwała ubezpieczyciela do zapłaty kwoty odszkodowania w zakresie najmu pojazdu zastępczego, przedkładając umowę cesji wierzytelności, fakturę VAT, umowę najmu oraz oświadczenie poszkodowanego. Kolejno w dniu 22 października 2024 roku (...) Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w Ł. poprzez wiadomość e-mail wezwała ubezpieczyciela do zapłaty kwoty odszkodowania w zakresie parkowania uszkodzonego pojazdu oraz holowania z parkingu do warsztatu naprawczego, przedkładając umowy cesji wierzytelności, umowę o świadczenie usług oraz fakturę VAT. W dniu 28 maja 2025 roku (...) Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w Ł. poprzez wiadomości e-mail wezwała ubezpieczyciela do zapłaty kwoty 1.035,42 zł wraz z odsetkami za opóźnienie za holowanie i parking oraz kwoty 1.082,40 zł wraz z odsetkami za opóźnienie za najem pojazdu zastępczego. Dowody: - wezwanie do zapłaty z dnia 21.10.2024 r. – k. 25; - wezwanie do zapłaty z dnia 22.10.2024 r. – k. 17; - przedsądowe wezwania do zapłaty z dnia 28.05.2025 r. – k. 18, k. 26. Do wszystkich czynności U. D. został upoważniony przez swojego ojca i współwłaściciela przedmiotowego pojazdu – Ł. D. . U. D. nie zapłacił na rzecz (...) Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w Ł. wynagrodzenia z tytułu najmu pojazdu zastępczego, holowania czy parkowania, albowiem w celu rozliczenia świadczonych usług zawarł umowę przelewu wierzytelności. Dowody: - zeznania świadka H. Ż. na rozprawie w dniu 16.10.2025 r. – k. 83v; - zeznania świadka U. D. na rozprawie w dniu 16.10.2025 r. – k. 84. Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o materiał dowodowy zaoferowany przez obie strony. W ocenie Sądu pozostawał on w pełni wiarygodny i obejmował dokumenty z postępowania likwidacyjnego, zapis korespondencji elektronicznej stron, ale także niekwestionowaną opinię biegłego oraz dowód z przesłuchania poszkodowanego U. D. oraz świadka H. Ż. . Tworzyły one spójną całość i Sąd uznał je za godne wiary w całości. Sąd pominął wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka Ł. D. i w jego miejsce przeprowadził dowód z zeznań świadka U. D. . Sąd pozyskał informację, że Ł. D. jest osobą głuchoniemą, uznał zatem, iż w sprawie o stosunkowo niewielką kwotę nie jest konieczne niepokojenie osoby Ł. D. stawiennictwem się w sądzie, zwłaszcza że przeprowadzenie dowodu z jego zeznań wymagałoby zapewnienia tłumacza języka migowego, co generuje dodatkowe koszty oraz przedłuża postępowanie. Jednocześnie z okoliczności sprawy wynikało, że codziennym użytkownikiem pojazdu jest przesłuchany w sprawie świadek U. D. . Wobec powyższe zeznania Ł. D. nie wniosły by nic do sprawy. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii spornych w sprawie miała opinia biegłego sądowego w zakresie techniki samochodowej U. C. , przeprowadzona przed Sądem Rejonowym w Toruniu w sprawie o sygn. akt X C 215/24. Opinia biegłego sądowego została sporządzona wedle tezy dowodowej określonej w postanowieniu, została poparta wiedzą i badaniami rynku przeprowadzonymi przez biegłego sądowego. Do opinii nie zgłoszono zastrzeżeń. Sąd przyjął, że ponad wszelką wątpliwość wykazano okoliczności szkody, datę wynajęcia pojazdu, następstwo prawne po poszkodowanym, odpowiedzialność pozwanego, przebieg naprawy, datę ukończenia naprawy, rynkowy charakter stawek dobowych za parkowanie oraz stawek za holowanie naliczanych przez powoda, wysokość żądania z faktury, treść decyzji ubezpieczyciela. Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Legitymacja procesowa strony powodowej do dochodzenia roszczenia w niniejszej sprawie wynika z treści art. 509 § 1 i 2 k.c. , jako że wierzytelność przysługująca poszkodowanemu została przelana na rzecz powoda na skutek umów cesji. Niewątpliwie każdorazowy wierzyciel jest uprawniony – bez zgody pozwanego – do przeniesienia wierzytelności na rzecz innego podmiotu. Zgodnie bowiem z art. 509 § 1 i 2 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania, a wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w tym roszczenia o zaległe odsetki. Legitymacja do dochodzenia roszczenia w sprawie była kwestionowana w toku postępowania. Pozwany podnosił, że powód zawarł umowy wyłącznie z jednym ze współwłaścicieli, wobec czego były one nieważne. Należy jednak zaznaczyć, że poszczególne umowy cesji wierzytelności zostały zawarte z osobą uprawnioną do otrzymania odszkodowania, tj. z U. D. – osobą, która została rzeczywiście poszkodowana w wyniku kolizji. O ile bowiem odszkodowanie za uszkodzenie pojazdu przysługuje każdemu ze współwłaścicieli, o tyle odszkodowanie z tytułu konieczności holowania uszkodzonego pojazdu, jego parkowania i wynajęcia pojazdu zastępczego przysługuje osobie rzeczywiście poszkodowanej. Co więcej, każda z umów została opatrzona podpisami obu stron. Ponadto poszkodowany na rozprawie potwierdził fakt zawarcia umów oraz fakt, że jego ojciec Ł. D. , współwłaściciel pojazdu, był o każdej czynności informowany i upoważniał syna do ich dokonywania, co potwierdził także świadek H. Ż. . W ocenie Sądu powód wykazał zatem posiadanie legitymacji czynnej do wytoczenia powództwa. Z załączonych do pozwu umów cesji oraz zeznań poszkodowanego wynika, że przyczyną ( causa ) jej zawarcia było zwolnienie się przez poszkodowanego z obowiązku zapłaty na rzecz powoda kosztów najmu pojazdu zastępczego, holowania oraz parkowania ( causa solvendi ). Wobec powyższego, w ocenie Sądu, w sprawie dokonano skutecznej cesji na rzecz powoda roszczenia odszkodowawczego w zakresie objętym niniejszym powództwem. W tym kontekście należy odnotować, że w sprzeciwie pozwany podnosił, że umowa cesji zawierała klauzule abuzywne prowadzące do pokrzywdzenia konsumentów. Miało ono nastąpić w ten sposób, że konsumenci nie zyskali wiedzy na temat ewentualnego przyszłego odszkodowania, wobec czego przelew uprawnienia został przez nich dokonany ze szkodą dla nich samych. Argumentacja ta jest daleka od logicznej. W niniejszej sprawie poszkodowani nie płacili z własnych środków za którąkolwiek z uzyskanych od powoda usług. Z umowy cesji oraz zeznań poszkodowanego wynika, że przyczyną ( causa ) jej zawarcia było zwolnienie się przez poszkodowanego z obowiązku zapłaty na rzecz powoda kosztów najmu pojazdu, holowania i parkowania ( causa solvendi ). Nie sposób zatem mówić o jakimkolwiek pokrzywdzeniu poszkodowanych, którzy otrzymali pełnoprawną usługę za którą zapłacili w istocie umową cesji. Dochodzenie tych należności odbywało się już wyłącznie na ryzyko powoda. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, poszkodowani dokonali skutecznej cesji na rzecz powoda roszczeń odszkodowawczych, wynikających z kolizji drogowej. Podstawę prawną roszczeń powoda stanowił art. 822 § 1 k.c. oraz art. 34 i 36 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2277 ze zm.) – dalej: „ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych”. W świetle powyższych regulacji pozwany zakład ubezpieczeń w związku z zawartą umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych był zobowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej przez ubezpieczonego sprawcę szkody w związku z ruchem tego pojazdu. Naprawienie szkody następuje według ogólnych zasad przewidzianych w art. 361-363 k.c. , z tym tylko zastrzeżeniem, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest jedynie do świadczenia pieniężnego, ograniczonego do wysokości ustalonej w umowie sumy gwarancyjnej ( art. 822 § 1 k.c. i art. 36 ust. 1 ustawy ). W stosunkach tego rodzaju nie znajduje zatem zastosowania przewidziana w art. 363 § 1 k.c. zasada, iż wybór sposobu naprawienia szkody należy do poszkodowanego. Nie może on bowiem domagać się od ubezpieczyciela przywrócenia stanu poprzedniego. Może jedynie dochodzić zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej. W myśl art. 361 § 1 k.c. , zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono ( art. 361 § 2 k.c. ). Szkoda majątkowa może polegać na zmniejszeniu aktywów, zwiększeniu pasywów lub nieosiągnięciu możliwych korzyści. Ustalenie jej wysokości wymaga porównania rzeczywistego stanu majątkowego poszkodowanego oraz stanu, jaki by istniał, gdyby nie doszło do zdarzenia wyrządzającego szkodę (tzw. metoda dyferencyjna). W sprawie bezspornym pozostawało, że pozwany zakład ubezpieczeń ponosi w sprawie odpowiedzialność odszkodowawczą jako ubezpieczyciel odpowiedzialności cywilnej sprawcy wypadku. Najem pojazdu zastępczego Uszkodzenie pojazdu mechanicznego z reguły - przynajmniej czasowo - uniemożliwia właścicielowi lub innej osobie uprawnionej (najemcy, biorącemu rzecz do używania, korzystającemu na podstawie umowy leasingu itp.) korzystanie z niego. Poszkodowany staje wówczas przed koniecznością zaspokojenia codziennych potrzeb komunikacyjnych w inny sposób niż przez wykorzystanie uszkodzonego pojazdu. Jeżeli pociąga to za sobą wyższe koszty, powstały w ten sposób uszczerbek majątkowy (nadwyżka ponad koszty korzystania z pojazdu, który został uszkodzony) stanowi element szkody, do której naprawienia zobowiązany jest podmiot odpowiedzialny za uszkodzenie pojazdu. Jednym ze sposobów alternatywnego zaspokojenia potrzeb komunikacyjnych jest najęcie pojazdu zastępczego. W uchwale Składu Siedmiu Sędziów z 17 listopada 2011 roku (III CZP 5/11) Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego, niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej, obejmuje również wydatki na najem pojazdu zastępczego. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że nie wszystkie wydatki pozostające w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym mogą być refundowane, istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów ( art. 354 § 2, art. 362 i 826 § 1 k.c. ). Na dłużniku ciąży w związku z tym obowiązek zwrotu wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika. Analiza ww. uchwały oraz orzecznictwa Sądu Najwyższego, prowadzi do wniosku, że najem pojazdu zastępczego zawsze pozostaje w związku przyczynowym z uszkodzeniem samochodu poszkodowanego, natomiast ocena celowości i ekonomicznego uzasadnienia związanych z tym kosztów powinna być dokonywana na płaszczyźnie ewentualnego przyczynienia się do zwiększenia szkody. Uwzględnienie wskazań judykatury na tle najmu pojazdu zastępczego dla kontynuowania działalności gospodarczej pozwala natomiast przyjąć, że celowe będą z reguły wydatki poniesione na najęcie pojazdu zastępczego tego samego typu co uszkodzony i na czas niezbędny do naprawy albo zakupu nowego pojazdu. Najęcie pojazdu zastępczego nie będzie zaś celowe w szczególności wówczas, gdy właściciel dysponuje innym pojazdem, nadającym się do wykorzystania, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Poszkodowany w oświadczeniu z dnia 2 października 2024 roku wskazał, że uszkodzony A. był jego jedynym pojazdem i nie ma możliwości zastąpienia go innym. W orzecznictwie nie jest sporne, że wydatki z tego tytułu, jako koszty niwelujące niemożność korzystania z pojazdu uszkodzonego lub zniszczonego w wypadku, stanowią część szkody podlegającą naprawieniu. Warunkiem jest, aby poniesione w tym celu wydatki były celowe i ekonomicznie uzasadnione, pozwalając na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się usunąć w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika (por. uchwały Sądu Najwyższego z 17 listopada 2011 r., III CZP 5/11; z 22 listopada 2013 r., III CZP 76/13, z 24 sierpnia 2017 r., III CZP 20/17). Sąd podziela co do zasady stanowisko, że zakres odpowiedzialności ubezpieczyciela wyznacza wskazana przez zakład ubezpieczeń stawka dobowa dla klasy uszkodzonego pojazdu poszkodowanego, a poszkodowany nie ma co do zasady obowiązku korzystania z pojazdu zastępczego dokładnie tej samej klasy co pojazd uszkodzony – nie ma co do zasady przeszkód, by korzystał z auta klasy niższej lub wyższej. Istotne jest przy tym aby koszty wynajmu pojazdu zastępczego nie przekraczały kosztów zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu. Ponownie bowiem należy przypomnieć, że za celowe i ekonomicznie uzasadnione mogą być – co do zasady – uznane wydatki poniesione na najęcie pojazdu zastępczego tego samego typu co uszkodzony i na czas niezbędny do naprawy albo zakupu nowego pojazdu (por. uchwały Sądu Najwyższego z 17 listopada 2011 r., III CZP 5/11; z 22 listopada 2013 r., III CZP 76/13, z 24 sierpnia 2017 r., III CZP 20/17). W świetle uchwały Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017 roku, III CZP 20/17 koniecznym warunkiem rozważenia zasadności kosztów poniesionych ponad te, które wskazał ubezpieczyciel jest złożenie propozycji najmu pojazdu zastępczego przez ubezpieczyciela. Aby możliwe było uznanie oferty pozwanego za prawidłowo złożoną propozycje najmu pojazdu zastępczego, oświadczenie ubezpieczyciela musi zawierać pewne elementy, które pozwolą jego adresatowi podjąć działania w celu minimalizacji szkody. Zakład ubezpieczeń powinien wskazywać konkretne warunki najmu pojazdu zastępczego, tak, aby umożliwić poszkodowanemu ocenę, czy zawarcie umowy w ramach oferty ubezpieczyciela byłoby korzystniejsze, a także czy warunki najmu odpowiadają jego oczekiwaniom. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należało stwierdzić, że powództwo w zakresie zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego zasługiwało na uwzględnienie. Powód w toku procesu wykazał, że zastosował stawkę najmu zgodną z udzieloną mu przez pozwanego informacją przy zgłaszaniu szkody, tj. stawkę 110 zł netto za dobę. Taką samą stawkę przewidywał ubezpieczyciel. Zarzuty pozwanego dotyczące nieskorzystania przez poszkodowanego z zaoferowanego przez ubezpieczyciela najmu pojazdu zastępczego oraz przyczynienie się z tego powodu do zwiększenia rozmiaru szkody nie zostały poparte żadnymi dowodami, ani też twierdzeniami odnoszącymi się do okoliczności niniejszej sprawy. Były to zarzuty typowe w tego typu sprawach, oderwane od stanu faktycznego sprawy. W tym stanie rzeczy pozwany zakład ubezpieczeń nie wykazał, aby poszkodowany w sposób nieuzasadniony i godzący w zasadę minimalizacji szkody nie skorzystał z oferty zakładu ubezpieczeń co do zorganizowania najmu pojazdu zastępczego. Jednocześnie zarzuty te były w całości chybione i oderwane od stanu faktycznego sprawy stawka była ta sama i zgodnie z opinią biegłego była to stawka rynkowa. W świetle ustaleń biegłego należało uznać, że żądana przez powoda kwota 110 zł netto za dobę nie jest ani wygórowana ani tym bardziej rażąco wygórowana. Tym samym wobec najmu pojazdu zastępczego za ww. stawkę, nie sposób z tej przyczyny zarzucić poszkodowanemu naruszenia obowiązku minimalizacji szkody ( art. 826 § 1 k.c. ). Druga sporna kwestia w zakresie najmu pojazdu zastępczego sprowadzała się do nieuznania przez stronę pozwaną całego okresu najmu pojazdu zastępczego. Po pierwsze odnotować należy, że strona pozwana nie sformułowała w sprzeciwie w istocie żadnych konkretnych zarzutów w zakresie okresu najmu. Zarzut opieszałości po stronie warsztatu naprawczego pozostaje bez znaczenia dla możliwości ograniczenia obowiązku odszkodowawczego na podstawie art. 362 k.c. wobec poszkodowanego. Znaczenie w sprawie miałyby jedynie okoliczności, za które odpowiada sam poszkodowany. Jest zaś oczywiste, że nie odpowiada on za organizację pracy warsztatu naprawczego. Wbrew często prezentowanemu poglądowi, przedłużenie czasu naprawy na skutek zaniedbań warsztatu nie prowadzi do zerwania związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem, za którego skutki pozwany odpowiada (wypadkiem komunikacyjnym) i najmem pojazdu zastępczego. Poszkodowany nadal korzysta z takiego pojazdu dlatego, że jego samochód został uszkodzony w wypadku i właśnie dlatego oddał go do warsztatu naprawczego. Potrzeba korzystania z pojazdu zastępczego pozostaje normalnym następstwem wypadku przez cały okres naprawy. Jeżeli naprawa przedłuża się na skutek okoliczności, za które odpowiada zakład naprawczy, może wchodzić w grę jego odpowiedzialność za powstałą szkodę ( art. 471 k.c. ). Nie zwalnia to jednak z odpowiedzialności sprawcy wypadku ani jego ubezpieczyciela. Jednocześnie mając na względzie ustalony stan faktyczny w sprawie na uwzględnienie zasługiwał cały okres najmu objęty