X C 2066/16 upr.

Sygn. akt: X C 2066/16 upr. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 stycznia 2017 r. Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodnicząca: SSR Katarzyna Malinowska Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2017 r. w Toruniu sprawy z powództwa M. P. przeciwko (...) Państwowym spółka akcyjna w W. o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1256,97 zł (tysiąc dwieście pięćdziesiąt sześć złotych dziewięćdziesiąt siedem groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu. SSR Katarzyna Malinowska I C 2066/16 UZASADNIENIE Powód M. P. wniósł pozew przeciwko (...) Państwowe S.A. o zapłatę kwoty 2000 zł z odsetkami i kosztami. W uzasadnieniu pozwu wskazano, iż dochodzona kwota stanowi zwaloryzowaną kaucję mieszkaniową. Na podstawie umowy najmu z 6 czerwca 1986 r. pozwany oddał powodowi do używania lokal mieszkalny przy ul. (...) w T. . Powód wpłacił pozwanemu przed terminem wydania lokalu kwotę 16.715 zł. Zdaniem powoda przekazana kaucja odpowiadała niemalże wysokości średniego wynagrodzenia brutto w 1986 r. powód wykupił lokal będący przedmiotem najmu 21 lutego 2000 r. Powód wyliczył, iż w chwili wniesienia pozwu zwaloryzowana kaucja mieszkaniowa wynosiła 2000 zł i wniósł o zasądzenie tej kwoty z zastosowaniem art. 358 1 § 3 kc. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa. Na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. podniesiono zarzut przedawnienia. Sąd ustalił i zważył, co następuje: W dniu 6 czerwca 1986 r. powód i poprzednik prawny pozwanego zawarli umowę najmu lokalu położonego przy ul. (...) w T. . Warunkiem zawarcia umowy było wpłacenie kaucji mieszkaniowej, która w przypadku powoda wyniosła 16715 zł. Potwierdzenie wpłacenia kaucji zawarte jest w treści pisma z dnia 6.06.1986 r. Dowód: przedmiot i warunki najmu mieszkania funkcyjnego k. 8 akt W dniu 21 lutego 2000 r. powód wykupił od pozwanego mieszkanie położone przy ul. (...) w T. za kwotę 4.833,30 zł. Dowód: odpis aktu notarialnego k. 12-21 akt Powództwo podlegało oddaleniu w całości z uwagi na zasadny zarzut przedawnienia. Zgodnie z art. 36 ust 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego z dnia 21 czerwca 2001 r. (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1610) kaucja wpłacona przez najemcę przed dniem 12 listopada 1994 r., pomniejszona o ewentualne należności wynajmującego z tytułu najmu, podlega zwrotowi w ciągu miesiąca od dnia opróżnienia lokalu lub nabycia jego własności przez najemcę. Zgodnie z art. 118 kc jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. W związku z faktem, iż powód nabył lokal 21 lutego 2000 r., to bieg terminu przedawnienia należy liczyć od 22 marca 2000 r. Skoro powództwo zostało wniesione w 2016 r., to roszczenie jest przedawnione. Na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. powód, wbrew swemu stanowisku wyrażonemu w pozwie, wskazywał, iż do jego żądania nie można zastosować przepisów z ustawy o ochronie praw lokatorów (powołanej wyżej), bowiem kwestę tę regulują szczególne przepisy z ustawy o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego (...) z dnia 8 września 2000 r. (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1160). Nadto wskazywał, iż roszczenie nie jest przedawnione, bowiem początek jego biegu należy liczyć od daty wezwania pozwanego do zwrotu kaucji. Wskazać w tym miejscu należy, że przy założeniu, z którego wychodzi powód, termin przedawnienia należałby zacząć liczyć zgodnie z art. 120 § 1 kc , który stanowi, że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie. Skoro powód mógł wezwać pozwanego do zwrotu kaucji bezpośrednio po nabyciu mieszkania, to ponownie stwierdzić należy, iż w dniu wniesienia pozwu roszczenie było przedawnione. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 kpc kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania. Powód przegrał spór w całości, dlatego obowiązany jest zwrócić pozwanemu 900 zł wynagrodzenia pełnomocnika, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 284,17 zł kosztów dojazdu na rozprawę i 55,80 zł opłaty za przejazd samochodem autostradą – zgodnie ze spisem kosztów. SSR Katarzyna Malinowska