WK 22/05

10  
   
WYROK Z DNIA 24 LISTOPADA 2005 R.  
WK 22/05  
   
Zgoda oskarżonego – będącego żołnierzem innej służby wojskowej niż 
zasadnicza lub pełniona w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego – 
na skazanie go w trybie przewidzianym w art. 335 k.p.k. i w art. 343 k.p.k. na 
karę ograniczenia wolności, musi obejmować również zgodę na orzeczenie 
wobec niego obowiązku, o którym mowa w art. 323 § 3 k.k., gdyż w razie jej 
braku wymierzenie wymienionej kary bez przeprowadzenia rozprawy nie jest 
dopuszczalne.  
   
Przewodniczący: sędzia SN J. Steckiewicz.  
Sędziowie SN: M. Buliński, J. B. Rychlicki (sprawozdawca).  
Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk J. Żak.  
   
Sąd Najwyższy w sprawie st. szer. ndt. Adama K., skazanego za popełnienie 
przestępstwa określonego w art. 48 ust. 2 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 24 
kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. Nr 75, poz. 468), po 
rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na rozprawie w dniu 24 listopada 2005 r. kasacji, 
wniesionej przez Zastępcę Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora 
Wojskowego, na niekorzyść od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w S. z 
dnia 18 maja 2005 r.,  
   
u c h yl i ł  zaskarżony wyrok i sprawę p r z e k a z a ł  Wojskowemu Sądowi 
Garnizonowemu w S. do ponownego rozpoznania.  
   
U z a s a d n i e n i e :   
   
Wojskowy Sąd Garnizonowy w S. wyrokiem z dnia 18 maja 2005 r. uznał st. 
szer. ndt. Adama K. za winnego popełnienia przestępstwa określonego w art. 48 ust. 
2 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu 
narkomanii (Dz.U. Nr 75, poz. 468), polegającego na tym, że w dniu 26 lutego 2005 
r., w dyskotece w K. wbrew przepisom ustawy posiadał środek odurzający w 
postaci marihuany w nieustalonej ilości, co stanowi wypadek mniejszej wagi i za to 
wymierzył mu karę 2 miesięcy ograniczenia wolności z warunkowym zawieszeniem 
jej wykonania na okres próby roku. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 
26 maja 2005 r.  
W dniu 25 października 2005 r., z zachowaniem ustawowego terminu, kasację, 
na niekorzyść skazanego, na podstawie art. 521 k.p.k. w zw. z art. 657 § 1 k.p.k. i 
art. 672 a k.p.k., wniósł Zastępca Prokuratora Generalnego Naczelny Prokurator 
Wojskowy, zaskarżając wyrok w całości. Skarżący zarzucił „rażące, mające istotny 
wpływ na treść wyroku, naruszenie prawa procesowego, a to art. 343 § 7 k.p.k. w 
zw. z art. 335 § 1 k.p.k., polegające na uwzględnieniu wadliwego wniosku 
prokuratora niezawierającego żądania orzeczenia – na mocy art. 323 § 3 k.k., wobec 
oskarżonego będącego żołnierzem innej służby niż zasadnicza lub pełniona w 
charakterze kandydata na żołnierza zawodowego – obligatoryjnego obowiązku 
pozostawania w określonym miejscu i czasie od zakończenia zajęć służbowych do 

capstrzyku przez dwa dni w tygodniu i w konsekwencji obrazę tego przepisu (art. 
323 § 3 k.k.), podczas gdy, działając w trybie art. 335 § 1 k.p.k., sąd nie powinien 
uwzględnić swoistej ugody między prokuratorem a oskarżonym i uznając, iż brak 
jest podstaw do orzekania na posiedzeniu, winien sprawę rozpoznać na zasadach 
ogólnych”. Skarżący, na podstawie art. 537 § 1 i 2 k.p.k. wniósł o uchylenie 
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu 
w S. do ponownego rozpoznania.  
Sąd Najwyższy, po wysłuchaniu prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej 
popierającego kasację, zważył co następuje.  
Kasacja jest oczywiście zasadna z następujących powodów. W niniejszej sprawie 
postępowanie przygotowawcze przeprowadziła Placówka Żandarmerii Wojskowej 
w K. W toku tego postępowania skazany przyznał się do zarzucanego mu czynu, a 
następnie będąc pouczony o treści art. 335 k.p.k., złożył wniosek o skazanie go bez 
przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie mu kary 2 miesięcy ograniczenia 
wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres roku próby. Akt 
oskarżenia, po zatwierdzeniu go przez prokuratora Wojskowej Prokuratury 
Garnizonowej w K., zawierający jego stanowisko, że zgadza się z wnioskiem 
oskarżonego, skierowany został do Wojskowego Sądu Garnizonowego w S. Sąd 
ten, na posiedzeniu w dniu 18 maja 2005 r., bez udziału oskarżonego 
powiadomionego o terminie, po rozpoznaniu sprawy wydał wskazany wyrok. W 
ocenie Sądu Najwyższego wyrok ten, zapadł z rażącą obrazą przepisów 
postępowania (art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 k.p.k.), mającą istotny wpływ na 
treść rozstrzygnięcia, co w konsekwencji doprowadziło do obrazy prawa 
materialnego, a to art. 323 § 3 k.k. Otóż, Wojskowy Sąd Garnizonowy w S. 
rozpoznając akt oskarżenia z wnioskiem, o którym mowa w art. 335 § 1 k.p.k., nie 
powinien wydawać wyroku skazującego na posiedzeniu, a skierować sprawę do 
rozpoznania na zasadach ogólnych, albowiem zgoda oskarżonego oraz prokuratora, 
jako oświadczenia ich woli, zawierały rażące wady poprzez brak ich zgody na 
orzeczenie obowiązku wynikającego z treści art. 323 § 3 k.k. W szczególności sąd 
ten powinien mieć na uwadze fakt, że skazany pełnił nadterminową zasadniczą 
służbę wojskową będącą odrębnym rodzajem czynnej służby wojskowej, innym niż 
zasadnicza służba wojskowa (por. wyrok SN z dnia 20 lutego 1996 r., WR 15/96, 
OSNKW 1996, z. 5–6, poz. 35). Z kolei, art. 48 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu 
narkomanii stanowi, że w wypadku mniejszej wagi sprawca podlega karze 
pozbawienia wolności do roku, ograniczenia wolności albo grzywny. W wypadku 
sprawcy podlegającego orzecznictwu sądów powszechnych zasady orzekania kary 
ograniczenia wolności są określone w art. art. 34 § 1–36 § 3 k.k. Natomiast w 
wypadku sprawcy pełniącego służbę jaką w dniu orzekania pełnił skazany, 
zastosowanie mają zasady orzekania kary ograniczenia wolności określone w art. 
323 k.k. (por. wyrok SN z dnia 5 lutego 2002 r., WKN 30/01, OSNKW 2002, z. 9–
10, poz. 74). O tych uwarunkowaniach skazany, skoro wystąpił ze stosownym 
wnioskiem w trybie art. 335 k.p.k., powinien być poinformowany przez organy 
ścigania, a w postępowaniu sądowym przez sąd (por. art. 16 § 1 i 2 k.p.k.), a tego 
zaniechano. Fakt rzetelnej informacji, o której mowa w art. 16 § 1 i 2 k.p.k., 
uczestników postępowania przez organy procesowe z pewnością wpływa na 
„jakość” składanych przez nich pism i wniosków, a tych ostatnich choćby w trybie 
art. 335 k.p.k. W niniejszej sprawie, gdyby tak się stało, zbędne byłoby 
uruchomienie postępowania kasacyjnego. Ponadto, niezależnie od argumentacji 
przedstawionej w uzasadnieniu kasacji Zastępcy Prokuratora Generalnego – 

Naczelnego Prokuratora Wojskowego, którą Sąd Najwyższy w całości podzielił, 
zauważyć należało, że tego rodzaju rażące uchybienie (nieuwzględnienie treści art. 
323 § 3 k.k.) mogło być konwalidowane również na posiedzeniu z udziałem 
skazanego (por. art. 339 § 1 pkt 3 k.p.k.; postanowienie SN z dnia 20 kwietnia 2005 
r., I KZP 10/05, OSNKW 2005, z. 4, poz. 42). Wynikający z istoty kary 
ograniczenia wolności obowiązek, o którym mowa w art. 323 § 3 k.k., jest orzekany 
przez sąd obligatoryjnie w razie skazania żołnierza innej służby niż zasadnicza, na 
karę ograniczenia wolności. Z tego też względu nie może on stanowić przedmiotu 
negocjacji pomiędzy oskarżonym a prokuratorem, natomiast zgoda oskarżonego na 
skazanie go bez przeprowadzenia rozprawy w trybie art. 335 k.p.k. i art. 343 k.p.k. 
bezwarunkowo zawierać powinna ten kategoryczny wymóg.  
Reasumując, w uwzględnieniu kasacji Zastępcy Prokuratora Generalnego – 
Naczelnego Prokuratora Wojskowego zaskarżony w całości wyrok, na podstawie 
art. 537 § 1 i 2 k.p.k., należało uchylić i z tym zapatrywaniem prawnym sprawę 
przekazać Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w S. do ponownego rozpoznania.