WKN 16/2000

Sprawa dotyczyła Mirosława K., który był podejrzany o popełnienie przestępstwa określonego w art. 338 § 1 Kodeksu karnego. W toku postępowania przygotowawczego podejrzany wyraził chęć dobrowolnego poddania się karze bez przeprowadzania rozprawy. Prokurator przychylił się do tego stanowiska i dołączył stosowny wniosek o skazanie do aktu oskarżenia. Strony uzgodniły, że sąd wymierzy karę 3 miesięcy ograniczenia wolności. Wojskowy Sąd Garnizonowy w W., rozpoznając sprawę na posiedzeniu, skazał Mirosława K. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata, z jednoczesnym oddaniem go pod dozór. Wyrok ten uprawomocnił się w pierwszej instancji. Naczelny Prokurator Wojskowy wniósł kasację na korzyść skazanego, zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 343 § 5 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k. Argumentował, że sąd wymierzył karę surowszą niż uzgodniona przez strony. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną. Podkreślił, że instytucje dobrowolnego poddania się karze (art. 335 k.p.k. i art. 387 k.p.k.) wiążą sąd, jeśli go podzieli i zadecyduje o skazaniu bez rozprawy lub postępowania dowodowego. Sąd nie jest związany porozumieniem stron warunkującym wniosek, ale jeśli go nie uwzględni, musi skierować sprawę do rozpoznania na zasadach ogólnych. W tej sprawie sąd zaakceptował wniosek prokuratora o rozpoznanie sprawy bez rozprawy, ale orzekł karę surowszą niż wnioskowana, naruszając tym samym „ugodę” zawartą między prokuratorem a oskarżonym. Sąd Najwyższy stwierdził, że sąd rozpoznając sprawę na posiedzeniu nie mógł zmienić porozumienia stron, a ewentualna zmiana mogłaby nastąpić jedynie na rozprawie. W konsekwencji Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w W.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający