VIII U 2887/24

Sygn. akt VIII U 2887/24 UZASADNIENIE całości wyroku z dnia 6 sierpnia 2025 roku Decyzją z dnia 23.10.2024 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) w Ł. , po rozpatrzeniu wniosku z dnia 12.08.2024 r., przyznał W. S. emeryturę od 11.09.2024 r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego. Podstawę obliczenia emerytury stanowiła kwota składek na ubezpieczenie emerytalne z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury oraz kapitału początkowego i kwota środków, zewidencjonowanych na subkoncie z uwzględnieniem ich waloryzacji. Emerytura stanowiła równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia, dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę - kwota składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji wyniosła 179651,47 zł, - kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego wyniosła 590570,94 zł, - kwota środków zewidencjonowanych na subkoncie z uwzględnieniem ich waloryzacji wyniosła 7383,15 zł, - średnie dalsze trwanie życia wynosiło 218,90 miesięcy - wyliczona kwota emerytury wyniosła 3855,88 zł. Wysokość emerytury została obliczona zgodnie z zasadami określonymi w art. 26 ustawy emerytalnej: (179651,47 + 590570,94 +7383,15 ) / 218,90 = 3855,88 zł. Zakład podał, że po analizie dokumentów dotyczących wynagrodzenia w (...) nie uwzględnił dostarczonych kart wynagrodzeń, gdyż brak jest informacji z jakiego źródła pochodzą i skąd ubezpieczony jest w ich posiadaniu. Organ rentowy poinformował, że dokumentacja źródłowa powinna być przechowywana przez archiwum, które jest do tego uprawnione. Archiwum to powinno być wpisane w wykazie uprawnionych przechowawców a przekazane dokumenty powinny być potwierdzone za zgodność z oryginałem. Ponadto Zakład podał, że kwota 350.000 zł podstawy wymiaru na ubezpieczenie społeczne w miesiącu październiku 1989 r. (deklaracje imienne) podana przez Wydział Ubezpieczeń i Składek, którą organ rentowy przyjął do podstawy wymiaru kapitału początkowego jest zdecydowanie niższa niż wykazana w przedłożonej karcie wynagrodzeń, co dodatkowo budzi wątpliwości. Wobec takiego stanu rzeczy ZUS nadal za okres pracy na umowę o pracę tj. od 1.11.1989 r. do 31.01.1993 r., przyjął obowiązujące w tym okresie wynagrodzenie minimalne. (decyzja z 23.10.2024 r. - k. 26 akt emerytalnych ZUS) Odwołanie od ww. decyzji złożył ubezpieczony, wnosząc o jej zmianę w wyniku uwzględnienia do obliczenia jego emerytury kwot wynagrodzeń wynikających ze złożonych kart wynagrodzeń. Odwołujący wskazał, że nie zgadza się interpretacją ZUS tych kart, wskazując, że był dyrektorem przedsiębiorstwa, zaś pozwany przyjął, że otrzymywał wynagrodzenie minimalne. ( odwołanie k. 3 ) W odpowiedzi na odwołanie pozwany organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, a dodatkowo podniósł, że: - przedstawione listy płac zostały wypełnione różnymi kolorami, a przy tym jedne miejsca są bardziej widoczne a inne mniej, co wg ZUS wzbudza wątpliwość, czy część z nich nie jest dopisana w późniejszym okresie, - niezrozumiałe jest dlaczego karta płac z 1991 r. dotycząca W. S. znajduje się na odwrocie listy płac innego pracownika – A. K. , który został zatrudniony w tym samym dniu (2.10.1989 r.) co wnioskodawca jako kierowca, dodając, że nazwiska nie znajdują się obok siebie przyjmując kolejność alfabetyczną, - przedłożone listy płac nie zawierają karty dotyczącej 1993 r., natomiast zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu znajdujące się w aktach wykazują w tym okresie kwotę wynagrodzenia – w związku z powyższym nasuwa pytanie, na podstawie jakiego dokumentu źródłowego została