VU 170/15

Sygn. akt VU 170/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 czerwca 2015 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Agnieszka Leżańska Protokolant Iwona Jasińska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2015 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z wniosku M. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o świadczenie przedemerytalne na skutek odwołania M. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. (...) oddala odwołanie. Sygn. akt VU 170/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 15 stycznia 2015 roku, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. odmówił wnioskodawcy M. K. prawa do świadczenia przedemerytalnego wskazując, że stosunek pracy nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ale z upływem czasu na który umowa została zawarta. W odwołaniu od tej decyzji, złożonym dnia 3 lutego 2015 roku, M. K. wniósł o jej zmianę wskazując, iż pracodawca wskazał w świadectwie pracy, że umowa o pracę została rozwiązana również z powodu likwidacji stanowiska pracy i podyktowana była przyczynami ekonomicznymi zakładu pracy. ZUS wnosił o oddalenie odwołania. Sąd Okręgowy ustalił, co następuje: wnioskodawca M. K. , urodzony (...) złożył w dniu 8 stycznia 2015 roku wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. (dowód: wniosek k. 1-3 w aktach ZUS) W okresie od 1 lipca 2013 roku do 30 czerwca 2014 roku M. K. zatrudniony był na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy u K. K. , prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą F.P.U.H (...) w G. , na stanowisku stolarza-kierowcy. Umowa o pracę uległa rozwiązaniu z upływem czasu, na który była zawarta. Pracodawca nie zawarł z wnioskodawca kolejnej umowy o pracę z przyczyn ekonomicznych zakładu – likwidacja stanowiska pracy (dowód: świadectwo pracy z dnia 30 czerwca 2014 roku k. 7 akt ZUS, umowa o pracę z dnia 1 października 2013 roku koperta k. 17). M. K. od 1 lipca 2014 roku jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. , jako bezrobotny. Zasiłek dla bezrobotnych pobierał w okresie od 1 lipca 2014 roku do 30 czerwca 2015 roku. W okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (dowód: zaświadczenie z dnia 8 stycznia 2015 roku k. 8 akt ZUS). Na dzień rozwiązania stosunku pracy tj. 30 czerwca 2014 roku M. K. udowodnił staż pracy w wymiarze 40 lat, 3 miesięcy i 24 dni (dowód: decyzja ZUS z dnia 15 stycznia 2015 roku k. 14 w aktach ZUS). M. K. zawarł w dniu 1 lipca 2013 roku umowę o pracę z K. K. , prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą F.P.U.H (...) w G. na okres próbny od 1 lipca 2013 roku do 30 września 2013 w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku stolarz kierowca (dowód: umowa o pracę z dnia 1 lipca 2013 roku koperta k. 17). W dniu 1 października 2013 roku M. K. zawarł umowę o pracę z K. K. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą F.P.U.H (...) w G. na czas określony od 1 października 2013 roku do 30 czerwca 2014 roku w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku stolarz-kierowca. W umowie tej przewidziano, że rozwiązanie umowy o pracę może nastąpić na podstawie art. 30 § 1 ust. 4 kodeksu pracy tj. z upływem, na który była zawarta lub przez pisemne oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia. K. K. nie wypowiedział wnioskodawcy umowy o pracę. (dowód: umowa o pracę z dnia 1 lipca 2013 roku koperta k. 17, zeznania M. K. protokół rozprawy z dnia 10 czerwca 2015 roku nagranie od minuty 1.45 do minuty 9.15 k. 19, świadectwo pracy z dnia 30 czerwca 2014 roku k. 7 akt ZUS) K. K. z uwagi na problemy finansowe jakie dotknęły jego firmę, nie zawarł z M. K. kolejnej umowy o pracy. (dowód: zeznania M. K. protokół rozprawy z dnia 10 czerwca 2015 roku nagranie od minuty 1.45 do minuty 9.15 k. 19). Sąd Okręgowy ocenił i zważył, co następuje: odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie . Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2013 roku, poz. 170 ze zm), zwanej dalej ustawą przedemerytalną, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn. Art. 2 ust. 3 ww. ustawi stanowi natomiast, że świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie określonej w ust. 1 po upływie co najmniej 6 miesięcy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w ustawie o promocji zatrudnienia, jeżeli osoba ta spełnia łącznie następujące warunki: 1) nadal jest zarejestrowana jako bezrobotna; 2) w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych; 3) złoży wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia wydania przez powiatowy urząd pracy dokumentu poświadczającego 6-miesięczny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Kwestią niesporną było, że wnioskodawca ukończył 60 lat, legitymuje się okresem uprawniającym do emerytury w wymiarze 40 lat, był zatrudniony u pracodawcy K. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą F.P.U.H. w G. przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy oraz spełnia przesłanki wskazane w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych . Spornym pozostawało, czy rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia. W tym miejscu wskazać należy, że definicja legalna "przyczyn dotyczących zakładu pracy" została uregulowana w art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. a-d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415) gdzie wskazano, iż ilekroć jest mowa o przyczynach dotyczących zakładu pracy oznacza to: a) rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami kodeksu pracy , w przypadku rozwiązania stosunków pracy lub stosunku służbowego z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników, b) rozwiązanie stosunków pracy lub stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych, c) wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w przypadku śmierci pracodawcy lub, gdy odrębne przepisy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w wyniku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy; d) rozwiązanie stosunku pracy przez pracownika na podstawie art. 55 § 1 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) z uwagi na ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków wobec pracownika. Definiując częściowo termin "przyczyny dotyczące zakładu pracy" zamieszono odesłanie do "rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników". Tego rodzaju przepisy zawiera ustawa z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. Nr 90, poz. 844 z późn. zm.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1-3 ustawy, jej przepisy stosuje się w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w drodze wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, a także na mocy porozumienia stron, jeżeli w okresie nieprzekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje co najmniej: 1) 10 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia mniej niż 100 pracowników; 2) 10% pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 100 pracowników, jednakże mniej niż 300 pracowników, oraz 3) 30 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 300 lub więcej pracowników - zwanego dalej "grupowym zwolnieniem". Katalog pracowników objętych zakresem podmiotowym aktu doprecyzowuje art. 1 ust. 2 cyt. ustawy, który stanowi, że liczby odnoszące się do pracowników określonych w ust. 1 obejmują pracowników, z którymi w ramach grupowego zwolnienia następuje rozwiązanie stosunków pracy z inicjatywy pracodawcy na mocy porozumienia stron, jeżeli dotyczy to co najmniej 5 pracowników. Podstawą likwidacji przez pracodawcę stanowiska pracy, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (tekst jedn.: Dz. U.2013, poz. 170) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415) powinny być względy natury ekonomicznej, organizacyjnej, produkcyjnej albo technologicznej. Wobec brzmienia wskazanego przepisu, w ocenie Sądu Okręgowego, zebrany w sprawie wiarygodny materiał dowodowy w sposób niewątpliwy wskazuje na fakt, iż przedmiotowa umowa o pracę nie została rozwiązana z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Podkreślenia wymaga fakt, iż łączący wnioskodawcę M. K. z K. K. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą F.P.U.H. w G. w okresie od 1 października 2013 roku do 30 czerwca 2014 roku stosunek pracy ustał z upływem okresu, na który umowa o pracę była zawarta tj. zgodnie z art. 30 § 1 pkt 4 k.p. Wynika to jednoznacznie z treści wystawionego świadectwa pracy z dnia 30 czerwca 2014 roku. Odwołujący kwestionował wskazaną przyczynę rozwiązania umowy o pracę wskazując, że przyczyną rozwiązania z nim umowy o pracę były problemy finansowe jego pracodawcy i konieczność zakończenia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu Okręgowego, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w tym wiarygodnych, w ocenie Sądu, zeznań wnioskodawcy nie wynika, aby wyłączną przyczyną rozwiązania z M. K. umowy o pracę była przyczyna dotycząca zakładu pracy. Podkreślenia wymaga fakt, iż w okresie od 1 października 2013 roku do 30 czerwca 2014 roku pomiędzy wnioskodawcą a pracodawcą istniał stosunek pracy zawarty na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony. Tym samym upływ czasu był przyczyną rozwiązania zawartej umowy o pracę. Okoliczność, że pracodawca wnioskodawcy, zaczął mieć problemy finansowe , jego firma nie funkcjonowała sprawnie nie oznacza, że ta okoliczność była podstawą rozwiązania umowy o pracę z wnioskodawcą. W ocenie Sądu, okoliczność ta mogła ewentualnie stanowić podstawę do nie zawarcia kolejnej umowy o pracę, a nie była przyczyną rozwiązania stosunku pracy. Sąd Okręgowy podziela w tym zakresie podgląd wyrażony z uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 5 lutego 2014 roku (sygn. akt III AUa 939/10, opubl. Lex nr 1430710), w którym wskazano, że redakcja art. 2 ust.1 ustawy o świadczenia przedemerytalnych wskazuje wyraźnie, że uzależnia on nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego między innymi od tego, co było przyczyną rozwiązania stosunku pracy, a nie od tego, co stanowiło powód nie zawarcia nowej umowy. Ponadto, użyte w tym przepisie sformułowanie "rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy", przy uwzględnieniu treści art. 32 k.p. , przemawia za przyjęciem, iż do rozwiązania stosunku pracy musi dojść albo na skutek jednostronnego oświadczenia woli pracodawcy, albo na skutek porozumienia stron, a nie w następstwie upływu okresu, na który stosunek pracy został zawarty . I wreszcie wypada podkreślić, iż cytowany przepis, jak każda norma prawna z zakresu ubezpieczeń społecznych, musi być wykładany ściśle, co oznacza w zasadzie prymat dyrektyw wykładni językowej w odniesieniu do pozostałych metod wykładni, w tym wykładni systemowej i wykładni historycznej lub celowościowej (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2008 r., I UZP 6/08, OSNAPiUS 2009, nr 9-10, poz. 120 i orzecznictwo tam powołane). Z tych wszystkich względów, Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 14 §1 k.p.c. , oddalił odwołanie wnioskodawcy, jako nieuzasadnione.