żądaniem pozwu, tj. 42 dni. Powód wykazał, że długotrwały okres naprawy wynikał przede wszystkim z uwagi na przedłużające się czynności w związku z ustaleniem zakresu naprawy. Ponadto dodatkowy przestój wynikał z przyczyn obiektywnych – oczekiwania na dostarczenie zamówionych części zamiennych. Bez ich uzyskania naprawa nie mogła zostać przeprowadzona, a podany przez pozwany zakład ubezpieczeń okres naprawy, tj. 34 dni ma charakter hipotetyczny i modelowy, całkowicie oderwany od realiów rozpoznawanej sprawy. W istocie należało odnotować, że w złożonym sprzeciwie ani poprzez twierdzenia, ani też wnioski dowodowe, pozwany w żaden sposób nie kwestionował zasadności okresu najmu pojazdu zastępczego. W tym stanie sprawy roszczenie o zapłatę kwoty 1.082,40 zł zostało uwzględnione w całości [(42 dni x 110 zł x 1,23) – 4600,20 zł]. Parkowanie W ostatecznie sprecyzowanym roszczeniu pozwu tj. w piśmie z dnia 29 października 2025 r. powód domagał się także odszkodowania za koszty związane z parkowaniem uszkodzonego pojazdu. Powód sprecyzował, że pozwany wypłacił odszkodowanie z tytułu parkowania uszkodzonego pojazdu w kwocie 630 zł, zatem do zapłaty pozostała kwota stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą z faktury a kwotą już wypłaconą, jako że pozwany w nieprawidłowy sposób zweryfikował dobową stawkę za parkowanie do kwoty 42 zł brutto w miejsce zastosowanej przez powódkę stawki 61,50 zł brutto (50 zł netto), tj. kwota 292,90 zł. Nie jest sporne, że przechowanie uszkodzonego pojazdu w odpowiednim miejscu, do czasu oddania go do naprawy lub zbycia wraku, jest normalnym następstwem wypadku komunikacyjnego, wobec czego jego koszty stanowią element szkody podlegającej naprawieniu przez dłużnika. Pozwany nie kwestionował zasadności roszczenia powoda o zwrot kosztów z tytułu parkowania uszkodzonego pojazdu. Pełnomocnik pozwanego został zobowiązany do zajęcia stanowiska wobec zmiany podstawy faktycznej powództwa, nie wykonał on jednak zobowiązania i nie ustosunkował się do stanowiska powoda. Pozwany nie wykazał, aby stawki powoda odbiegały od stawek obowiązujących na lokalnym rynku. Przeciwnie w toku procesu ustalono, że powód zastosował stawkę będącą stawką rynkową, co wynikało z przeprowadzonego w trybie art. 278 1 k.p.c. dowodu z opinii biegłego. Należało zatem uznać powództwo w zakresie dopłaty do wypłaconej już kwoty odszkodowania tytułem parkowania uszkodzonego samochodu za zasadne. Uszkodzony pojazd był przechowywany na parkingu przez 15 dób, od dnia szkody do dnia transportu pojazdu do warsztatu, za stawkę 50 zł netto za dobę. Pozwany w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił odszkodowanie w kwocie 630 zł tytułem kosztów parkowania. Zgodnie z fakturą VAT nr (...) koszt parkowania przedmiotowego pojazdu wyniósł 922,50 zł brutto. W tym stanie rzeczy roszczenie o zapłatę kwoty 292,50 zł było w całości uzasadnione. Holowanie Ubezpieczyciel odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zobowiązany jest wyłącznie do przeprowadzenia tzw. postępowania likwidacyjnego i spełnienia świadczenia pieniężnego (wypłaty odszkodowania). Nie należy do jego obowiązków świadczenie usług w zakresie holowania lub przechowywania uszkodzonych pojazdów ani nawet ich organizowanie lub pośredniczenie w zawieraniu stosownych umów. Jeżeli ubezpieczyciel nie poinformował poszkodowanego o takiej możliwości (a tak było w okolicznościach sprawy), nie może postawić mu skutecznego zarzutu przyczynienia się do zwiększenia szkody poprzez zaniechanie zgłoszenia mu stosownej potrzeby. Holowanie uszkodzonego pojazdu jest normalnym następstwem wypadku komunikacyjnego, wobec czego jego koszty stanowią element szkody, podlegającej naprawieniu przez dłużnika. Zobowiązany do odszkodowania powinien więc wypłacić kwotę odpowiadającą wysokości zobowiązania pieniężnego obciążającego majątek poszkodowanego w związku z zawarciem umowy o holowanie pojazdu, a jeżeli poszkodowany spełnił już swoje świadczenie (zapłacił należność za holowanie) – wysokości uiszczonej sumy ( art. 