VI Ka 424/19

Sygnatura akt VI Ka 424/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lipca 2019 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący sędzia Krzysztof Ficek Protokolant Dominika Koza przy udziale Anny Arabskiej Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Z. po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2019 r. sprawy A. P. ur. (...) w Z. syna K. i B. oskarżonego z art. 297 § 1 kk oraz art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , art. 297 § 1 kk oraz art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk przy zast. art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 5 lutego 2019 r. sygnatura akt II K 2167/18 na mocy art. 439 § 1 pkt 10 kpk 1. uchyla zaskarżony wyrok co do oskarżonego A. P. i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Zabrzu do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. S. R. kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 82,80 zł (osiemdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) podatku VAT za sporządzenie apelacji. Sygn. akt: VI Ka 424/19 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 5 lutego 2019 r. w sprawie o sygnaturze II K 2167/18 uznano A. P. za winnego tego, że działając w krótkich odstępach czasu i z wykorzystaniem takiej samej sposobności, a także w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dopuścił się ciągu siedmiu przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny co do któregokolwiek z nich, a każdego z tych przestępstw dopuścił się będąc uprzednio prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie o sygn. III K 145/02 za przestępstwo z art. 280 § 2 kk na karę trzech lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 01 października 2002 r. do dnia 01 kwietnia 2006 r., tj. winnego siedmiu przestępstw, z których pierwsze sześć wyczerpuje znamiona występków z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk przy zast. art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , zaś siódmy wyczerpuje znamiona występku z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk przy zast. art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na mocy art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 91 § 1 kk skazano A. P. na jedną karę pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat. Wyrok zaskarżyła obrońca oskarżonego w części tj. w pkt 1 i 3 na korzyść oskarżonego zarzucając mu rażącą niewspółmierność kary w wymiarze 2 lat bezwzględnego pozbawienia wolności jako nieadekwatnej do celów kary oraz pozostałych zasad określonych w art. 53 § 1 kk . Podnosząc powyższe wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary w niższym wymiarze z uwzględnieniem dyspozycji art. 62 kk , tj. z określeniem rodzaju i typu zakładu karnego w którym skazany będzie miał odbywać karę, jednocześnie orzekając system terapeutyczny jej wykonania, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje. Sąd odwoławczy nie odnosił się merytorycznie do zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego A. P. . Rozpoznanie środka odwoławczego dotyczącego tego oskarżonego zostało bowiem, stosownie do przepisu art. 436 kpk , ograniczone do stwierdzenia uchybienia o charakterze tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 10 kpk - niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia, sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie m.in. jeżeli oskarżony nie miał obrońcy w wypadku istnienia uzasadnionej wątpliwości czy stan jego zdrowia psychicznego pozwala na udział w postępowaniu lub prowadzeniu obrony w sposób samodzielny oraz rozsądny tj. w sytuacji, o jakiej mowa w art. 79 § 1 pkt 4 kpk . Po przeprowadzeniu analizy akt przedmiotowej sprawy należało zauważyć, że zgodnie z opinią sądowo-psychiatryczną z dnia 25 listopada 2010 r. (k. 397-399) przeprowadzoną na etapie postępowania przygotowawczego dotyczącą stanu zdrowia psychicznego i poczytalności A. P. u oskarżonego stwierdzono ograniczone zaburzenia osobowości, pozwalające mu na udział w czynnościach procesowych w obecności obrońcy. Wobec treści wyżej przytoczonej opinii należało wyznaczyć oskarżonemu obrońcę z urzędu, jednakże nie został on wyznaczony w postępowaniu przygotowawczym, a w postępowaniu sądowym na wniosek oskarżonego dopiero w dniu 26 lutego 2019 r. (k. 749) na podstawie art. 78 § 1 kpk , już po wydaniu wyroku w przedmiotowej sprawie. Należy zauważyć, że zgodnie z opinią sądowo-psychiatryczną z dnia 25 listopada 2010 r., która nie została w dalszej części postępowania przygotowawczego jak i sądowego podważona, należało wyznaczyć oskarżonemu A. P. obrońcę z urzędu na podstawie art. 79 § 1 pkt 4 kpk – obrona obligatoryjna, czego jednak nie uczyniono. Należało zatem uznać, że zaistniałe uchybienie godziło w prawo oskarżonego do obrony i mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Uchybienie to skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku oraz przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skoro obrońca oskarżonego (którego oskarżony nie miał) nie brał udziału w czynności procesowej, w której jego udział był obowiązkowy w myśl art. 439 § 1 pkt 10 kpk , wyrok dotyczący tego oskarżonego podlega uchyleniu niezależnie od wpływu stwierdzonego uchybienia na treść orzeczenia. Uchylenie to dokonywane jest na korzyść oskarżonego, gdyż tylko na jego korzyść wniesiono apelację i jego sytuacja prawna po przeprowadzeniu ponownego postępowania nie będzie mogła ulec pogorszeniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Zabrzu do ponownego rozpoznania. Sąd ponownie rozpoznający sprawę powinien, wystrzegać się wszelkich uchybień proceduralnych. Wobec zgłoszenia przez obrońcę wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zgodnie zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz r.pr. S. R. wspomniane koszty na podstawie § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu podwyższając ją o stawkę podatku od towarów i usług.