wyliczona, - przedstawiona przez wnioskodawcę dokumentacja płacowa pozostaje ze sobą w sprzeczności – po zsumowaniu składników wynagrodzenia z list płac wychodzą w poszczególnych latach inne kwoty niż te wynikające ze złożonych zaświadczeń o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, podając, że pomiędzy ww. dokumentami zachodzą następujące rozbieżności: w 1989 r. lista płac 2884950 zł, zaświadczenie ZUS RP7 2935060 zł, w 1990 r. lista płac 19740600 zł, zaświadczenie ZUS RP7 19741000 zł, w 1991 r. lista płac 39506561 zł, zaświadczenie ZUS RP7 39863177 zł, zaznaczając, że jedynie kwota wynagrodzenia w 1992 r. wynosząca 53345900 zł jest zgodna z tą, która została wskazana w zaświadczeniu ZUS RP7, - pozwany podkreślił, że oprócz wątpliwości co do autentyczności przedłożonych dokumentów kwoty z zaświadczeń RP7 nie mogą zostać uwzględnione z powodu braków formalnych, argumentując, że wystawione 11.12.2006 r. zostało podpisane w obu miejscach przez wnioskodawcę jako dyrektora zakładu pracy, natomiast w drugim miejscu powinna się znajdować pieczątka służbowa, imię i nazwisko oraz podpis kierownika komórki finansowej albo upoważnionego pracownika, a także, że ww. dokument został wypełniony na egzemplarzu druku nr 382 z 2000 roku, - drugie zaświadczenie RP7 podpisane przez pełnomocnika D. R. również posiada dwie identyczne pieczątki, ponadto nie zawiera miejscowości i daty sporządzenia, a ponadto zostało wypełnione na druku nr (...) z 1999 r., co wg pozwanego budzi wątpliwości, który z dokumentów był wystawiony, jako pierwszy oraz czy były rzeczywiście sporządzone w deklarowanym okresie, -pozwany argumentował, że wnioskodawca we wniosku z dnia 7.08.2024 r. podkreślił, że pełniąc funkcję dyrektora odpowiedzialny za sprawy kadrowo – płacowe w zakładzie pracy, natomiast w kolejnym zdaniu wskazał, że podpisał kilkaset dokumentów ZUS RP7 przygotowanych przez osoby zatrudnione w kadrach – co wg Zakładu jest tym bardziej niezrozumiałe dlaczego dokumenty te nie zostały podpisane na drugim miejscu przez pracownika faktycznie zajmującego się sprawami kadrowo – płacowymi, - dodatkowo podniósł, że kwota 350.000 zł podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w miesiącu październiku 1989 r. poświadczona przez Wydział Ubezpieczeń i Składek, które przyjęto do kapitału początkowego jest zdecydowanie niższa niż ta znajdująca w przedłożonej przez wnioskodawcę karcie wynagrodzeń, sama podana tam kwota wynagrodzenia zasadniczego wynosi 500.000 zł a łączna kwota brutto wykazana w tym miejscu wynosi 912000 zł a więc prawie 3-krotnie więcej, - pozostałego okresu zatrudnienia od 1.11.1989 r. do 31.12.1993 r. nie udało się poświadczyć z uwagi na fakt, że pracodawca składał deklaracje bezimienne – w zw. z powyższym w ww. okresie przyjęto obowiązujące wówczas wynagrodzenie minimalne - z kolei okres od 1.02.1993 r. do 31.12.1993 r. nie został zaliczony, gdyż nie został wystarczająco udowodniony - w przedmiotowych zaświadczeniach o zatrudnieniu i wynagrodzeniu uwzględniono informację, iż wnioskodawca pobrał wynagrodzenie za pracę do dnia 31.01.1993 r. W konkluzji ZUS stwierdził, że decyzja została wydana zgodnie z prawem, co uzasadnia wniosek pozwanego o oddalenie odwołania. ( odpowiedź na odwołanie k. 4 ) W piśmie procesowym z dnia 13.02.2025 r., pełnomocnik wnioskodawcy poparł odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi rentowemu w przedmiocie ponownego wyliczenia wysokości emerytury, a nadto wniósł o zasądzenie od ZUS na rzecz odwołującego kosztów procesu z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Pełnomocnik wnioskodawcy oświadczył, że nie zgadza się z argumentacją ZUS i wskazał, że: 1. jako okres pracy odwołującego w (...) winien być wskazany dzień 2.10.1989 r. a nie 1.11.1989 r., powołując się na kopię wniosku o przeliczenie kapitału początkowego oraz umowę o pracę, 2. (...) Sp. z o.o. z/s w Ł. powstała jako spółka pracownicza na bazie Zakładu (...) w Ł. oraz (...) dzierżawiąc majątek firmy (...) , zaś odwołujący był dyrektorem tej spółki i od początku jej istnienia pełnił funkcję członka jednoosobowego zarządu spółki. Podkreślił, że 1989 r. był dla kondycji spółki rewelacyjny, wszystkie samochody miały pracę, a dodatkowo posiłkowano się transportem prywatnym – stąd też odnotowano duży wzrost zarobków pracowników (...) . Wyjaśnił, że na skutek tzw. reformy Balcerowicza doszło do dotkliwych zmian w całym systemie działania transportu towarowego w Polsce, a w konsekwencji likwidacji podlegały liczne spółki z tej branży takie jak (...) , (...) , (...) czy (...) dodając, że podobnie było z (...) i w styczniu 1993 r. zawieszono jej działalność i rozwiązano umowy z pracownikami. Świadectwa pracy pracownikom zostały wydane z dniem 31.01.1993 r. W spółce przestała pracować także główna księgowa. Także w trybie natychmiastowym spółka musiała opuścić dotychczasową bazę transportową. Odwołujący się jako jedyny członek zarządu w ciągu miesiąca przeniósł dokumenty spółki najpierw do swojego prywatnego mieszkania, a potem do siedziby swojej prywatnej firmy (...) . przy ul. (...) w Ł. . Karty pracy i inne dokumenty spółki odwołujący do dnia dzisiejszego przechowuje, uznając to za swój obowiązek jako jedynego członka zarządu spółki, który także samodzielnie dokonywał rozliczenia majątku i zobowiązań spółki. Odwołujący się nie miał środków na przekazanie dokumentacji pracowniczej do uprawnionego archiwum, której obowiązek przechowywania wynosił 50 lat a nie było przeciwwskazań do tego by sam miał nad nimi bezpośrednią pieczę; 3. obowiązek sporządzania dokumentu RP7 wprowadzono wraz z reformą ZUS od 1.01.1999 r. Odwołujący podał, że jako członek jednoosobowego zarządu samodzielnie wypisywał zaświadczenia RP7, bez kontaktowania się z byłą księgową spółki, która zmarła. Zaświadczenia te odwołujący wypisywał na podstawie kart pracy sporządzonych przez pracownice spółki w okresie jej działalności na ogólnodostępnych drukach i nie były one nigdy kwestionowane przez ZUS w przypadku innych byłych pracowników spółki, ale dopiero w n/n sprawie Zakład zakwestionował zaświadczenie RP7 odwołującego podpisane tylko przez niego tak jak to miało miejsce co do wszystkich zaświadczeń wystawianych dla innych pracowników spółki – wówczas odwołujący zwrócił się do swojego faktycznego zastępcy byłego pełnomocnika spółki (...) o podpisanie zaświadczenia RP7; 4. w 1991 r. wszystkie karty pracy były wypełniane w ten sposób, że na każdej ze stron karty pracowniczej był rozliczany inny pracownik i karty te nie były systematyzowane wg kolejności alfabetycznej; 5. w dziale księgowości spółki pracowały 4 pracownice odpowiedzialne za dokumentację, w tym pracowniczą, a spółka zatrudniała ok. 100 osób, stąd różne charaktery pisma i różne kolory długopisów na dokumentacji pracowniczej; 6. odwołujący potwierdza, że nie ma karty pracy za styczeń 1993 r. a zaświadczenie RP7 sporządzono za ten okres na podstawie paska z wynagrodzeniem, którego także nie ma w dokumentacji pracowniczej; 7. co do nieścisłości w wyliczeniach na kartach pracy wskazał, że kwoty wynagrodzeń w zaświadczeniach RP7 wyliczane były ze znajdującej się na karcie rubryki „wynagrodzenie brutto” i odwołujący nie weryfikował wyliczeń dokonanych przez pracownice a jedynie zliczał pozycje z tych rubryk. Odwołujący podniósł jednocześnie, że skala powstałych błędów przy wyliczeniach nie jest wielka, gdyż: - błąd w pozycji XII na kwotę 501,10 zł stanowi 1,7% w skali 1989 r., - błąd w pozycji IV na kwotę 400 zł stanowi 0,002% w skali 1990 r., - błąd w pozycji I na kwotę 163,616 stanowi 0,41% w skali 1991 r. 8. podał, że zarówno odwołujący, jak i pozostali pracownicy spółki, w kwestionowanym przez ZUS, październiku 1989 r. , mieli następujące podstawy wymiaru składek: - Dyrektor - W. S. - 500.000 zł a do wypłaty z wszystkimi składnikami 912.000 zł, - kierowca A. S. 353.571 zł a do wypłaty 468.237 zł, - kierowca Z. Ł. 380.571 zł a do wypłaty 500.238 zł, - kierowca M. K. 467.284 zł a do wypłaty 578.134 zł, - kierowca M. S. 476.573 zł a do wypłaty 594.664 zł. ( pismo procesowe pełnomocnika odwołującego k. 11-15 ) W piśmie procesowym z dnia 24.03.2025 r., organ rentowy podtrzymał zajęte stanowisko w sprawie, a odnosząc się do argumentacji strony odwołującej się, wyjaśnił, że: - wynagrodzenie za okres od 2.10.1989 r. do 31.10.1989 r. zostało uwzględnione do kapitału początkowego oraz emerytury na podstawie poświadczenia z dnia 12.10.2023 r., z którego wynika, iż wnioskodawca otrzymał w tym miesiącu kwotę 350.000 zł, dodając, że w aktach rentowych znajduje się deklaracja rozliczeniowa za miesiąc październik 1989 r. sporządzona przez zakład pracy, - jeśli chodzi o likwidację spółki i wątpliwości kto powinien zajmować się dokumentacją pracodawcy powołał się na art. 51u ust. 1 ustawy z dnia 14.07.1983 r. o narodowych zasobie archiwalnym i archiwach (Dz.U. z 2020 r., poz. 164), podkreślając, że ani W. S. , ani jego prywatna firma (...) nie figurują jako podmioty uprawnione do przechowywania dokumentacji pracowniczej prowadzące działalność w tym zakresie, - odnośnie do informacji, że odwołujący samodzielnie sporządzał zaświadczenia RP7 bez kontaktowania się z księgową spółki, która zmarła, podniósł, że zaświadczenie RP7 dotyczące zatrudnienia wnioskodawcy na stanowisku dyrektora do dnia 31.12.1993 r. zostało wystawione przez W. S. i podstemplowane pieczątką ze stanowiskiem dyrektora w dniu 11.12.2006 r. gdy dyrektorem w (...) już nie był – wywodząc z powyższego, że nie jest wiadomym w jakim charakterze wnioskodawca wystawił ww. dokument i czy był do tego uprawniony, - odnośnie do informacji, że na każdej stronie karty pracowniczej był rozliczany inny pracownik i nie było systematyzowania wg kolejności alfabetycznej – pozwany podniósł, że nasuwa się wątpliwość w jaki sposób były one umieszczane w aktach osobowych pracownika– dwóch pracowników posiadało jedną teczkę osobową? Jedna lista była przedzielana na połowę? i przywołał art. 94 pkt 9a Kodeksu pracy oraz art. 94 pkt 9b Kodeksu pracy . Pozwany podniósł, że brak karty wynagrodzeń z 1993 r., brak pasków wynagrodzeń na podstawie, których powód rzekomo sporządzał zaświadczenie RP7 (w dniu 11.12.2006 r. jeszcze były) a także sporządzanie list płac innych pracowników na odwrocie poddają w wątpliwość czy wspomniane obowiązki pracodawcy zostały dochowane; - odnośnie do nieścisłości w wyliczeniach, sporządzenia list płac różnymi kolorami i tłumaczenia, że było kilku pracowników płacowych (każdy pracownik miał przydzielony swój własny kolor długopisu?) a przede wszystkim wspomniane wcześniej nieprzekazanie dokumentacji pracowniczej do właściwego przechowawcy – pozwany podniósł, że podważa to autentyczność przedstawionych dokumentów i powoduje, że brak jest możliwości uwzględnienia przez organ rentowy. ( pismo procesowe ZUS k. 40 ) W piśmie procesowym z dnia 3.04.2025 r., pełnomocnik wnioskodawcy poparł odwołanie, negując zasadności argumentacji ZUS, w ww. piśmie procesowym, a nadto powołał się na roczne obliczenie podatku za rok 1992 i na informację o dochodach uzyskanych w 1992 r. jako potwierdzających ich zgodność z wynagrodzeniami wynikającymi w spornej karcie pracy za 1992 r. Ponadto podniósł, że przyjęcie zasadności stanowiska ZUS skutkowałoby uznaniem, że wnioskodawca jedynie dla celów n/n sprawy we współpracy z innymi osobami miał podrobić dokumentację pracowniczą narażając się z tego tytułu na odpowiedzialność z art. 270 k.k. ( pismo procesowe pełnomocnika odwołującego k. 43-44 ) Na rozprawie z dnia 12.05.2025 r. pełnomocnik wnioskodawcy poparł odwołanie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania w zakresie ustalenia emerytury ubezpieczonemu za okres od dnia 1.10.1989 r. do 31.01.1993 r. oraz zasądzenia kosztów procesu, jednocześnie oświadczając, że wnosi o uwzględnienie wynagrodzenia, które wynika z załączonych przez ubezpieczonego dokumentów w wysokości tak jak za miesiąc listopad. Natomiast pełnomocnik ZUS wniósł o oddalnie odwołania. ( stanowiska stron -e-prot. z 12.05.2025 r.: 00:02:20-00:04:53 k. 61) Na ostatnim terminie rozprawy w dniu 6.08.2025 r. , wnioskodawca występując osobiście poparł odwołanie i wniósł o ograniczenie ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając, że akceptuje wyliczenia hipotetyczne ZUS kapitału początkowego i emerytury, natomiast pełnomocnik ZUS wniósł o oddalenie odwołania, podtrzymując wszystkie zastrzeżenia zgłoszone do dokumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę. ( stanowiska stron -e-prot. z 6.08.2025 r.: 00:01:59-00:03:22, 00:25:18-00:25:36 k. 81, 82) Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny : Odwołujący - W. S. (urodzony (...) ) złożył w dniu 12.08.2024 r. wniosek o emeryturę. ( wniosek k. 1 akt ZUS) Decyzją z dnia 3.10.2024 r. ZUS (...) w Ł. z urzędu ponownie ustalił dla W. S. wartość kapitału początkowego na dzień 1.01.1999 r. Do ustalenia wartości kapitału początkowego Zakład przyjął podstawę wymiaru kapitału początkowego w kwocie 1026,65 zł, do obliczenia której przyjęto wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wynoszący 84,09%, wyliczony z następujących zarobków wnioskodawcy z 10 kolejnych lat kalendarzowych od 1.01.1985 r. do 31.12.1994 r.: 1985 r. – 267.395,39 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 240060,00 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 111,39% 1986 r. - 431316,00 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 289140,00 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 149,17% 1987 r. - 494970,00 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 350208,00 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 141,34% 1988 r. – 1082304,00 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 637080,00 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 169,89% 1989 r. - 2286572,00 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 2481096,00 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 92,16% 1990 r. - 2648000,00 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 12355644,00 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 21,43% 1991 r. - 7365000,11 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 21240000,00 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 33,68% 1992 r. - 13050000,00 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 35220000,00 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 37,05% 1993 r. - 1500000,00 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 47940000,00 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 37,55% 1994 r. - 29590800,00 