VIII U 4158/19

Sprawa dotyczyła prawa ubezpieczonego P. B. do emerytury górniczej, a w szczególności sposobu zaliczenia okresu jego zatrudnienia od 8 grudnia 1989 roku do 31 października 2001 roku. Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał wnioskodawcy emeryturę, ale nie uwzględnił okresu pracy na stanowisku górnika eksploatacji taśmociągów w wymiarze półtorakrotnym, stosując przelicznik 1,2 zamiast 1,8. Organ rentowy argumentował, że stanowisko to nie było wymienione w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 1994 roku, który określa stanowiska pracy górniczej zaliczane w wymiarze półtorakrotnym. Ubezpieczony, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł odwołanie, domagając się zaliczenia tego okresu w wymiarze półtorakrotnym, wskazując, że wykonywał prace górnicze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na odkrywce, bezpośrednio w przodku, na koparkach i załadowarkach. Sąd Okręgowy, po analizie zebranego materiału dowodowego, w tym zeznań świadków i dokumentacji pracowniczej, uznał odwołanie za zasadne. Sąd ustalił, że charakter faktycznie wykonywanych przez wnioskodawcę prac, polegających na nadzorze, kontroli, obsłudze i bieżących naprawach taśm na koparkach wielonaczyniowych pracujących w przodku wydobywczym, odpowiadał pracom górniczym kwalifikującym się do zastosowania przelicznika 1,8 zgodnie z art. 50d ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz odpowiednimi pozycjami załącznika nr 3 do rozporządzenia (poz. 1 i 7). Sąd podkreślił, że o zaliczeniu okresu pracy do wymiaru półtorakrotnego decyduje charakter faktycznie wykonywanych czynności i miejsce ich świadczenia, a nie tylko nazwa stanowiska. W związku z tym Sąd Okręgowy zmienił decyzję ZUS, przyznając wnioskodawcy prawo do emerytury górniczej z uwzględnieniem spornego okresu w wymiarze półtorakrotnym.

Zagadnienia prawne (2)