361 § 2 k.c. ). Ciężar przytoczenia i udowodnienia okoliczności określających wysokość odszkodowania obciąża powoda ( art. 6 k.c. ). Odszkodowanie może ulec zmniejszeniu, jeżeli poszkodowany przyczynił się do zwiększenia szkody ( art. 362 k.c. ). Ciężar przytoczenia i udowodnienia okoliczności uzasadniających obniżenie odszkodowania obciąża pozwanego ( art. 6 k.c. ). Poszkodowany uległ wypadkowi, a jego uszkodzony pojazd, niezdatny do dalszej jazdy, stał na ruchliwej ulicy, na wyjeździe z supermarketu. W takich okolicznościach nie sposób wymagać, aby poszkodowany poszukiwał najtańszej oferty holowania pojazdu. Skorzystanie z propozycji przedstawionej przez kierowcę holownika, który przybył na miejsce wypadku, nie może być uznane za przyczynienie się do zwiększenia szkody, nawet jeśli istniała realna możliwość znalezienia tańszej oferty. Poszkodowany zleciła powodowi także holowanie uszkodzonego pojazdu z parkingu do warsztatu naprawczego. Potrzeba wykonania takiej usługi była oczywista. Skoro zaś ubezpieczyciel nie poinformował poszkodowanego o możliwości jej wykonania przez współpracującego z nim przedsiębiorcę, nie mogło być zasadnie kwestionowane powierzenie holowania temu samemu podmiotowi, który już wcześniej świadczył taką usługą i który przechowywał pojazd na swoim parkingu. Pozwany nie wykazał, aby stawki powoda odbiegały (ani rażąco ani w jakikolwiek inny sposób) od stawek obowiązujących na lokalnym rynku. Stanowisko strony pozwanej sprowadzało się tylko do niepopartego twierdzeniami stanowiska, że stawki przyjęte przez ubezpieczyciela odpowiadają stawkom rynkowym. Jest to twierdzenie niepoddające się weryfikacji. Pozwany nie przedłożył bowiem, żadnej dokumentacji źródłowej na podstawie ustalił rynkowość zastosowanej przez siebie stawki, a z drugiej strony aby na rynku lokalny występowały stawki rażąco niższe niż te które zastosował powód. Przeciwnie w toku procesu ustalono, że powód zastosował stawkę będącą stawką rynkową, co wynikało z przeprowadzonego w trybie art. 278 1 k.p.c. dowodu z opinii biegłego. W tym stanie rzeczy do zapłaty z tytułu holowania pozostała kwota 742,52 zł, którą Sąd zasądził w wyroku. Mając powyższe na uwadze, w pkt I wyroku Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.117,82 zł, na którą składały się kwota 1.082,40 zł tytułem zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego ( (...) ) oraz kwota 1.035,42 zł tytułem zwrotu wszystkich kosztów za holowanie i parkowanie uszkodzonego pojazdu ( (...) ). Orzeczenie w zakresie roszczeń odsetkowych znajduje swoje uzasadnienie w art. 481 § 1 k.p.c. w związku z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Z akt sprawy wynika, że szkoda została pozwanemu zgłoszona już w dniu zdarzenia, tj. dnia 21 sierpnia 2024 roku. Jednocześnie wezwanie do zapłaty dotyczące kosztów najmu pojazdu zastępczego zostało doręczone pozwanemu zakładowi ubezpieczeń w dniu 21 października 2024 r., a w zakresie kosztów najmu parkowania i holowania w dniu 22 października 2024 r. Sąd orzekł zatem o odsetkach zgodnie z żądaniem pozwu, uznając to żądanie za zasadne w całości. Jednie na marginesie należy odnotować, że zarzuty zawarte w sprzeciwie dotyczące kosztów kalkulacji naprawy pojazdu oraz dowodu z opinią biegłego sądowego pozostawały w oderwaniu od roszczenia dochodzonego w sprawie i przebiegu postępowania w sprawie. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 1 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. , zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Powód wygrał sprawę w całości. Poniósł on koszty w łącznej kwocie 1.117 zł, na które złożyły się: opłata sądowa od pozwu – 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika powoda – 900 zł (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych; Dz.U. z 2023 r. poz. 1935) oraz opłata skarbowa od złożonego do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa – 17 zł. Sąd zatem w pkt II wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.117 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.