X C 506/24

Sygn. akt X C 506/24 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 listopada 2025 r. Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny w składzie: Przewodnicząca: Asesor sądowy Anna Bindas-Smoderek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2025 r. w Toruniu sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. (1) przeciwko (...) Spółce akcyjnej z siedzibą w M. o zapłatę I. 
        zasądza od pozwanego (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w M. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. (1) kwotę 10.366 zł (dziesięć tysięcy trzysta sześćdziesiąt sześć złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:  od kwoty 1.530 zł (tysiąc pięćset trzydzieści złotych) od dnia 13 lutego 2020 roku do dnia zapłaty,  od kwoty 1.430 zł (tysiąc czterysta trzydzieści złotych) od dnia 13 lutego 2020 roku do dnia zapłaty,  od kwoty 1.490 zł (tysiąc czterysta dziewięćdziesiąt złotych) od dnia 16 marca 2020 roku do dnia zapłaty,  od kwoty 1.606 zł (tysiąc sześćset sześć złotych) od dnia 3 kwietnia 2020 roku do dnia zapłaty,  od kwoty 1.870 zł (tysiąc osiemset siedemdziesiąt złotych) od dnia 18 maja 2020 roku do dnia zapłaty;  od kwoty 1.080 zł ( tysiąc osiemdziesiąt złotych) od dnia 18 maja 2020 roku do dnia zapłaty;  od kwoty 1.360 zł ( tysiąc trzysta sześćdziesiąt złotych) od dnia 18 maja 2020 roku do dnia zapłaty; II. 
        zasądza od pozwanego (...) (...) (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w M. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. (1) kwotę 6.367 zł (sześć tysięcy trzysta sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; III. 
        nakazuje pobrać od pozwanego (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w M. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 447,85zł (czterysta czterdzieści siedem złotych osiemdziesiąt pięć groszy) tytułem zwrotu wydatków tymczasowo poniesionych w toku postępowania przez Skarb Państwa. UZASADNIENIE Pozwem nadanym 19 grudnia 2023 r. powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. (1) wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) (...) (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w M. kwoty 10.366 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi: - od kwoty 1.530 zł od dnia 13 lutego 2020 r. do dnia zapłaty, - od kwoty 1.430 zł od dnia 13 lutego 2020 r. do dnia zapłaty, - od kwoty 1.490 zł od dnia 16 marca 2020 r. do dnia zapłaty, - od kwoty 1.606 zł od dnia 3 kwietnia 2020 r. do dnia zapłaty, - od kwoty 1.870 zł od dnia 18 maja 2020 r. do dnia zapłaty, - od kwoty 1.080 zł od dnia 18 maja 2020 r. do dnia zapłaty, - od kwoty 1.360 zł od dnia 18 maja 2020 r. do dnia zapłaty. Powód wnosił również o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu w tym uwzględnieniu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej stawki minimalnej. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał że jest firmą profesjonalnie zajmującą się usuwaniem zanieczyszczeń z dróg i jezdni, powstałych w wyniku wypadków, kolizji i innych zdarzeń drogowych, mających miejsce w obrębie lokalnych zarządów dróg. W ramach prowadzonej działalności 2 stycznia 2018 roku zawarł z Gminą Miasta V. umowę o współpracę w zakresie przywracania bezpieczeństwa drogowego oraz doprowadzenia stanu czystości dróg po zaistniałym zdarzeniu drogowym. Strony ustaliły, że powód nie będzie obciążać zarządcy drogi żadnymi kosztami związanymi z wykonaniem usługi, lecz będzie samodzielnie dochodzić zwrotu poniesionych kosztów od ubezpieczyciela sprawcy zdarzenia. Dodał, że wykonaniu umowy o współpracę powód zawarł z Gminą Miasta V. umowę przelewu wierzytelności z 22 kwietnia 2022 roku, na podstawie której jest legitymowany do dochodzenia od pozwanego odszkodowania za koszty przywrócenia warunków bezpieczeństwa drogowego oraz doprowadzenia czystości dróg po zdarzeniach z dnia 3 stycznia 2020 r. (2 zdarzenia), 30 stycznia 2020 r., 25 lutego 2020 r., 1 marca 2020 r., 15 marca 2020 r. oraz 29 marca 2020 r. spowodowanych przez kierujących posiadających obowiązkową polisę OC u pozwanego. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 30 stycznia 2024 roku w sprawie o sygn. akt I Nc 3246/23 referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Toruniu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. W sprzeciwie pozwany (...) (...) (...) Spółka akcyjna z siedzibą w M. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany zarzucił, że powód nie ma legitymacji do występowania z powództwem przeciwko pozwanemu oraz brak legitymacji procesowej biernej, gdyż brak jest szkody w majątku jednostki samorządu terytorialnego. Nadto według pozwanego w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych nie ma kategorii odszkodowania z tytułu sprzątania po wypadkach drogowych. Pozwany zakwestionował również powództwo co do wysokości albowiem przedłożone przez powoda kosztorysy mają charakter dokumentu prywatnego. W kosztorysach ujęte zostały czynności likwidacyjne, które zdaniem pozwanego nie są związane bezpośrednio ze szkodą - są to bowiem koszty powstałe w związku z prowadzeniem przez powoda działalności gospodarczej, a zatem niepowstałe w majątku bezpośrednio poszkodowanego. Pozwany zakwestionował wiarygodność przedłożonych kosztorysów, gdyż nie dokumentują rzeczywiście poniesionych wydatków na sprzątanie dróg. W dalszych pismach strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska. Sąd ustalił, co następuje. