WK 1/13

Sąd Najwyższy w Izbie Wojskowej rozpoznał kasację Naczelnego Prokuratora Wojskowego wniesioną na korzyść por. rez. A. L., skazanego za przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 212 § 1 k.k. w zb. z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz w art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 212 § 1 k.k. w zb. z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 115 § 21 k.k. Wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. z dnia 22 czerwca 2012 r. skazano go na kary jednostkowe, a następnie karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres próby 2 lat. Orzeczono również środki karne, w tym nawiązki na rzecz pokrzywdzonych. Kasacja dotyczyła nawiązki w wysokości 250 zł na rzecz J. M., orzeczonej na podstawie art. 216 § 4 k.k. Naczelny Prokurator Wojskowy zarzucił rażącą obrazę prawa materialnego, wskazując, że przepis ten nie pozwala na orzeczenie nawiązki w przypadku skazania za przestępstwo z art. 216 § 1 k.k. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną, stwierdzając, że przepis art. 216 § 4 k.k. pozwala na orzeczenie nawiązki na rzecz pokrzywdzonego wyłącznie w przypadku skazania za przestępstwo określone w art. 216 § 2 k.k., a nie § 1. W związku z tym uchylono zaskarżony wyrok w części dotyczącej wymierzenia nawiązki na rzecz J. M. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na rzecz Skarbu Państwa.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający