WZ 32/12
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy pozostawił w aktach sprawy zażalenie J. K. na zarządzenie o pozostawieniu pism procesowych bez podejmowania czynności, uznając je za niedopuszczalne.
Sąd Najwyższy rozpatrzył zażalenie J. K. na zarządzenie sędziego o pozostawieniu w aktach sprawy jego pism procesowych. Sąd uznał, że zarzuty skarżącego nie są zasadne, a jego interpretacja przepisów procedury karnej dotycząca zaskarżalności decyzji procesowych jest chybiona. W konsekwencji, zażalenie zostało pozostawione w aktach sprawy bez podejmowania dalszych czynności procesowych.
Przedmiotem postępowania było zażalenie J. K. na zarządzenie wyznaczonego sędziego Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2013 r., które pozostawiło w aktach sprawy WZ 32/12 pisma J. K. zatytułowane jako zażalenie. Sąd Najwyższy, rozpatrując zażalenie J. K. z dnia 31 lipca 2013 r., stwierdził, że podnoszone w nim zarzuty nie są zasadne. Sąd podkreślił, że Prezes Sądu Najwyższego nie nadużył swoich uprawnień, upoważniając sędziego do wydania decyzji procesowej, która nie wymagała formy wyroku lub postanowienia. Sąd odrzucił pogląd skarżącego o dopuszczalności środka odwoławczego w tej sprawie, uznając jego interpretację przepisów procedury karnej za chybioną. Wskazano, że wzruszenie środka odwoławczego od orzeczenia niezaskarżalnego nie może wywoływać skutków prawnych ani inicjować postępowania dwuinstancyjnego. W związku z tym, zażalenie J. K. zostało pozostawione w aktach sprawy bez podejmowania czynności procesowych.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, zażalenie na zarządzenie o pozostawieniu pism procesowych w aktach sprawy, które nie wymaga formy wyroku lub postanowienia, nie jest dopuszczalne.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że zarządzenie o pozostawieniu pism procesowych w aktach sprawy, które nie wymaga formy wyroku lub postanowienia, nie jest zaskarżalne. Odmienna interpretacja przepisów procedury karnej przez skarżącego została uznana za chybioną, a wzruszenie środka odwoławczego od orzeczenia niezaskarżalnego nie może inicjować postępowania dwuinstancyjnego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
pozostawienie zażalenia w aktach sprawy bez podejmowania czynności procesowych
Strona wygrywająca
Sąd Najwyższy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J. K. | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (1)
Główne
k.p.k. art. 93 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Upoważnienie sędziego do wydania decyzji procesowej w sprawie, która nie wymaga wyroku lub postanowienia, jest zgodne z prawem.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zarzadzenie o pozostawieniu pisma procesowego w aktach sprawy nie jest zaskarżalne. Skarżący błędnie interpretuje przepisy procedury karnej dotyczące zaskarżalności decyzji procesowych.
Odrzucone argumenty
Zażalenie na zarządzenie o pozostawieniu pism procesowych jest dopuszczalne.
Godne uwagi sformułowania
wzruszenie środka odwoławczego od orzeczenia, które jest niezaskarżalne nie może wywoływać skutków prawnych i inicjować postępowania o charakterze dwuinstancyjnym Odmienna interpretacja przepisów procedury karnej przez J. K. odnośnie zaskarżalności decyzji procesowych zaprezentowana w „zażaleniu” jest chybiona.
Skład orzekający
Edward Matwijów
sędzia
Andrzej Tomczyk
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Dopuszczalność środków odwoławczych w postępowaniu karnym, interpretacja art. 93 § 2 k.p.k."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji pozostawienia pisma procesowego bez podejmowania czynności.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Jest to orzeczenie czysto proceduralne, dotyczące dopuszczalności środka odwoławczego, bez szerszego znaczenia dla praktyki czy opinii publicznej.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt WZ 32/12 ZARZĄDZENIE Dnia 19 sierpnia 2013 r. wyznaczonego sędziego (art. 93 § 2 k.p.k.)Sędzia SN Edward Matwijów Po zapoznaniu się z treścią zażalenia J. K. na zarządzenie upoważnionego sędziego (art. 93 § 2 k.p.k.) SSN Andrzeja Tomczyka z dnia 15 maja 2013 r., o pozostawieniu w aktach sprawy WZ 32/12 pism J. K. z dnia 6 maja 2013 r., zatytułowanych jako zażalenie z a r z ą d z a m: zażalenie J. K. z dnia 31 lipca 2013 r. pozostawić w aktach sprawy bez podejmowania czynności procesowych. UZASADNIENIE Podnoszone w piśmie z dnia 31 lipca 2013 r. zatytułowanym „zażalenie” przez jego autora zarzuty nie są zasadne. Zgodnie z treścią art. 93 § 2 k.p.k. Prezes Sądu Najwyższego w Izbie Wojskowej nie nadużył swoich uprawnień upoważniając sędziego do wydania decyzji procesowej w niniejszej sprawie, która nie wymagała wyroku lub postanowienia. Nie można podzielić poglądu skarżącego o dopuszczalności środka odwoławczego w przedmiotowej sprawie. Odmienna interpretacja przepisów procedury karnej przez J. K. odnośnie zaskarżalności decyzji procesowych zaprezentowana w „zażaleniu” jest chybiona. Jak już to zostało podniesione w zarządzeniu z dnia 15 maja 2013 r. wzruszenie środka odwoławczego od orzeczenia, które jest niezaskarżalne nie może wywoływać skutków prawnych i inicjować postępowania o charakterze dwuinstancyjnym. Z przytoczonych wyżej powodów „zażalenie” J. K. należało pozostawić w trybie administracyjno-porządkowym w aktach sprawy bez nadania mu biegu procesowego. Pouczenie: Na powyższe zarządzenie zażalenie nie przysługuje.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI