WZ 12/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie o odmowie stwierdzenia nieważności wyroków skazujących J.Ł. za przestępstwa z lat 2005, uznając, że ustawa o uznaniu za nieważne orzeczeń wobec osób represjonowanych nie ma zastosowania do czynów popełnionych po 1989 r.
J.Ł. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności wyroków Wojskowego Sądu Garnizonowego i Wojskowego Sądu Okręgowego z 2005 r., na mocy których został skazany na karę ograniczenia wolności. Wojskowy Sąd Okręgowy odrzucił wniosek, wskazując, że ustawa o uznaniu za nieważne orzeczeń wobec osób represjonowanych dotyczy działalności do 1989 r. J.Ł. złożył zażalenie, domagając się wznowienia postępowania i podkreślając swoją niewinność. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za oczywiście nieuzasadnione, podtrzymując stanowisko sądu pierwszej instancji.
Sprawa dotyczy wniosku J.Ł. o stwierdzenie nieważności wyroków Wojskowego Sądu Garnizonowego w Z. z dnia 26 sierpnia 2005 r. (sygn. akt Sg. …/05) oraz Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 30 listopada 2005 r. (sygn. akt SA …/05). Na mocy tych wyroków J.Ł. został skazany za popełnienie przestępstw z art. 224 § 2 k.k., art. 222 § 1 k.k. i art. 242 § 4 k.k. na karę łączną 8 miesięcy ograniczenia wolności. Wojskowy Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 10 czerwca 2016 r. nie uwzględnił wniosku o stwierdzenie nieważności, powołując się na art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, który to przepis ma zastosowanie do działalności prowadzonej między 1 stycznia 1944 r. a 31 grudnia 1989 r. J.Ł. zaskarżył to postanowienie, domagając się wznowienia postępowania i argumentując swoją niewinność, wskazując na potrzebę przeprowadzenia wizji lokalnej i oceny zasadności zastosowania przymusu policyjnego. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie, uznał je za oczywiście nieuzasadnione, podzielając argumentację sądu pierwszej instancji. Podkreślono, że kwestia wznowienia postępowania jest regulowana przepisami Kodeksu postępowania karnego i tylko w tym trybie może być inicjowana. W konsekwencji Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie i orzekł o kosztach postępowania odwoławczego ponoszonych przez Skarb Państwa.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, ustawa ta dotyczy działalności prowadzonej w okresie od 1 stycznia 1944 r. do 31 grudnia 1989 r.
Uzasadnienie
Sąd pierwszej instancji prawidłowo powołał się na art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r., który ogranicza jej zastosowanie do okresu do 1989 r. Czyny popełnione po tym terminie nie podlegają tej ustawie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
utrzymanie w mocy postanowienia
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J.Ł. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
Przepisy (6)
Główne
ustawa represyjna art. 1 § ust. 1
Ustawa o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego
Dotyczy działalności prowadzonej pomiędzy 1 stycznia 1944 r. a 31 grudnia 1989 r.
Pomocnicze
k.p.k. art. 426 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Od postanowienia Sądu Najwyższego nie przysługuje środek odwoławczy.
k.p.k.
Kodeks postępowania karnego
Rozdział 56 reguluje kwestię wznowienia postępowania.
k.k. art. 242 § § 4
Kodeks karny
k.k. art. 224 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 222 § § 1
Kodeks karny
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ustawa o uznaniu za nieważne orzeczeń wobec osób represjonowanych ma zastosowanie tylko do czynów popełnionych do 1989 r. Wznowienie postępowania jest odrębnym trybem procesowym, regulowanym przez k.p.k.
Odrzucone argumenty
Domaganie się wznowienia postępowania w ramach wniosku o stwierdzenie nieważności wyroku. Stwierdzenie niewinności bez formalnego wniosku o wznowienie postępowania.
Godne uwagi sformułowania
Kwestia wznowienia postępowania regulowana jest przez przepisy Kodeksu postępowania karnego w Rozdziale 56 i tylko w tym trybie może być inicjowana i rozpatrywana.
Skład orzekający
Jerzy Steckiewicz
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja zakresu zastosowania ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych oraz rozróżnienie trybu stwierdzenia nieważności od wznowienia postępowania."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej ustawy represyjnej i jej ograniczeń czasowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnej ustawy represyjnej i jej ograniczeń, co może być interesujące dla prawników zajmujących się prawem historycznym lub prawami człowieka.
“Czy ustawa represyjna chroni czyny z lat 90.? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt: WZ 12/16 POSTANOWIENIE Dnia 4 sierpnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Steckiewicz Protokolant : Marcin Szlaga przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej ppłk. Janusza Wójcika w sprawie J.Ł., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 4 sierpnia 2016 r., zażalenia J. Ł. na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt Ko. …/16 w przedmiocie stwierdzenia nieważności wyroków Wojskowego Sądu Garnizonowego w Z. z dnia 26 sierpnia 2005 r., sygn. akt Sg. …/05 oraz Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt SA …/05 p o s t a n o w i ł - zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy, - koszty postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2016 r., Wojskowy Sąd Okręgowy w P. nie uwzględnił wniosku J. Ł. o stwierdzenie nieważności wyroków Wojskowego Sądu Garnizonowego w Z. z dnia 26 sierpnia 2005 r., sygn. akt Sg. …/05, na mocy, którego został on skazany za popełnienie przestępstw z art. 224 § 2 k.k., art. 222 § 1 k.k. i art. 242 § 4 k.k. na karę łączną 8 miesięcy ograniczenia wolności oraz Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt SA …/05 utrzymujący to orzeczenie w mocy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd powołał się na art.1 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, który to przepis stanowi, że wskazana ustawa dotyczy działalności pomiędzy 1 styczniem 1944 r., a 31 grudniem 1989 r. Postanowienie zostało zaskarżone przez J. Ł., w którym stwierdził, że składając wniosek oczekiwał wznowienia postępowania w swojej sprawie, czuje się bowiem niewinny. Wskazuje, że w sprawie powinna być przeprowadzona „wizja lokalna”, ocena zasadności zastosowania wobec niego przymusu przez funkcjonariuszy policji oraz zbadanie dokumentacji sporządzonej w dniu zdarzenia, bowiem te czynności potwierdziłyby jego niewinność. W podsumowaniu zażalenia, jego autor, wnosi o wznowienia postępowania w sprawie o sygnaturze Sg. …/05. Sąd Najwyższy uznaje zażalenie za oczywiście nieuzasadnione z powodu, który wskazał Sąd pierwszej instancji. Kwestia wznowienia postępowania regulowana jest przez przepisy Kodeksu postępowania karnego w Rozdziale 56 i tylko w tym trybie może być inicjowana i rozpatrywana. Mając powyższe okoliczności na uwadze postanowiono, jak na wstępie. Pouczenie: Od niniejszego postanowienia nie przysługuje środek odwoławczy (art. 426 § 1 k.p.k.). kc
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI