WK 2/12

WYROK  Z  DNIA  21  LUTEGO  2012  R. 
WK  2/12 
 
Ściganie wykroczenia popełnionego przez żołnierza w czynnej służbie 
wojskowej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych 
następuje wyłącznie na żądanie dowódcy jednostki wojskowej lub 
kierownika instytucji cywilnej, w której żołnierz pełni służbę (art. 86 a § 1 
k.p.s.w.). 
 
Przewodniczący: Prezes SN J. Godyń (sprawozdawca). 
Sędziowie SN: W. Błuś, E. Matwijów. 
 
Sąd Najwyższy w sprawie st. szer. Roberta D., skazanego za 
wykroczenie określone w art. 97 k.w., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na 
posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 21 lutego 2012 r. kasacji na 
korzyść, wniesionej przez Naczelnego Prokuratora Wojskowego, od wyroku 
Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z dnia 28 września 2010 r. 
 
u c h y l i ł  wyrok w całości i u m o r z y ł  postępowanie w stosunku do st. 
szer. Roberta D. (...). 
 
 
U Z A S A D N I E N I E  
 
Wyrokiem nakazowym Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z 
dnia 28 września 2010 r. st. szer. Robert D. został uznany za winnego 
popełnienia wykroczenia określonego w art. 97 k.w. i za to skazano go na 
karę 300 zł grzywny. 

 
2
Orzeczenie to zaskarżył na korzyść Naczelny Prokurator Wojskowy i 
zarzucając „uchybienie w postaci bezwzględnej przyczyny odwoławczej, 
określonej w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 9 k.p.s.w., 
które nastąpiło z powodu rażącego naruszenia art. 86 a § 1 k.p.s.w., a 
polegało na wydaniu wyroku skazującego wobec obwinionego st. szer. 
Roberta D., pomimo braku żądania ścigania pochodzącego od osoby 
uprawnionej”, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i 
umorzenie postępowania z powodu braku żądania ścigania pochodzącego 
od osoby uprawnionej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Ściganie wykroczenia popełnionego przez żołnierza w czynnej służbie 
wojskowej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych 
następuje wyłącznie na żądanie dowódcy jednostki wojskowej lub 
kierownika instytucji cywilnej, w której żołnierz pełni służbę (art. 86 a § 1 
k.p.s.w.). 
Przypisane obwinionemu st. szer. Robertowi D. wykroczenie z art. 97 
k.w. związane było niewątpliwie z pełnieniem obowiązków służbowych 
(podróż służbowa pojazdem marki Volvo), w związku z czym do ścigania 
tego wykroczenia konieczne było żądanie pochodzące od uprawnionej 
osoby. W przedmiotowej sprawie brak jest jednak takiego żądania, co 
powinno skutkować odmową wszczęcia postępowania stosownie do treści 
art. 5 § 1 pkt 9 k.p.s.w. 
Zastępca Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. nie 
bacząc na treść przywołanych przepisów Kodeksu postępowania w 
sprawach o wykroczenie (Dz. U. Nr 106, poz. 1148 ze zm.), zarządzeniem 
z dnia 21 września 2010 r. wszczął postępowanie o ukaranie st. szer. 
Roberta D. Błąd ten nie został dostrzeżony przez Wojskowy Sąd 
Garnizonowy w W., orzekający w pierwszej instancji i st. szer. Robert D. 

 
3
wyrokiem nakazowym z dnia 28 września 2010 r. został skazany za 
wykroczenie określone w art. 97 k.w. na karę 300 zł grzywny. 
Wydanie 
wyroku 
nakazowego 
nastąpiło 
zatem 
z 
rażącym 
naruszeniem art. 86 a § 1 k.p.s.w., a w konsekwencji także z rażącym 
naruszeniem art. 5 § 1 pkt 9 k.p.s.w., który to przepis wszczęte 
postępowanie nakazuje umorzyć, jeżeli brak jest żądania ścigania 
pochodzącego od osoby uprawnionej. Kontynuowanie postępowania 
spowodowało procesowy skutek w postaci wystąpienia bezwzględnej 
przyczyny odwoławczej wymienionej w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w w zw. z 
art. 5 § 1 pkt 9 k.p.s.w. 
W tej sytuacji, Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną w 
rozumieniu art. 535 § 5 k.p.k. i uchylił zaskarżony wyrok nakazowy, 
umarzając postępowanie w stosunku do st. szer. Roberta D. z powodu 
braku żądania ścigania pochodzącego od osoby uprawnionej.