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. (1) zawarła z Gminą Miasta V. umowę o współpracę nr (...) z 2 stycznia 2018 roku. Na mocy ww. umowy Spółka zobowiązana została do przywracania warunków bezpieczeństwa drogowego oraz doprowadzenia dróg do ich stanu poprzedniego po zaistniałym zdarzeniu drogowym na obszarze dróg położonych na terenie miasta V. , znajdujących się w administrowaniu Miejskiego Zarządu Dróg w V. (§ 1 umowy). Zgodnie z § 3 umowy Zarząd miał nie być obciążany przez Spółkę żadnymi kosztami związanymi z wykonywaniem przedmiotu porozumienia, a Spółka miała dochodzić odszkodowania w wysokości odpowiadającej poniesionym kosztom wykonania usługi bezpośrednio od sprawcy zdarzenia lub towarzystwa ubezpieczeń, w którym sprawca posiada ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Zarząd zaś zobowiązał się do przeniesienia na powoda każdorazowej wierzytelności z tytułu odszkodowania za szkodę w postaci zabrudzenia jezdni, poniesioną w związku z wykonywaniem przez powoda czynności koniecznych do przywrócenia warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz doprowadzenia stanu czystości dróg do ich pierwotnego stanu po zaistniałym zdarzeniu drogowym. Wykonywane zadania miały polegać w szczególności na odsysaniu niebezpiecznych płynów, rozlanych na jezdni w wyniku wypadku, zamiataniu pozostałości stałych pochodzących z wyposażenia pojazdów, nie biodegradowalnych, rozrzuconych na obszarze pasa drogowego, myciu nawierzchni roztworem wody ekologicznej preparatu „powierzchniowo czynnego” lub „biologicznego środka powodującego dekompozycję cząstek”, podejmowaniu czynności w celu usunięcia rozsypanych lub rozlanych ładunków przewożonych przez uczestników ruchu drogowego. Bezsporne, a nadto dowód : odpis umowy z 2 stycznia 2018 roku – k. 19-21, odpis aneksu nr (...) z 31 grudnia 2018 roku – k. 21v. W dniu 3 stycznia 2020 r. doszło do zdarzenia drogowego w V. na ul. (...) , spowodowanego przez kierującego pojazdem marki U. nr rej. (...) , który był objęty umową ubezpieczenia OC w (...) (...) (...) S.A. w M. , nr polisy (...) . (...) Sp. z o.o. w T. (1) dokonała zabezpieczenia terenu, a następnie usunięto elementy stałe oraz skompletowano dokumentację fotograficzną. Sporządzony został kosztorys powykonawczy nr 8/1/20 z którego wynikało, że koszt niezbędnych prac w celu uprzątnięcia jezdni wynosił 1.530 zł. Ubezpieczyciel sprawcy szkody odmówił wypłaty odszkodowania za szkodę w postaci kosztów prac porządkujących. Roszczenie jest wymagalne od 12 lutego 2020 r. Bezsporne, a nadto dowód : odpis notatki informacyjnej o zdarzeniu drogowym – k. 25, odpis faktury VAT – k. 25v, odpis kosztorysu powykonawczego – k. 26-26v, korespondencja mailowa z dnia 13 stycznia 2020 r.-k.28-28v, pismo z dnia 15 stycznia 2020 r.-k.27-27v. W dniu 3 stycznia 2020 r. doszło do zdarzenia drogowego w V. na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) , spowodowanego przez kierującego pojazdem marki H. nr rej. (...) , który był objęty umową ubezpieczenia OC w (...) S.A. w M. , nr polisy (...) . (...) Sp. z o.o. w T. (1) dokonała zabezpieczenia terenu, a następnie usunięto elementy stałe oraz skompletowano dokumentację fotograficzną. Sporządzony został kosztorys powykonawczy nr 9/1/20 z którego wynikało, że koszt niezbędnych prac w celu uprzątnięcia jezdni wynosił 1.430 zł. Ubezpieczyciel sprawcy szkody odmówił wypłaty odszkodowania za szkodę w postaci kosztów prac porządkujących. Roszczenie jest wymagalne od 13 lutego 2020 r. Bezsporne, a nadto dowód : odpis notatki informacyjnej o zdarzeniu drogowym – k. 29, odpis faktury VAT – k. 29v, odpis kosztorysu powykonawczego – k. 30-30v, korespondencja mailowa z dnia 14 stycznia 2020 r.-k.32, pismo z dnia 14 stycznia 2020r.-k.31-31v. W dniu 30 stycznia 2020 r. doszło do zdarzenia drogowego w V. na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) , spowodowanego przez kierującego pojazdem marki C. nr rej. (...) , który był objęty umową ubezpieczenia OC w (...) S.A. w M. , nr polisy (...) . (...) Sp. z o.o. w T. (1) dokonała zabezpieczenia terenu, a następnie usunięto elementy stałe oraz skompletowano dokumentację fotograficzną. Sporządzony został kosztorys powykonawczy nr 182/1/20 z którego wynikało, że koszt niezbędnych prac w celu uprzątnięcia jezdni wynosił 1.490 zł. Ubezpieczyciel sprawcy szkody odmówił wypłaty odszkodowania za szkodę w postaci kosztów prac porządkujących. Roszczenie jest wymagalne od 16 marca 2020 r. Bezsporne, a nadto dowód : odpis notatki informacyjnej o zdarzeniu drogowym – k. 33, odpis faktury VAT – k. 33v, odpis kosztorysu powykonawczego – k. 34-34v, korespondencja mailowa z dnia 14 lutego 2020 r.-k.36, pismo z dnia 14 lutego 2020 r.