WO 5/14

Sygn. akt :WO 5/14
POSTANOWIENIE
Dnia 17 lipca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Pietruszyński (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Edward Matwijów
‎
SSN Jerzy Steckiewicz
po rozpoznaniu na posiedzeniu, bez udziału stron, w Izbie Wojskowej wniosku Wojskowego Sądu Okręgowego w P. o przekazanie zażalenia wniesionego na postanowienie prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. z dnia 15 maja 2014 r., o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie nieudzielenia informacji publicznej ppłk. rez. M. L. przez byłego Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w P. i aktualnego Prezesa tego Sądu do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości,
na podstawie art. 37 k.p.k.  p o s t a n o w i ł
przekazać zażalenie do rozpoznania Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w W.
UZASADNIENIE
Wojskowy Sąd Okręgowy  w P., procedując na posiedzeniu w dniu 24 czerwca 2014 r., postanowił wystąpić do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania zażalenia wniesionego na postanowienie prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. z dnia 15 maja 2014 r. o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie nieudzielenia informacji publicznej ppłk rez. M. L. przez byłego Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w P.           i aktualnego Prezesa, do rozpoznania innemu sądowi  równorzędnemu, z uwagi na uwarunkowania i zależności między sędziami sądu właściwego do orzekania           w przedmiocie zażalenia, a sędziami – Prezesami tego sądu, mogące w odczuciu społecznym budzić zastrzeżenia co do możliwości rozpoznania sprawy przez   sąd ustawowo właściwy w sposób obiektywny.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Dobro wymiaru sprawiedliwości jako przesłanka zastosowania art. 37 k.p.k. uprawniająca do odstępstwa od ustawowych zasad właściwości sądu uzasadnia przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu w sytuacji, gdy obiektywny        i postronny obserwator określonych czynności procesowych mógłby wyrazić wątpliwości i zastrzeżenia co do bezstronności  i obiektywizmu orzekających w sprawie sędziów. Te zastrzeżenia i okoliczności je uzasadniające muszą zostać ocenione w płaszczyźnie przesłanki wskazanej w art. 37 k.p.k. ( por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2014 r., IV KO 108/13, LEX nr 1425020). Przedmiotem tej sprawy jest ustalenie sądu właściwego do rozpoznania zażalenia na postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa. Dla dokonania tego ustalenia konieczne będzie rozstrzygnięcie, czy rozpoznanie tego środka odwoławczego pozostawić sądowi właściwemu do procedowania w tej kwestii według ustawowych reguł właściwości, czy też przekazać jego rozpoznanie  sądowi, który właściwość do orzekania w tej sprawie uzyska z  delegacji o charakterze  nadzwyczajnym. Wyjątek  od orzekania w sprawie przez sąd miejscowo właściwy musi uwzględniać, co już wskazano, sytuacje, które mogą wywierać wpływ  na swobodę orzekania.              W tej sprawie osobami wskazanymi  w zawiadomieniu jako osoby podejrzane są:  sędzia pełniący aktualnie funkcję Prezesa sądu właściwego  do rozpoznania zażalenia  oraz były sędzia, pełniący w przeszłości funkcję Prezesa tego sądu. Niewątpliwie sytuacja, gdy sąd ustawowo właściwy miałby rozstrzygać kwestię trafności postanowienia  prokuratora o odmowie wszczęcia postępowania              w sprawie czynów osób określonych w zawiadomieniu o przestępstwie, tworzy                    w sposób naturalny w odbiorze społecznym pole do rozważań co do  możliwości rozpoznania takiej sprawy, przez ten sąd, obiektywnie i bezstronnie. Zatem w celu uniknięcia ryzyka tworzenia negatywnego wizerunku wymiaru sprawiedliwości zasadne było uwzględnienie inicjatywy Wojskowego Sądu Okręgowego  w P. i przekazanie sprawy sądowi równorzędnemu - Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w W.
Z tych względów orzeczono, jak na wstępie.