WZ 32/12
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuPrzedmiotem postępowania było zażalenie J. K. na zarządzenie wyznaczonego sędziego Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2013 r., które pozostawiło w aktach sprawy WZ 32/12 pisma J. K. zatytułowane jako zażalenie. Sąd Najwyższy, rozpatrując zażalenie J. K. z dnia 31 lipca 2013 r., stwierdził, że podnoszone w nim zarzuty nie są zasadne. Sąd podkreślił, że Prezes Sądu Najwyższego nie nadużył swoich uprawnień, upoważniając sędziego do wydania decyzji procesowej, która nie wymagała formy wyroku lub postanowienia. Sąd odrzucił pogląd skarżącego o dopuszczalności środka odwoławczego w tej sprawie, uznając jego interpretację przepisów procedury karnej za chybioną. Wskazano, że wzruszenie środka odwoławczego od orzeczenia niezaskarżalnego nie może wywoływać skutków prawnych ani inicjować postępowania dwuinstancyjnego. W związku z tym, zażalenie J. K. zostało pozostawione w aktach sprawy bez podejmowania czynności procesowych.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaDopuszczalność środków odwoławczych w postępowaniu karnym, interpretacja art. 93 § 2 k.p.k.
Dotyczy specyficznej sytuacji pozostawienia pisma procesowego bez podejmowania czynności.
Zagadnienia prawne (1)
Czy zażalenie na zarządzenie o pozostawieniu pism procesowych w aktach sprawy jest dopuszczalne?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zażalenie na zarządzenie o pozostawieniu pism procesowych w aktach sprawy, które nie wymaga formy wyroku lub postanowienia, nie jest dopuszczalne.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że zarządzenie o pozostawieniu pism procesowych w aktach sprawy, które nie wymaga formy wyroku lub postanowienia, nie jest zaskarżalne. Odmienna interpretacja przepisów procedury karnej przez skarżącego została uznana za chybioną, a wzruszenie środka odwoławczego od orzeczenia niezaskarżalnego nie może inicjować postępowania dwuinstancyjnego.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J. K. | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (1)
Główne
k.p.k. art. 93 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Upoważnienie sędziego do wydania decyzji procesowej w sprawie, która nie wymaga wyroku lub postanowienia, jest zgodne z prawem.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zarzadzenie o pozostawieniu pisma procesowego w aktach sprawy nie jest zaskarżalne. • Skarżący błędnie interpretuje przepisy procedury karnej dotyczące zaskarżalności decyzji procesowych.
Odrzucone argumenty
Zażalenie na zarządzenie o pozostawieniu pism procesowych jest dopuszczalne.
Godne uwagi sformułowania
wzruszenie środka odwoławczego od orzeczenia, które jest niezaskarżalne nie może wywoływać skutków prawnych i inicjować postępowania o charakterze dwuinstancyjnym • Odmienna interpretacja przepisów procedury karnej przez J. K. odnośnie zaskarżalności decyzji procesowych zaprezentowana w „zażaleniu” jest chybiona.
Skład orzekający
Edward Matwijów
sędzia
Andrzej Tomczyk
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Dopuszczalność środków odwoławczych w postępowaniu karnym, interpretacja art. 93 § 2 k.p.k."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji pozostawienia pisma procesowego bez podejmowania czynności.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Jest to orzeczenie czysto proceduralne, dotyczące dopuszczalności środka odwoławczego, bez szerszego znaczenia dla praktyki czy opinii publicznej.
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.