WZ 7/16

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie obrońcy adw. R. T. na zarządzenie Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 5 kwietnia 2016 r., które stwierdzało sprzeczność interesów między podejrzanymi E. S. i M. S., uniemożliwiając tym samym wspólną obronę przez tego samego adwokata. Obrońca wniósł zażalenie, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych i bezzasadne przyjęcie sprzeczności interesów. Podkreślił, że w momencie składania wniosku przez prokuratora był obrońcą tylko jednego z podejrzanych, M. S. Sąd Najwyższy uznał, że uzupełnienie zażalenia złożone po terminie nie wywołuje skutków procesowych. Analizując samo zażalenie, Sąd Najwyższy stwierdził, że obrońca był ustanowiony dla obu podejrzanych, a następnie wypowiedział obronę E. S. z powodu kolizji interesów, co potwierdził fakt obciążenia przez M. S. swojej matki, E. S. Sąd podkreślił, że kolizja interesów, o której mowa w art. 85 § 1 k.p.k., zachodzi, gdy wyjaśnienia jednego podejrzanego godzą w interes drugiego. Sąd Najwyższy powołał się na jednolite orzecznictwo, zgodnie z którym stwierdzenie sprzeczności interesów wyklucza dalszą obronę któregokolwiek z podejrzanych przez tego samego obrońcę, nawet jeśli obrońca odstąpił od obrony jednego z nich. Kryterium czasowe podnoszone przez obrońcę nie miało znaczenia, ponieważ pozostawienie obrońcy przy jednym z podejrzanych mogłoby budzić obawy o wykorzystanie informacji uzyskanych od drugiego podejrzanego. W konsekwencji, Sąd Najwyższy utrzymał zaskarżone zarządzenie w mocy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający