VU 930/15

Sygn. akt VU 930/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 października 2015 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie : Przewodniczący SSO Stanisław Pilarczyk Protokolant Anna Sobańska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2015 r. w Kaliszu odwołania K. N. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z dnia 25 czerwca 2015 roku Nr (...) w sprawie K. N. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o wysokość świadczenia oddala odwołanie UZASADNIENIE Decyzją z dnia 25 czerwca 2015 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w O. , odmówił wnioskodawczyni K. N. ponownego ustalenia wysokości emerytury zmarłego męża, której kwota stanowi podstawę ustalenia wysokości pobieranej przez wnioskodawczyni renty rodzinnej. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. N. , domagając się przyjęcia wskaźnika podstawy wymiaru w wysokości 270,03%. Organ rentowy, w odpowiedzi na odwołanie, wniósł o jego oddalenie. Sąd poczynił następujące ustalenia: Zmarły mąż wnioskodawczyni J. N. pobierał od dnia 1 stycznia 1982 roku emeryturę (dowód – decyzja organu rentowego – k. 37 akt emerytalnych J. N. ) . Zmarły J. N. miał ustalony przez organ rentowy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w wysokości 270,03%, ale został on ograniczony do 250%, ponieważ nie mógł on przekraczać 250% (dowód – decyzja organu rentowego z dnia 20 marca 2007 roku – k. 187 akt emerytalnych J. N. ) . Po przejściu na emeryturę J. N. nie podlegał żadnemu ubezpieczeniu społecznemu ani ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu (dowód – akta emerytalne J. N. ; zeznania wnioskodawczyni [00:02;41][00:10:04]) . Decyzją z dnia 7 grudnia 2010 roku, w związku z śmiercią Jerzego Nowickiego, wnioskodawczyni, jako żonie zmarłego, organ rentowy przyznał prawo do renty rodzinnej od dnia 4 listopada 2010 roku, przy czym do ustalenia wysokości renty rodzinnej wnioskodawczyni uwzględniono podstawę wymiaru przyjętą do ustalenia wysokości emerytury zmarłego męża w wysokości 250%, gdyż powyższy wskaźnik nie może przekraczać właśnie tej wysokości (dowód – decyzja organu rentowego z dnia 7 grudnia 2010 roku – k. 236 akt rentowych) . Sąd Okręgowy zważył co następuje: Zgodnie z art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 roku poz. 748 j.t. ze zmianami) wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art. 15 , z uwzględnieniem art. 110 ust. 3 , jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego, przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru, przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 5 , jest wyższy niż 250%. W myśl art. 15 ust. 5 cytowanej wyżej ustawy, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru nie może być wyższy niż 250%. W niniejszej sprawie wskaźnik wysokości podstawy wymiaru zmarły J. N. miał w wysokości 270,03%, ale wskaźnik ten organ rentowy ograniczył do 250%. Aby ustalić, iż wnioskodawczyni, przy obliczaniu wysokości renty rodzinnej, będzie miała prawo do wskaźnika w wysokości 270,03%, to musiałaby wskazać podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenie emerytalno-rentowe zmarłego męża na podstawie przepisów prawa polskiego, przypadającego w całości lub w części po przyznaniu tego świadczenia emerytalnego, a jak wynika z niespornego stanu faktycznego J. N. , po przyznaniu prawa do emerytury, nie podlegał żadnemu ubezpieczeniu społecznemu, od którego odprowadzano by składki na ubezpieczenia społeczne lub ubezpieczenie emerytalno-rentowe. W tym stanie rzeczy odwołanie wnioskodawczyni, w świetle poczynionych ustaleń faktycznych, jak i powołanych przepisów, jest nieuzasadnione i zgodnie z art. 477 14 § 1 k.p.c. , podlegało oddaleniu. W orzecznictwie podnosi się, iż dochodzenie przed sądem prawa do świadczenia z ubezpieczenia społecznego, które nie było przedmiotem decyzji organu rentowego, jest niedopuszczalne, za wyjątkiem przewidzianych w art. 477 9 § 4 k.p.c. (dotyczy niewydania decyzji przez organ rentowy), a treść decyzji, od której wniesiono odwołanie, wyznacza przedmiot i zakres rozpoznania oraz orzeczenia sądu. Sąd nie działa bowiem w zastępstwie organu rentowego, w związku z czym nie ustala ab initio prawa do świadczeń i choć samodzielnie oraz we własny zakresie rozstrzyga wszelkie kwestie związane z prawem lub wysokością świadczenia objętego decyzją, to jego rozstrzygnięcie odnosi się do zaskarżonej decyzji ( art. 477 § 2, art. 477 14 § 2 i art. 477 14a k.p.c. ) . Przeniesienie sprawy na drogę sądową, przez wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego, ogranicza się do okoliczności uwzględnionych w decyzji, a między stronami spornych; poza tymi okolicznościami spór sądowy nie może zaistnieć. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2011 roku, II UZ 1/11, Lex nr 844747; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 15 kwietnia 2015 roku, III AUa 1954/14, Lex nr 1711392) . Tak więc w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy rozpoznał odwołanie wnioskodawczyni tylko w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji organu rentowego.