-k.35-35v. W dniu 25 lutego 2020 r. doszło do zdarzenia drogowego w V. na ul. (...) , spowodowanego przez kierującego pojazdem marki F. nr rej. (...) , który był objęty umową ubezpieczenia OC w (...) S.A. w M. , nr polisy (...) . (...) Sp. z o.o. w T. (1) dokonała zabezpieczenia terenu, a następnie usunięto elementy stałe oraz skompletowano dokumentację fotograficzną. Sporządzony został kosztorys powykonawczy nr (...) z którego wynikało, że koszt niezbędnych prac w celu uprzątnięcia jezdni wynosił 2.106 zł. Ubezpieczyciel sprawcy szkody odmówił wypłaty odszkodowania za szkodę w postaci kosztów prac porządkujących. Jednakże decyzją z dnia 3 sierpnia 2022 r. przyznano odszkodowanie w wysokości 500 zł. Roszczenie jest wymagalne od 3 kwietnia 2020 r. Bezsporne, a nadto dowód : odpis notatki informacyjnej o zdarzeniu drogowym – k. 37, odpis faktury VAT – k. 37v, odpis kosztorysu powykonawczego – k. 38-38v,  korespondencja mailowa z dnia 4 marca 2020 r.-k.41-41v, pismo z dnia 3 marca 202 0r.-k.39-39v, pismo z dnia 3 sierpnia 2022 r.- k. 40. W dniu 1 marca 2020 r. doszło do zdarzenia drogowego w V. . na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) , spowodowanego przez kierującego pojazdem marki K. nr rej. (...) , który był objęty umową ubezpieczenia OC w (...) S.A. w M. , nr polisy (...) . (...) Sp. z o.o. w T. (1) dokonała zabezpieczenia terenu, a następnie usunięto elementy stałe oraz skompletowano dokumentację fotograficzną. Sporządzony został kosztorys powykonawczy nr 2/3/20 z którego wynikało, że koszt niezbędnych prac w celu uprzątnięcia jezdni wynosił 1.870 zł. Ubezpieczyciel sprawcy szkody odmówił wypłaty odszkodowania za szkodę w postaci kosztów prac porządkujących. Roszczenie jest wymagalne od 16 maja 2020 r. Bezsporne, a nadto dowód : odpis notatki informacyjnej o zdarzeniu drogowym – k. 42, odpis faktury VAT – k. 42v, odpis kosztorysu powykonawczego – k. 43-43v korespondencja mailowa z dnia 15 kwietnia 2020 r.-k.45, pismo z dnia 17 kwietnia 2020 r.-k.44-44v. W dniu 15 marca 2020 r. doszło do zdarzenia drogowego w V. na ul. (...) spowodowanego przez kierującego pojazdem marki F. nr rej. (...) , który był objęty umową ubezpieczenia OC w (...) S.A. w M. , nr polisy (...) . (...) Sp. z o.o. w T. (1) dokonała zabezpieczenia terenu, a następnie usunięto elementy ciekłe i stałe oraz skompletowano dokumentację fotograficzną. Sporządzony został kosztorys powykonawczy nr 72/3/20 z którego wynikało, że koszt niezbędnych prac w celu uprzątnięcia jezdni wynosił 1.080 zł. Ubezpieczyciel sprawcy szkody odmówił wypłaty odszkodowania za szkodę w postaci kosztów prac porządkujących. Roszczenie jest wymagalne od 16 maja 2020 r. Bezsporne, a nadto dowód : odpis notatki informacyjnej o zdarzeniu drogowym – k. 46, odpis faktury VAT – k. 46v, odpis kosztorysu powykonawczego – k. 47-47v,  korespondencja mailowa z dnia 15 kwietnia 2020 r.-k.53, pismo z dnia 15 kwietnia 2020 r.-k.48-48v. W dniu 29 marca 2020 r. doszło do zdarzenia drogowego w V. na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) , spowodowanego przez kierującego pojazdem marki C. nr rej. (...) , który był objęty umową ubezpieczenia OC w (...) S.A. w M. , nr polisy (...) . (...) Sp. z o.o. w T. (1) dokonała zabezpieczenia terenu, a następnie usunięto elementy ciekłe i stałe oraz skompletowano dokumentację fotograficzną. Sporządzony został kosztorys powykonawczy nr 100/3/20 z którego wynikało, że koszt niezbędnych prac w celu uprzątnięcia jezdni wynosił 1.360 zł. Ubezpieczyciel sprawcy szkody odmówił wypłaty odszkodowania za szkodę w postaci kosztów prac porządkujących. Roszczenie jest wymagalne od 16 maja 2020 r. Bezsporne, a nadto dowód : odpis notatki informacyjnej o zdarzeniu drogowym – k. 50, odpis faktury VAT – k. 50v, odpis kosztorysu powykonawczego – k. 51-51v,  korespondencja mailowa z dnia 15 kwietnia 2020 r.-k.28-28v, pismo z dnia 16 kwietnia 2020 r.-k.52-52v, Kosztorysy powykonawcze, na podstawie których Spółka wystawił zakładowi ubezpieczeń faktury tytułem przywracania warunków bezpieczeństwa drogowego i sprzątania drogi zostały wykonane przez kosztorysanta w oparciu o dokumentację fotograficzną sporządzoną na miejscu przez pracowników Spółki. Kosztorysant był również informowany o miejscu i dacie zdarzenia, czasie pracy, ilości zużytych materiałów. W wyniku zaistniałych kolizji doszło do zanieczyszczenia pasa drogowego poprzez rozrzucenie części stałych pojazdów biorących udział w zdarzeniu. Wskazany w kosztorysie powykonawczym koszt wykonanych prac odpowiadał rynkowym kosztom usuwania pozostałości powypadkowych związanych ze zdarzeniem. Dowód : opinia biegłego – k. 209-234, ustana opinia biegłego uzupełniająca – k.271v, opinia pisemna uzupełniająca nr 1- k.275-289, zeznania świadka N. C. , k. 167v-168, przesłuchanie P. F. w charakterze strony powodowej, k. 168v-169. W dniu 20 kwietnia 2022 roku Spółka zawarł z Gminą Miasta V. – Miejskim Zarządem Dróg umowę, na podstawie której, w wykonaniu zobowiązania wynikającego z umowy o współpracę, Gmina przeniosła na Spółki wierzytelność wobec pozwanego o naprawienie szkody, powstałej w jej majątku w wyniku ww. kolizji drogowych z 3 stycznia 2020 r., 3 stycznia 2020 r., 30 stycznia 2020 r., 31 stycznia 2020 r., 7 lutego 2020 r., 25 lutego 2020 r., 1 marca 2020 r., 15 marca 2020 r., 1 marca 2020 r. Dowód : odpis umowy przelewu wierzytelności z 20 kwietnia 2022 roku – k. 23-24, Sąd zważył, co następuje. Stan faktyczny w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia Sąd ustalił na podstawie faktów bezspornych, dowodów z dokumentów oraz opinii biegłego z dziedziny budownictwa. Sąd dał wiarę dowodom w postaci dokumentów zgromadzonych w toku procesu albowiem były kompletne i jasne, wraz z pozostałymi dowodami obrazowały stan faktyczny sprawy. Ustalając stan faktyczny sąd oparł się także na opinii biegłego z zakresu budownictwa. Sąd uznał opinię biegłego za fachową i w pełni wiarygodną. Opinia została sporządzona w sposób rzetelny, była logiczna, spójna, nie zawierała sprzeczności. Biegły udzielił odpowiedzi na pytanie sformułowane w tezie dowodowej. Trzeba jednocześnie zaznaczyć, że biegły jest osobą odznaczającą się niekwestionowanymi kwalifikacjami, kompetentną i posiada duże doświadczenie w sporządzaniu tego typu opinii. Opinia biegłego nie była co do zasady kwestionowana, niemniej strona powodowa wnioskowała o przeprowadzenie opinii uzupełniającej w zakresie ustalenia, czy wartość usług wyliczona przez powódkę na kwotę 10.866 zł jest wartością rynkową, bowiem opinia biegłego określała wartość usług na kwotę 10.787,81 zł. Powódka zakwestionowała opinię w zakresie, w jakim biegły uznał stawkę za roboczogodzinę na „bardzo wysokim poziomie”. (...) sp. z o.o. wniosła również, o zajęcie przez biegłego stanowiska w stosunku do pozycji przedstawionych w kosztorysach i fakturach, czy pozostają one w związku ze szkodami. Sąd przeprowadził w tym zakresie ustną opinię uzupełniającą w dniu 9 września 2025r. Biegły potwierdził, że różnica pomiędzy kwotą, którą on wyliczył, a kwotą wynikającą z faktur, jest nieznaczna. Wobec tego uzasadnionym jest uznanie stawek zastosowanych przez powoda za stawki rynkowe. Czynności, które zostały wykonane w związku ze zdarzeniem, były czynnościami typowymi, które trzeba było wykonać, aby posprzątać. Biegły wskazał, że jego zdaniem stawka za roboczogodzinę w kwocie 80zł/RBG jest wysoka, w tym miejscu powinna być zastosowana średnia stawka rynkowa. Jednocześnie stawka przyjęta przez biegłe, mimo tego, że była niższa, potwierdza zasadność roszczenia powoda. Na podstawie opinii biegłego sądowego w sprawie Sąd przyjął zatem rynkowość wyliczeń zawartych w kosztorysach powoda oraz ich moc dowodową w zakresie wykazania wysokości roszczenia w sprawie. Zdaniem Sądu o ile opinia biegłego sądowego w zakresie wyliczeń kosztów za poszczególne zdarzenia jest różna, to tym niemniej potwierdziła, że kosztorys powoda nie przedstawią kosztów nierzeczywistych i oderwanych od wykonywanej pracy. Przeciwnie w opinii biegłego sądowego wskazano, że w realiach wolności i swobody gospodarczej każdy podmiot gospodarczy ma prawo określać i kształtować ceny za swoje usługi indywidualnie lub w ramach negocjacji z odbiorcą końcowym i mogą one się różnić od wyliczonych przez biegłego kwot przy pomocy wyspecjalizowanego wydawnictwa. Tym samym, Sąd uznał, że opinia biegłego pozwala na przyjęcie za podstawę ustaleń w sprawie kosztorysów powoda, szczególnie że suma wartości usług pomiędzy kosztorysami powoda a wyliczeniami biegłego sprowadza się do kwoty ok. 100 zł. Jednocześnie strona pozwana o ile nie kwestionowała opinii biegłego sądowego co do stanowiska przedstawionego przez biegłego sądowego, to kwestionowała samą przydatność ww. opinii do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Według pozwanego biegły sądowy korzystał z danych przedstawionych w kosztorysach sporządzonych przez spółkę, tym samym opinia biegłego sądowego w zakresie obmiaru prac i ilości zużytego sorbentu opiera się na twierdzeniach powódki, co według pozwanego nie jest dowodem. W tym zakresie należało wskazać, że zarzuty strony pozwanej nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej. Jeżeli strona powodowa udowodniła fakty przemawiające za zasadnością powództwa, to na stronie pozwanej spoczywa ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1982 r., I CR 79/82, LEX nr 8416). To na pozwanym spoczywa obowiązek wykazania przyczyn, dla których odszkodowanie należało obniżyć, albowiem ten, kto występuje z roszczeniem powołując się na przysługujące mu prawo obowiązany jest udowodnić okoliczności uzasadniające to żądanie, a ten, kto odmawia uczynienia zadość temu żądaniu musi udowodnić fakty wskazujące na to, że takie uprawnienie żądającemu nie przysługuje (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 3 czerwca 2009 r., I ACa 444/09, LEX nr 799912). Nie ulega wątpliwości, że powód obowiązany jest do wykazania wysokości szkody, a pozwany do udowodnienia zasadności jej obniżenia. W sprawie powód przy pozwie przedłożył kosztorysy sporządzone na potrzeby postępowania likwidacyjnego sporządzone przez kosztorysanta N. C. . Kosztorysant został przesłuchany w sprawie, szczegółowo omawiając procedurę wyceny. Fakt, że dane dotyczące obmiarów dostarczał powód nie może prowadzić do zakwestionowania zarówno kosztorysów prywatnych powoda, jak i sporządzonej w sprawie opinii biegłego. Zarówno biegły, kosztorysant, jak i powodowa spółka są specjalistami w zakresie swoich dziedzin. Pozwany składając zarzuty w sprawie w żaden wiarygodny sposób nie zakwestionował wiarygodności dokonanych obmiarów, sposobu i metodologii ich wykonania. Twierdzenia kwestionujące przydatność zarówno kosztorysów, jak i opinii biegłego, pozostawały niepoparte żadnymi dowodami. W tym stanie rzeczy należało uznać, że roszczenie zostało wykazane co do wysokości zgodnie z treścią pozwu. Okoliczności faktyczne takie jak treść umowy zawartej między powodem a Gminą Miasta V. , treść umów cesji wierzytelności, zaistnienie siedmiu zdarzeń drogowych, posiadanie ubezpieczenia OC sprawcy szkody u pozwanego, odmowa wypłaty odszkodowania, z wyjątkiem wypłaconej części odszkodowania w wysokości 500 zł, były bezsporne. Sporna pozostawała kwestia odpowiedzialności pozwanego co do zasady i faktycznej wysokości szkody. W ocenie Sądu roszczenie powoda zasługiwało na uwzględnienie w całości zarówno co do zasady jak i wysokości. W pierwszej kolejności należy rozprawić się z zarzutami strony pozwanej dotyczących braku legitymacji czynnej powoda oraz braku legitymacji biernej pozwanego w niemniejszej sprawie. Sąd nie znalazł żadnych podstaw by zakwestionować legitymację procesową którejkolwiek ze stron. Legitymacja procesowa strony powodowej wynika z treści art. 509 § 1 i 2 k.c. , jako że wierzytelność przysługująca zarządcy dróg- Gminie Miasta V. , została przelana na rzecz powoda na skutek umowy cesji. Niewątpliwie każdorazowy wierzyciel jest uprawniony – bez zgody pozwanego – do przeniesienia wierzytelności na rzecz innego podmiotu. Zgodnie bowiem z art. 509 § 1 i 2 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania, a wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w tym roszczenia o zaległe odsetki. Warunkiem skutecznej cesji wierzytelności jest istnienie tego prawa. Aby wierzytelność mogła być przedmiotem przelewu, musi być w dostateczny sposób zindywidualizowana poprzez dokładne określenie stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika. Oznaczenie wierzytelności przez wskazanie stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia powinno nastąpić w momencie zawierania umowy przelewu lub powinno być przynajmniej oznaczalne. Kolejno, do chwili przejścia wierzytelności z majątku zbywcy do majątku nabywcy powinno nastąpić dokładne sprecyzowanie pozostałych elementów stosunku zobowiązaniowego, w ramach którego istnieje zbywana wierzytelność (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 1999 r. III CKN 423/98). Powód przedłożył umowę cesji wierzytelności, z której wynika, że Gmina Miasta V. przelała na rzecz (...) Sp. z o.o. w T. (1) trzynaście wierzytelności, z czego dziewięć z nich stanowi podstawę dochodzony w sprawie roszczeń. Celem umowy przelewu wierzytelności było wykonanie zobowiązania wynikającego z wiążącej strony umowy o współpracy, zgodnie z którą zarząd zobowiązał się przenieść na spółkę każdorazową wierzytelność z tytułu odszkodowania w postaci zabrudzenia jezdni, jeżeli zostaną spełnione określone w umowie warunki. W świetle zarzutów braku legitymacji powoda zdaniem Sądu rozliczenia pomiędzy zarządcą dróg – Gminą Miasta V. a nabywcą wierzytelności pozostają bez wpływu na ocenę ważności umowy przelewu wierzytelności. Wobec powyższego za chybiony należy uznać podnoszony zarzut nieważności umowy o współpracę pomiędzy powódką, a Gminą Miasta V. , skutkującym nieważnością umowy cesji wierzytelności. Strony zawarły umowę o współpracę, która reguluje porozumienie pomiędzy stronami rzeczonej umowy. Faktem jest, że powódka dochodzi roszczeń, na podstawie umowy cesji wierzytelności. Umowa o współpracy nie zawiera kwotowo określonej wartości wynagrodzenia za działania powódki, bowiem określa jedynie sposób dokonywania rozliczeń pomiędzy stronami. Nie zachodzi, więc potrzeba, aby taka umowa ostała zawarta w trybie postępowania określonego przepisami prawa o zamówieniach publicznych. Wbrew zarzutom strony powodowej nie można także przyjąć, że powód realizował swoje usługi na rzecz Gminy Miasta V. nieodpłatnie, a więc szkody będące przedmiotem sprawy nie mogły być przedmiotem skutecznego przelewu wierzytelności. Wskazać należy, że zapłata za wykonane przez powodową spółkę usługi nie musiała nastąpić w formie gotówkowej, bowiem cesja wierzytelności jest ekwiwalentną formą rozliczenia, co oznacza, iż stanowi formę zapłaty. Zatem wbrew twierdzeniom pozwanego, po stronie poszkodowanego powstała wierzytelność o zapłatę odszkodowania, która mogła być przedmiotem skutecznego przelewu wierzytelności. Warto wskazać, że w praktyce handlowej przedsiębiorców zajmujących się m.in. obrotem wierzytelnościami z tytułu szkód komunikacyjnych, zapłata często następuje w formie przelewu wierzytelności. Taka sytuacja miała miejsce również w niniejszej sprawie. Mamy więc do czynienia z przelewem w celu zapłaty ( cessio solutionis causa ). Dzięki temu powód mógł dochodzić zapłaty odszkodowania, czy też pozostałej jego części bezpośrednio od ubezpieczyciela. W tym miejscu warto zaznaczyć, że pozwany w toku postępowania likwidacyjnego nie kwestionował dokumentów potwierdzających cesję wierzytelności oraz przyjął swoją odpowiedzialność za szkodę co do zasady i wypłacił bezsporną część odszkodowania w zakresie jednej ze szkód. Powyższe potwierdzają również zapisy umowy łączącej powoda z Gminą Miasta V. zgodnie z § 3 umowy zarząd miał nie być obciążany przez Spółkę żadnymi kosztami związanymi z wykonywaniem przedmiotu porozumienia, a Spółka miała dochodzić odszkodowania w wysokości odpowiadającej poniesionym kosztom wykonania usługi bezpośrednio od sprawcy zdarzenia lub towarzystwa ubezpieczeń, w którym sprawca posiada ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. W świetle art. 60 k.c. mając na względzie treść stosunku prawnego łączącego strony, doświadczenie życiowe i znane z urzędu postępowanie w tego typu sprawach, nie budzi wątpliwości że zarówno umowa o współpracy, jak i poszczególne umowy przelewu wierzytelności zostały zawarte w celu zapłaty. W konsekwencji Sąd uznał umowę o współpracy zawartą w dniu 2 stycznia 2018 r. pomiędzy (...) sp. z o.o. w T. (2) a Gminą Miasta V. za ważną i łącznie z zawartymi na jej podstawie umowami przelewu wierzytelności co do poszczególnych zdarzeń za ważne i stanowiące podstawę legitymacji powoda w niniejszej sprawie. Sumując, należało stwierdzić, że powód należycie wykazał swoją legitymacje czynną do dochodzenia odszkodowania z tytułu szkody w postaci zabrudzenia jezdni za skutki zdarzeń komunikacyjnych wymienionych w pozwie. Kolejno Sąd poczynił rozważania w kontekście zasady odpowiedzialności oraz legitymacji biernej pozwanego. Stosownie do treści art. 822 § 1 i 2 k.c. , przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1 , będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. Zgodnie natomiast z art. 34 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Z przepisu tego wynika, że w zakresie szkody na mieniu, o jaką w tym przepisie chodzi, jeżeli nie zachodzi jedno z wyłączeń odpowiedzialności ubezpieczyciela wskazanych w art. 38 ww. ustawy, ubezpieczyciel odpowiada, gdy posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę będącą następstwem zniszczenia lub uszkodzenia mienia. W sytuacji, w której uznano by, że sprawca wypadku ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą, to w tym zakresie także jest objęty ochroną ubezpieczeniową, a zatem poszkodowany może wystąpić z roszczeniem bezpośrednio względem ubezpieczyciela. Według powołanego art. 38 ust. 1 pkt 4, zakład ubezpieczeń nie odpowiada m.in. za szkody polegające na zanieczyszczeniu lub skażeniu środowiska (pkt 4), jednakże w przedmiotowej sprawie okoliczności takiej nie przywołano. Za szkodę, za którą odpowiadał sprawca kolizji, na podstawie art. 822 § 1 k.c. i 34 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych odpowiada też ubezpieczyciel, z którym sprawca zawarł umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC. Nie budzi wątpliwości, że wskazany przepis nie wprowadza samoistnych przesłanek odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń względem poszkodowanego, lecz wyraża zasadę pełnej odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń za szkodę wyrządzoną przez ubezpieczonego - sprawcę szkody. Zgodnie z art. 435 § 1 i art. 436 § 1 k.c. samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch tego środka komunikacji, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności. Z treści tych przepisów wynika zatem, że posiadacz samochodu ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu wyrządzoną komukolwiek - a więc nie tylko osobie rannej czy kierowcy innego pojazdu poszkodowanemu w wyniku wypadku, ale każdemu kto poniósł szkodę w wyniku kolizji. Nie można wykluczyć więc zobowiązania go do naprawienia szkody, jaką w związku z kolizją poniósł zarządca drogi. Pozwany nie powoływał się przy tym na wystąpienie którejkolwiek z przesłanek, które w myśl art. 436 k.c. zwolniłyby sprawcę z odpowiedzialności za szkodę. Jak już wskazano powyżej zgodnie z treścią art. 34 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych odszkodowanie ubezpieczeniowe ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem a wysokość tego odszkodowania (o ile nie przekracza sumy gwarancyjnej) winna odpowiadać wysokości odszkodowania należnego od ubezpieczonego na podstawie ogólnych zasad odpowiedzialności, zgodnie z zasadą pełnego odszkodowania. Przepis ten nie reguluje samodzielnie zakresu odpowiedzialności ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego za szkody wyrządzone przez niego ruchem takiego pojazdu, lecz odwołuje się do odpowiedzialności posiadacza lub kierowcy pojazdu mechanicznego na podstawie przepisów kodeksu cywilnego . Obowiązkiem ubezpieczyciela, wynikającym z umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, jest więc wypłata odszkodowania poszkodowanej osobie trzeciej za wyrządzoną jej szkodę, za którą odpowiedzialność cywilną ponosi każda osoba, która - kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczyciela - wyrządziła szkodę pozostającą w związku z ruchem tego pojazdu (por. uchwała SN 7 sędziów z dnia 22 kwietnia 2005 r., sygn. III CZP 99/04). W związku z powyższym, w ocenie Sądu powstanie konieczności uprzątnięcia miejsca zdarzenia mieści się w pojęciu uszkodzenia mienia, o którym mowa w art. 34 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Do czasu uprzątnięcia powierzchnia jezdni nie nadaje się do dalszego użytku, a przywrócenie jej do stanu poprzedniego wymaga usunięcia odpadków nie pozwalających na normalne z niej korzystanie. Z racji tego, że odpowiedzialność sprawcy szkody jest bardzo szeroka (oparta na art. 435 i 436 k.c. , a nie na zasadzie winy), a obowiązek ubezpieczenia OC ma zapewnić realną możliwość dochodzenia swoich roszczeń przez pokrzywdzonych, zdaniem Sądu w razie wątpliwości należy pojęcia z art. 34 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych interpretować szeroko. Mając powyższe rozważania na uwadze Sąd w całości podziela stanowisko Sądu Najwyższego zaprezentowane w uchwale z dnia z dnia 20 stycznia 2022r., III CZP 9/22, wskazujące, że sprawca wypadku komunikacyjnego i zakład ubezpieczeń, z którym sprawca wypadku jest związany umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody związane z ruchem tych pojazdów, odpowiadają wobec zarządcy drogi za szkodę spowodowaną zanieczyszczeniami drogi płynami silnikowymi. Analiza rozbieżności orzecznictwa w tym zakresie oraz argumentacja prowadząca do wyżej przedstawionej konkluzji w przedstawionej uchwale jest szczegółowa i przekonywująca, a jej argumentację Sąd przyjmuje za własną. Odpowiedzialność sprawcy zdarzenia komunikacyjnego, a w konsekwencji także jego ubezpieczyciela za uszkodzenia i zabrudzenia drogi publicznej powstałe w związku z wypadkiem wynika przede wszystkim z zasad prawa deliktowego. Zgodnie z art. 436 k.c. w zw. z art. 435 k.c. , samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji odpowiada za szkodę wyrządzoną komukolwiek w związku z ruchem tego pojazdu. Zakres podmiotowy potencjalnie poszkodowanych jest ukształtowany szeroko, gdyż nie jest w żaden sposób ograniczony. Jedynym ograniczeniem jest istnienie adekwatnego związku przyczynowego między zdarzeniem wyrządzającym szkodę a szkodą. Uszkodzenie drogi pozostaje w tego rodzaju związku z doprowadzeniem do wypadku komunikacyjnego, a zatem właściciel drogi mieści się w zakresie hipotezy normy wynikającej z powołanych przepisów. Czyn w postaci wyrządzenia szkody w mieniu właściciela drogi na skutek kolizji spowodowanej ruchem pojazdu - skutkującego koniecznością poniesienia kosztów na doprowadzenie drogi do stanu umożliwiającego korzystanie z niej w sposób do tego przewidziany - pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą. To bowiem ruch pojazdu wywołał tego rodzaju szkodę. Popełniony czyn jest bezprawny, gdy sprawca narusza normy prawa o ruchu drogowym , które mają chronić innych uczestników ruchu drogowego, także przed niszczeniem dróg, co bezpośrednio godzi w bezpieczeństwo innych ich użytkowników. Nie budzi wątpliwości fakt, że Gmina Miasta V. jako zarządca dróg gminnych na terenie V. zobowiązana jest do utrzymania nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą i ochrony drogi, przy czym utrzymanie drogi to wykonywanie robót konserwacyjnych, porządkowych i innych zmierzających do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, w tym także odśnieżanie i zwalczanie śliskości zimowej, natomiast ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Z art. 20 pkt 12 ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych wynika bowiem, że jednym z ustawowo wyraźnie przewidzianych zadań zarządców dróg jest przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników. Domaganie się zapłaty odszkodowania spełnia zarówno funkcję prewencji generalnej (wobec ogółu - "zniechęca" do podejmowania działań, które mogą prowadzić do niszczenia dróg), jak i prewencji szczególnej (jest formą sankcji, która dotyka bezpośrednio sprawcę uszkodzenia drogi). Poza tym trudno uznać by zasadne było finansowanie ze środków publicznych przez zarządców dróg likwidacji uszkodzeń, które nie wynikają ze zwykłego i typowego użytkowania dróg, warunków pogodowych czy okoliczności od niego niezależnych jak klęski żywiołowe, a za które w myśl prawa cywilnego odpowiedzialność ponosi sprawca – kierowca objęty obowiązkowym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej. Z treści przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych , w tym art. 20 pkt 4 i 11 w związku z art. 4 pkt 20 i 21 wyprowadzić należy więc obowiązek zarządcy drogi podjęcia odpowiednich czynności zmierzających do usunięcia skutków wypadku komunikacyjnego, którego następstwem jest m.in. wylanie na powierzchnię drogi płynów silnikowych w celu przywrócenia nawierzchni drogi do stanu istniejącego przed wypadkiem w celu przywrócenia jej normalnej użyteczności. Są to czynności mieszczące się w pojęciach utrzymania drogi oraz jej ochrony. Nie sposób podzielić poglądu, że w przypadku wylania płynów z pojazdu mienie „zabrudzone” (droga) nie jest ani utracone, ani zniszczone, ani też uszkodzone, a po oczyszczeniu jest identyczne, jak przed zabrudzeniem. Opiera się ono na zawężającej wykładni art. 34 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, a tymczasem zabrudzona płynami eksploatacyjnymi droga nie nadaje się do dalszego wykorzystywania zgodnie z jej przeznaczeniem, co oznacza, że została uszkodzona wskutek wypadku. Naprawienie tego uszkodzenia będzie polegało więc na jej sprzątnięciu, co powoduje konieczność ponoszenia kosztów i prowadzi to do ubytku w majątku właściciela drogi odpowiadającego do wysokości kosztów, jakie muszą zostać poniesione na oczyszczenie drogi. Zauważyć przy tym trzeba, iż celem unormowania dotyczącego zakresu odpowiedzialności ubezpieczyciela przy obowiązkowych ubezpieczeniach komunikacyjnych jest objęcie ochroną ubezpieczeniową wszystkich szkód, poza wyraźnie wyłączonymi w art. 38 ww. ustawy, wyrządzonych przez sprawcę wypadku komunikacyjnego, co ma zapewnić należytą ochronę ubezpieczeniową zarówno sprawcy wypadku, jak i poszkodowanym. Sumując, w przedmiotowej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki odpowiedzialności ubezpieczyciela. Wobec powyższego Sąd uznał, iż pozwany co do zasady odpowiada za szkodę będącą podmiotem postępowania. W konsekwencji zarzut braku legitymacji biernej, jest zarzutem chybionym. Wbrew zarzutowi pozwanego wysokość szkody, tak jak już to omówiono również powyżej, także została wykazana. Przedłożone dokumenty, a przede wszystkim opinia biegłego w sposób nie budzący wątpliwości potwierdziły wysokość żądania. Wskazany w kosztorysach powykonawczych koszt wykonanych prac mieścił się w granicach rynkowych kosztów usuwania pozostałości powypadkowych związanych ze zdarzeniem. Czynności wykonane przez powodową spółkę w związku z zaistniałym zdarzeniem drogowym były uzasadnione i adekwatne do niezbędnych czynności przywracania warunków bezpieczeństwa drogowego. Nie powtarzając przedstawionej powyżej argumentacji należało stwierdzić, że powód w niniejszej sprawie, w stopniu wystarczającym udowodnił wysokość dochodzonego roszczenia, natomiast strona pozwana w tym zakresie ograniczyła się wyłącznie do kwestionowania mocy dowodowej przedstawionych dowodów w sposób wyłącznie polemiczny. Jednocześnie za tym aby w sprawie za usprawiedliwione uznać roszczenia w wysokości dochodzonej przez powoda przemawia również art. 322 k.p.c. , zgodnie z którym jeżeli w sprawie o naprawienie szkody, o dochody, o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia lub o świadczenie z umowy o dożywocie sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe, nader utrudnione lub oczywiście niecelowe, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. Powyższe ma zastosowanie również w postępowaniu uproszczonym albowiem zgodnie z art. 505 6 § 3 k.p.c. jeżeli sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe lub nader utrudnione, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny, opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. Mając na względzie że zarówno z zeznań kosztorysanta, jak i opinii biegłego sądowego wynikało, że ustalenie wysokości szkody zależy od wielu założeń stosowanych do wyliczeń, a metodologia ustalania kosztorysów prac nie jest ustalona w żaden ogólny, powszechny sposób, Sąd uznał że w świetle zasad rozkładu ciężaru dowodu, a także wszechstronnego rozpoznania okoliczności sprawy, wysokość roszczeń powoda jest w całości uzasadniona. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, na mocy ww. przepisów powództwo zostało uwzględnione w całości, o czym orzeczono w pkt I wyroku. O odsetkach orzeczono na mocy art. 481 k.c. i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych , z którego wynika obowiązek wypłaty odszkodowania w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia szkody. Jeżeli zobowiązany nie płaci żądanej kwoty w terminie wynikającym z przepisu szczególnego, to uprawniony nie ma możliwości czerpania korzyści, jakie mu się należą (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 16 października 2013 r., I ACa 503/13, LEX nr 1383503, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 28 stycznia 2014 r., I ACa 947/13, LEX nr 1425483). Żądania odsetkowe i daty wymagalności poszczególnych roszczeń określone w pozwie były uzasadnione datą przekazania pozwanemu kompletu dokumentów na podstawie których powodowa spółka dochodziła roszczenia w sprawie. Wobec tego o odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono zgodnie z żądaniem pozwu. O kosztach procesu orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. Strona powodowa wygrała proces w całości, ponosząc koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony w wysokości 6.367 złotych. Od tej kwoty sąd zasądził również odsetki wynikające z treści art. 98 § 1 1 k.p.c. Pozwana jako strona przegrywająca proces obowiązana jest koszty te zwrócić. Na koszty te składają się: opłata od pozwu w kwocie 750 zł, opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3.600 zł oraz uiszczone zaliczki na poczet sporządzenia opinii biegłego w wysokości 2.000 zł. Powód wnosił o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej. Zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.600 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego Sąd uwzględnił wynagrodzenie reprezentującego powoda radcy prawnego wg. stawki minimalnej określonej w § 2 pkt 6 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). W ocenie Sądu w świetle art. 109 § 2 k.p.c. nie było podstaw do przyznania wynagrodzenia w żądanej wysokości. Sam fakt, że w stosownych regulacjach przewidziano możliwość żądania do sześciokrotności stawki minimalnej (§ 15 ust. 3 w/w rozporządzenia) nie implikuje obowiązku zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w kwocie powyżej stawki minimalnej w każdym przypadku tj. każdorazowo indywidualnie Sąd ocenia nakład pracy pełnomocnika w konkretnej sprawie. Koszt opinii biegłego wyniósł łącznie 2.447,85 złotych i do kwoty 2.000 złotych pokryty został z wpłaconej przez powoda zaliczki, zaś do kwoty 447,85 złotych tymczasowo pokryty został ze środków budżetowych Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Toruniu. Mając na uwadze wynik procesu, na podstawie art. 83 ust. 2 w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych , Sąd orzekł jak w punkcie III wyroku - nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 447,85 zł tytułem kosztów procesu pokrytych tymczasowo przez Skarb Państwa.