WZ 8/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego o przekazaniu sprawy o zadośćuczynienie i rentę do rozpoznania sądowi cywilnemu.
A.S. złożył wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa zadośćuczynienia i renty, wywodząc swoje żądania z przepisów k.c. Wojskowy Sąd Okręgowy stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do Sądu Okręgowego Wydział Cywilny. A.S. złożył zażalenie, domagając się rozpoznania sprawy przez sąd karny. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie o przekazaniu sprawy do sądu cywilnego, uznając, że nie zachodzą przesłanki do rozpoznania jej przez sąd karny.
Wniosek A.S. o zasądzenie od Skarbu Państwa zadośćuczynienia w kwocie 220 000 zł oraz renty cywilnej w wysokości 2500 zł miesięcznie, oparty na przepisach Kodeksu cywilnego (art. 417 § 1, art. 417[2], art. 414 § 2 k.c.), został złożony do Wojskowego Sądu Okręgowego w W. Sąd ten postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie, Wydział Cywilny. A.S. złożył zażalenie na to postanowienie, domagając się rozpoznania wniosku przez sąd karny. Wojskowy Sąd Okręgowy w W. nie podzielił zasadności zażalenia i przekazał je do Sądu Najwyższego Izby Wojskowej. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie, stwierdził, że przed Wojskowym Sądem Okręgowym toczyło się już postępowanie dotyczące odszkodowania i zadośćuczynienia wynikłego z wykonania wyroku wobec ojca wnioskodawcy, które zakończyło się prawomocnym orzeczeniem. Sąd Najwyższy uznał, że nie zachodzą przewidziane w prawie karnym przypadki rozpoznania przez sąd karny powództwa cywilnego, a skarżący nie przedstawił argumentów przemawiających za rozpoznaniem jego wniosku przez sąd karny. W związku z tym Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Sprawa powinna być rozpoznana przez sąd cywilny.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że nie zachodzą przewidziane w prawie karnym przypadki rozpoznania przez sąd karny powództwa cywilnego, a skarżący nie przedstawił argumentów przemawiających za rozpoznaniem jego wniosku przez sąd karny.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
utrzymanie w mocy postanowienia
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. S. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| Skarb Państwa | organ_państwowy | pozwanym |
Przepisy (4)
Pomocnicze
k.c. art. 417 § § 1
Kodeks cywilny
k.c. art. 417 § 2
Kodeks cywilny
k.c. art. 414 § § 2
Kodeks cywilny
u.o.u.o.w.o.o.w.o.o.z.n.b.P.P. art. 8 § ust. 4
Ustawa o uznanie za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak podstaw do rozpoznania sprawy przez sąd karny.
Odrzucone argumenty
Wniosek powinien być rozpoznany przez sąd karny.
Godne uwagi sformułowania
nie zachodzą także inne przewidziane w prawie karnym przypadki rozpoznania przez sąd karny powództwa cywilnego.
Skład orzekający
Marian Buliński
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Ustalenie właściwości sądu w sprawach o zadośćuczynienie i rentę, gdy istnieje powiązanie z postępowaniami karnymi."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji przekazania sprawy między sądem wojskowym a cywilnym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy ustalenia właściwości sądu, co jest istotne z punktu widzenia praktyki prawniczej, ale nie zawiera nietypowych faktów ani zaskakujących rozstrzygnięć.
Dane finansowe
WPS: 220 000 PLN
renta: 2500 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt: WZ 8/17 POSTANOWIENIE Dnia 20 czerwca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marian Buliński w sprawie wniosku A. S. określonego jako "pozew o zapłatę zadośćuczynienia oraz o rentę" po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 20 czerwca 2017 r. zażalenia A. S. na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W.z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt: Żo…./17 o stwierdzenie swej niewłaściwości i przekazaniu przedmiotowego wniosku do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie Wydział Cywilny jako właściwemu p o s t a n o w i ł zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE W dniu 19 stycznia 2017 r. do Wojskowego Sądu Okręgowego w W. wpłynął wniosek A. S. określony jako „pozew o zapłatę zadośćuczynienia oraz o rentę”, w którym wniósł o zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa zadośćuczynienia w kwocie 220 000 zł za doznaną krzywdę w związku z wykonaniem wobec jego ojca L. S. wyroku wydanego przez Wojskowy Sąd Rejonowy w W. w dniu 5 stycznia 1952 r. (Sr …/51) a także o zasądzenie renty cywilnej w wysokości 2500 zł miesięcznie. Wnioskodawca w późniejszym piśmie określił, że swoje żądania wywodzi z zapisów zawartych w art. 417 § 1 k.c, art. 417 2 k.c. i art. 414 § 2 k.c. Wojskowy Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. (Żo. …/17) stwierdził swą niewłaściwość do rozpoznania tego wniosku A. S. i wniosek ten przekazał Sądowi Okręgowemu w W. Wydział Cywilny jako Sądowi właściwemu do rozpoznania. Zażalenie na to postanowienie złożył A.S. wnosząc o rozpoznanie wniosku przez sąd karny, Wojskowy Sąd Okręgowy w W. Wojskowy Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r. (Żo…/17) nie podzielając zasadności wniesionego zażalenia przekazał je do Sądu Najwyższego Izby Wojskowej. W tej sytuacji Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przed Wojskowym Sądem Okręgowym w W. toczyło się postępowanie w oparciu o art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznanie za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. z 1991, nr. 34, poz. 149 ze zm.) o odszkodowanie i zadośćuczynienie wynikłe z wykonania wyroku Wojskowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 5 stycznia 1951 r. (Sr …/51) wobec L. S. Zakończyło się wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 września 2016 r. (Żo…/15) zasądzającym na rzecz pięciorga dzieci L. S. po 52 288,23 zł tytułem odszkodowania i po 15 706,56 zł tytułem zadośćuczynienia. Nie zachodzą także inne przewidziane w prawie karnym przypadki rozpoznania przez sąd karny powództwa cywilnego. Skarżący poza określeniem, że nie zgadza się z decyzją Sądu zawartą w postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2017 r., nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za tym, by jego „pozew” rozpoznał Sąd karny. Mając to na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. kc Pouczenie: Na niniejsze postanowienie zażalenie nie przysługuje.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI