WZ 58/10

POSTANOWIENIE Z DNIA 29 GRUDNIA 2010 R. WZ 58/10 Na postanowienie sądu odwoławczego w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej (art. 105 § 1 k.p.k.) w jego własnym orzecze- niu, zażalenie nie przysługuje (art. 105 § 4 k.p.k. w zw. z art. 426 § 1 i 2 k.p.k.). Przewodniczący: sędzia SN W. Błuś. Sędziowie SN: E. Matwijów, M. Pietruszyński (sprawozdawca). Sąd Najwyższy w sprawie zażalenia Marka C. na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 stycznia 2010 r., w przed- miocie sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu tego Sądu z dnia 22 grudnia 2009 r. na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. p o z o s t a w i ł bez rozpoznania przyjęty środek odwoławczy. U Z A S A D N I E N I E Wojskowy Sąd Okręgowy w W., postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r., w następstwie rozpoznania zażalenia na postanowienie Wojsko- wego Sądu Garnizonowego w O. z dnia 21 października 2009 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie tegoż Woj- skowego Sądu Garnizonowego w O. z dnia 22 września 2009 r., uchylił po- 2 stanowienie Wojskowego Sądu Garnizonowego w O. z dnia 22 września 2009 r. i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Wojskowy Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 27 stycznia 2010 r., sprostował oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu Wojskowego Sądu Okręgowe- go w W. z dnia 22 grudnia 2009 r., przez stwierdzenie, że uchyleniu mocą tego postanowienia podlegało nie postanowienie Wojskowego Sądu Garni- zonowego w O. z dnia 22 września 2009 r., ale postanowienie tego Sądu z dnia 21 października 2009 r. Na to postanowienie zażalenie złożył Marek C. Podnosząc naruszenie konstytucyjnego prawa do obrony, skarżący wniósł o uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy do ponowne- go rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 105 § 1 k.p.k. sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej można dokonać w każdym czasie, na wniosek strony, bądź z urzędu. Sprostowania omyłki może dokonać sąd odwoławczy w toku swe- go postępowania. Na tę decyzję zażalenie nie służy. Zażalenie służy nato- miast na postanowienie o sprostowaniu omyłki, wydane przez organ pierw- szej instancji (art. 105 § 4 k.p.k.). Z tego wynika, że na postanowienie wy- dane przez sąd odwoławczy co do sprostowania omyłki we własnym orze- czeniu zażalenie nie przysługuje. Za trafnością takiej interpretacji, poza wskazaniem płynącym z art. 105 § 4 k.p.k., przemawia również treść art. 426 § 1 i 2 k.p.k. Słusznie bo- wiem w doktrynie wskazano, że w § 4 art. 105 k.p.k. chodzi o wydanie de- cyzji w pierwszej instancji, a więc decyzji zapadłej w sądzie pierwszej in- stancji [tak T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego, komentarz, Warszawa 2008, s. 306; S. Steinborn (w:) J. Grajewski, L. K. Paprzycki, S. Steinborn: Kodeks postępowania karnego, komentarz, t. I, Warszawa 3 2010, s. 381; P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek: Kodeks postępowania karnego, komentarz, t. I, Warszawa 2007, s. 595]. Wprawdzie w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 2003 r., WZ 24/03, OSNKW 2003, z. 9-10, poz. 86, wyrażono inne zapatrywanie prawne, to jednak dotyczyło ono innego układu procesowego. Skoro w tej sprawie nie może być wątpliwości, że Wojskowy Sąd Okręgowy w W., dokonując sprostowania omyłki w swoim orzeczeniu, dzia- łał jako sąd odwoławczy, to wniesienie zażalenia na to sprostowanie nie było dopuszczalne.