IX U 1223/16

Sygn. akt IX U 1223/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lutego 2019 r. Sąd Okręgowy___________________ w Gliwicach Wydział IX Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku w składzie: Przewodniczący: SSO Barbara Kużdrzał-Kiermaszek Protokolant: Wioleta Potrząsaj po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2019 r. w Rybniku sprawy z odwołania A. M. ( M. ) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. przy udziale ./. o ponowne ustalenie wysokości emerytury na skutek odwołania A. M. ( M. ) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 28 kwietnia 2016 r. Znak (...) oddala odwołanie Sędzia Sygn. akt IX U 1223/16 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 28.04.2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił ubezpieczonemu A. M. przeliczenia podstawy wymiaru emerytury na podstawie art.110a ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , z uwagi na fakt, iż wskaźnik wysokości podstawy wymiaru ustalony z uwzględnieniem zarobków osiągniętych w części po przyznaniu prawa do emerytury z okresu dwudziestu lat wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, jest niższy od 250%. Ubezpieczony w odwołaniu od decyzji, domagał się jej zmiany poprzez przeliczenie emerytury z uwzględnieniem zarobków uzyskiwanych z tytułu zatrudnienia w KWK (...) w latach 1969-1979. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie z przyczyn jak w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Sąd ustalił następujący stan faktyczny : Ubezpieczony urodził się w dniu (...) Od dnia 18.09.1992r. jest uprawniony do emerytury górniczej. Po nabyciu prawa do emerytury pozostawał w zatrudnieniu. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z okresu od 1/1986r. do 12/1988r. wyniósł 279,75 % i został ograniczony do 250%. W dniu (...) ubezpieczony złożył wniosek o przeliczenie podstawy wymiaru, powołując się na przepisy ustawy emerytalnej w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 05.03.2015r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Do wniosku ubezpieczony załączył zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu Rp-7 za lata 1980-1992. W rozpoznaniu powyższego wniosku organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję opisaną na wstępie. Obliczony przez organ rentowy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z uwzględnieniem wynagrodzenia uzyskanego w części po przyznaniu świadczenia wyniósł z 20 lat wybranych z całego okresu ubezpieczenia 167,01%. Ubezpieczony nie zgodził się z decyzją domagając się ponownego ustalenia podstawy wymiaru emerytury po odtworzeniu wynagrodzenia za sporne lata. W toku niniejszego postępowania w oparciu o opinię biegłego z zakresu emerytur i rent dopuszczoną w sprawie dla ustalenia w sposób najbardziej korzystny wskaźnika wysokość podstawy wymiaru z 20 najkorzystniejszych lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu z uwzględnieniem podstawy wymiaru przypadającej w części po przyznaniu prawa do emerytury, przy odtworzeniu wynagrodzeń ubezpieczonego za lata 1969-1979 w oparciu o przedłożone przez ubezpieczonego paski wynagrodzeń, dane zawarte w aktach osobowych ubezpieczonego oraz obowiązujące w tym okresie przepisy płacowe Sąd ustalił, iż najkorzystniejszy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z lat 1969-1970, 1972-1974, 1977-1984, 1986-1992 wynosi 217,23% i jest niższy od 250%. Powyższe Sąd ustalił w oparciu o dokumentację akt emerytalnych, dokumentację złożoną przez ubezpieczonego do akt niniejszej sprawy, dokumentację akt osobowych, zeznania ubezpieczonego oraz opinię biegłego z zakresu emerytur i rent mgr P. W. z dnia 12.03.2018r. wraz z opinią uzupełniającą z dnia 09.10.2018r. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd zważył, co następuje : W ocenie Sądu odwołanie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 110 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz.U. 2016r., poz. 1842 ze zm.) wysokość emerytury lub renty oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art. 15 , z uwzględnieniem ust. 3 , jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego ( ust.1 ). Warunek posiadania wyższego wskaźnika wysokości podstawy wymiaru nie jest wymagany od emeryta lub rencisty, który od dnia ustalenia prawa do świadczenia do dnia zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie świadczenia, w myśl ust. 1, nie pobrał świadczenia wskutek zawieszenia prawa do emerytury lub renty lub okres wymagany do ustalenia podstawy przypada w całości po przyznaniu prawa do świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wynosi co najmniej 130%. Okres ostatnich 20 lat kalendarzowych, o których mowa w art. 15 ust. 1, obejmuje okres przypadający bezpośrednio przed rokiem, w którym zgłoszono wniosek o ponowne ustalenie wysokości świadczenia. Jednocześnie jak wynika z treści art. 110a ust.1 ustawy emerytalnej wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art. 15, z uwzględnieniem art. 110 ust. 3, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 5, jest wyższy niż 250%. Ustalenie wysokości emerytury zgodnie z ust. 1 może nastąpić tylko raz. Przepis art. 110a ust.1 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych daje możliwość jednorazowego przeliczenia wysokości emerytury bez względu na to czy emerytura była zawieszona czy nie, jeśli wskaźnik przekracza 250%, a wskazano podstawę wymiaru składek przypadających po przyznaniu prawa do emerytury. Jak wykazało przeprowadzone postępowanie dowodowe ubezpieczony nie spełnia powyższych warunków umożliwiających przeliczenie emerytury na podstawie art.110a ustawy emerytalnej. Powyższe wynika jednoznacznie z opinii powołanego biegłego z zakresu emerytur i rent, który na podstawie przedłożonych przez ubezpieczonego pasków wynagrodzeń dotyczących spornego okresu, dokumentacji z akt osobowych ubezpieczonego, akt emerytalnych, zeznań ubezpieczonego, przy uwzględnieniu obowiązujących w górnictwie przepisów płacowych odtworzył wynagrodzenie ubezpieczonego za sporne lata, a następnie obliczył najkorzystniejszy wwpw z uwzględnieniem zarobków osiągniętych w części po przyznaniu emerytury. Obliczony przez biegłego wskaźnik wysokości podstawy wymiaru (219,28%) okazał się być niższy od 250%. Nie może on zatem stanowić podstawy przeliczenia. W ocenie Sądu opinia biegłego jest rzetelna, wydana w oparciu o fachową wiedzę na podstawie szczegółowej analizy przedłożonej dokumentacji oraz obowiązujących w tych okresach przepisów. Ubezpieczony kwestionując opinię domagał się uwzględnienia w podstawie wymiaru dodatkowych składników wynagrodzenia w postaci premii, których w chwili obecnej nie da się odtworzyć, bowiem ich wysokość nie wynika z zachowanej dokumentacji akt osobowych ubezpieczonego. Sąd podziela stanowisko Sądu Apelacyjnego prezentowane w sprawach o tożsamym z niniejszą sprawą przedmiocie sporu, że do podstawy wymiaru można przyjąć jedynie te składniki wynagrodzenia, które bezpośrednio wynikają z zachowanej dokumentacji. Składając zarzuty wobec powyższej opinii i wnioskując o dopuszczenie dowodu z kolejnej opinii uzupełniającej ubezpieczony wnioskował również o zastosowanie wskazanych przez siebie przepisów, nie precyzując jakie dodatkowe składniki czy kwoty wynagrodzenia miałyby zostać uwzględnione na ich podstawie – przy czym część powołanych przepisów została wydana w okresie późniejszym i nie dotyczy spornego okresu jak np. Uchwała nr 160 Prezydium Rządu z dnia 05.10.1979r. Z tych przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku ubezpieczonego i dopuszczenia dowodu z opinii uzupełniającej. Mając powyższe na uwadze Sąd kierując się powołanymi przepisami, z mocy art.477 14 § 1 kpc oddalił odwołanie nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia. Sędzia