WO 10/12

POSTANOWIENIE  Z  DNIA  5  CZERWCA  2012  R. 
WO  10/12 
 
Wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do wykonania orzeczenia, 
złożony w trybie przewidzianym w art. 13 k.k.w. przez inny sąd niż 
wykonujący orzeczenie w postępowaniu wszczętym zgodnie z art. 9 k.k.w., 
jako niedopuszczalny, należy pozostawić bez rozpoznania. 
 
Przewodniczący: sędzia SN M. Pietruszyński. 
 
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Wojskowej 
wniosku Wojskowego Sądu Okręgowego w P. o rozstrzygnięcie – w trybie 
art. 13 § 1 k.k.w. – wątpliwości co do wykonania wyroku Izby Wojskowej 
Sądu Najwyższego w W. z dnia 23 listopada 2011 r., w części dotyczącej 
pkt. B. II uchylonego wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 16 
maja 2011 r., w którym zawarto rozstrzygnięcie o uniewinnieniu 
oskarżonego Stefana P. od popełnienia przestępstwa zarzucanego mu w 
pkt. 2 aktu oskarżenia, 
 
wniosek p o z o s t a w i ł  bez rozpoznania. 
 
U Z A S A D N I E N I E  
 
Stefan P. został oskarżony o popełnienie pięciu czynów zabronionych, 
z których trzy wyczerpywały dyspozycję art. 228 § 3 k.k. , jeden art. 228 § 3 
k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k., a ostatni dyspozycję art. 305 § 1 k.k. w zb. z 
art. 231 § 2 k.k. Tym samym aktem oskarżenia został objęty ppłk. rez. 
Henryk W., któremu zarzucano popełnienie kilkudziesięciu przestępstw, w 
znacznej części o charakterze korupcyjnym. Wojskowy Sąd Okręgowy w P. 

 
 
2 
wyrokiem z dnia 16 maja 2011 r. uznał m.in. oskarżonego Stefana P. za 
winnego popełnienia przestępstw określonych w art. 228 § 1 k.k., art. 271 § 
1 k.k. (przyjmując inną kwalifikację prawną czynów od tej zaproponowanej 
w akcie oskarżenia) oraz przestępstwa określonego w art. 228 § 3 k.k. (po 
połączeniu 
dwóch 
czynów 
zarzucanych 
w 
akcie 
oskarżenia 
i 
kwalifikowanych z art. 228 § 3 k.k. i art. 305 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 2 k.k. 
w jeden czyn zabroniony). Za te przypisane przestępcze zachowania 
wymierzono oskarżonemu odpowiednio kary 8 miesięcy pozbawienia 
wolności, 6 miesięcy pozbawienia wolności, roku pozbawienia wolności. 
Jako karę łączną wymierzono rok pozbawienia wolności, której wykonanie 
warunkowo zawieszono na okres próby 2 lat. Tym samym wyrokiem 
uniewinniono Stefana P. od zarzutu (określonego w pkt 2 aktu oskarżenia) 
popełnienia czynu zabronionego kwalifikowanego w akcie oskarżenia z art. 
228 § 3 k.k., a dotyczącego przyjęcia korzyści majątkowej w związku z 
nierzetelnym odbiorem prac wykonanych w kotłowni nr (…) w Ś. Wyrokiem 
tym został również skazany ppłk. Henryk W. 
Wyrok ten, również na niekorzyść Stefana P., zaskarżył prokurator i 
podnosząc błąd w ustaleniach faktycznych w postaci niedostatecznego 
uwzględnienia, przy orzekaniu kar orzeczonych wobec oskarżonego, 
wszystkich dyrektyw sądowego wymiaru kary, wniósł o wymierzenie kary 
roku pozbawienia wolności. 
Wyrok został zaskarżony także przez obrońcę oskarżonego, ale 
jedynie w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu w zaskarżonym 
wyroku. Zakresem żadnej apelacji nie objęto rozstrzygnięcia Sądu 
pierwszej instancji dotyczącego uwolnienia oskarżonego od zarzutu 
popełnienia czynu określonego w art. 228 § 3 k.k. opisanego w pkt 2 aktu 
oskarżenia. 
Sąd Najwyższy – Izba Wojskowa wyrokiem z dnia 23 listopada 2011 
r., uchylił zaskarżony wyrok w całości i sprawę również oskarżonego 

 
 
3 
Stefana P. przekazał Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w P. do 
ponownego rozpoznania. 
Ponownie rozpoznając sprawę oskarżonego Stefana P. Wojskowy 
Sąd Okręgowy w P. powziął wątpliwość, czy uchylenie przez Sąd 
Najwyższy wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w P. w zakresie 
odpowiedzialności karnej Stefana P. dotyczyło wszystkich rozstrzygnięć 
zapadłych w uchylonym wyroku, czy też uchylenie wyroku nastąpiło w 
granicach 
zaskarżenia 
wskazanych 
w 
obu 
apelacjach. 
Zdaniem 
Wojskowego Sądu Okręgowego w P. jest on organem de facto 
wykonującym uchylający wyrok Sądu Najwyższego – Izby Wojskowej, a 
dokładne ustalenie granic przekazania umożliwi prawidłowe prowadzenie 
postępowania sądowego. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Ustalenia sprawy wskazują, że Wojskowy Sąd Okręgowy w P. powziął 
wątpliwości co do zakresu odpowiedzialności karnej oskarżonego Stefana 
P., nie w toku czynności związanych z wykonaniem orzeczenia w 
postępowaniu wykonawczym, ale w toku ponownego postępowania 
jurysdykcyjnego i o ich wyjaśnienie wystąpił do Sądu Najwyższego – Izby 
Wojskowej w trybie art. 13 § 1 k.kw. Wskazać zatem należało, że zgodnie z 
treścią art. 13 § 1 k.k.w. postanowienie wydane na podstawie tego przepisu 
ma umożliwić jedynie wyjaśnienie wątpliwości, które mogą powstać na 
skutek nie dość precyzyjnych czy ogólnych sformułowań zawartych w 
orzeczeniu i postanowienie to może dotyczyć jedynie wykonania orzeczenia 
lub zarzutów dotyczących obliczenia kary, a nie innych kwestii 
podlegających rozstrzyganiu przez sąd w formie decyzji procesowych na 
podstawie innych przepisów. Istnienie art. 13 § 1 k.k.w. ma zatem na celu 
pozostawienie w gestii sądu, a więc organu mającego nadrzędne znaczenie 
w postępowaniu wykonawczym, wyjaśnienie wątpliwości, które mogą 
powstać w toku wykonywania orzeczenia (por. Z. Hołda, K. Postulski: 

 
 
4 
Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, Gdańsk, 2005, s. 113). W świetle 
tej argumentacji i okoliczności sprawy należało uznać, że Wojskowy Sąd 
Okręgowy w P. występując z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości nie był 
sądem wykonującym orzeczenie i wniosek ten nie został złożony w toku 
postępowania w przedmiocie wykonania orzeczenia, wszczętego zgodnie z 
art. 9 k.k.w. W tej sytuacji wniosek ten należało uznać za niedopuszczalny. 
W treści art. 13 k.k.w. nie przewidziano jednak formy rozstrzygnięcia w 
sytuacji niedopuszczalności wniosku. Poszukując formuły rozstrzygnięcia, 
należało odwołać się do przepisu art. 19 k.k.w. normującego kwestię 
orzekania sądu na wniosek lub z urzędu i, wnioskując z zastosowaniem 
reguły a minore ad maius z treści pomocniczo zastosowanego § 3 tego 
przepisu, wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do wykonania orzeczenia 
złożony w trybie art. 13 § 1 k.k.w. nie przez sąd wykonujący orzeczenie, 
jako niedopuszczalny, pozostawić bez rozpoznania. Pomimo treści 
zapadłego rozstrzygnięcia, Sąd Najwyższy widząc brak zdecydowania 
Sądu pierwszej instancji co do zakresu rozpoznania sprawy, uznał za 
celowe wskazanie na prawidłowość tego wywodu, zamieszczonego w 
uzasadnieniu postanowienia, w którym odwołano się do analizy granic 
zaskarżenia zakreślonych w apelacjach i treści art. art. 447 § 2 i 434 § 1 
k.p.k.