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 63936000,00 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 46,28% Podstawę wymiaru kapitału początkowego ustalono w wyniku pomnożenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru wynoszącego 84,99% przez kwotę 1220,89 zł, tj. kwotę bazową określoną w ustawie z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (84,99% x 1220,89 zł = 1026,65 zł). Do wyliczenia kapitału początkowego ZUS przyjął łącznie jako okresy składkowe: 14 lat, 4 miesiące, 25 dni, tj. 172 miesięcy, a jako okresy nieskładkowe 5 dni, okresy nauki w szkole wyższej 4 lata, 6 miesięcy, co dało łącznie okresy nieskładkowe w ilości 4 lat, 6 miesięcy, 5 dni, tj. 54 miesiące. Współczynnik proporcjonalny do osiągnięty do 31 grudnia 1998 r. – wieku oraz okresu składkowego i nieskładkowe dla wnioskodawcy wyniósł 58,27%. Średnie dalsze trwanie życia , wyrażone w miesiącach dla osób w wieku 62 lat , wynosi 209 miesięcy (komunikat Prezesa GUS z dnia 25.03.1999 r. w sprawie tablic średniego dalszego trwania życia kobiet i mężczyzn – M.P. Nr 12, poz. 173). Kapitał początkowy ustalony na dzień 1.01.1999 r. wyniósł 82417,06 zł i został obliczony przez ZUS w następujący sposób: 293,01 zł x 58,27% (współczynnik proporcjonalny) = 170,74 zł (172 miesięcy składkowych x 1,3%) : 12 x 1026,65 zł = 191,25 zł (54 miesięcy nieskładkowych x 0,7%) : 12 x 1026,65 zł = 32,34 zł Razem 394,34 zł 394,34 zł x 209 miesięcy (średnie dalsze trwanie życia) = 82417,06 zł. Do ustalenia wartości kapitału początkowego w przedmiotowej decyzji Zakład nie uwzględnił okresu od 1.02.1993 r. do 31.12.1993 r., gdyż nie został wystarczająco udowodniony. Wynagrodzenie ubezpieczonego, za okres od 2.10.1989 r. do 31.10.1989 r., zostało uwzględnione przez pozwanego do wyliczenia kapitału początkowego na podstawie poświadczenia z dnia 12.10.2023 r., z którego wynika, iż wnioskodawca otrzymał w tym miesiącu kwotę 350.000 zł, a nadto ZUS posiada deklarację rozliczeniową za miesiąc październik 1989 r. sporządzona przez zakład pracy. (decyzja z 3.10.2024 r. k. 73 akt kapitałowych ZUS, obliczenie wwpw k. 75 akt kapitałowych ZUS, wykaz wprowadzonych dochodów k. 71 akt kapitałowych ZUS, potwierdzenie ubezpieczenia k. 16 akt ZUS, deklaracja rozliczeniowa k. 17 akt ZUS) Zaskarżoną w n/n postępowaniu decyzją z dnia 23.10.2024 r. ZUS (...) w Ł. , po rozpatrzeniu wniosku z dnia 12.08.2024 r. przyznał W. S. emeryturę od dnia 11.09.2024 r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego. Podstawę obliczenia emerytury, stanowiła kwota składek na ubezpieczenie emerytalne z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury oraz kapitału początkowego i kwota środków zewidencjonowanych na subkoncie z uwzględnieniem ich waloryzacji. Emerytura stanowiła równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia, dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę - kwota składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji wyniosła 179651,47 zł, - kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego wyniosła 590570,94 zł, - kwota środków zewidencjonowanych na subkoncie z uwzględnieniem ich waloryzacji wyniosła 7383,15 zł, - średnie dalsze trwanie życia wynosiło 218,90 miesięcy - wyliczona kwota emerytury wyniosła 3855,88 zł. Wysokość emerytury została obliczona zgodnie z zasadami określonymi w art. 26 ustawy emerytalnej: (179651,47 + 590570,94 +7383,15 ) / 218,90 = 3855,88 zł. Zakład po analizie dokumentów dotyczących wynagrodzenia w (...) nie uwzględnił dostarczonych kart wynagrodzeń, gdyż brak jest informacji z jakiego źródła pochodzą i skąd ubezpieczony jest w ich posiadaniu. Organ rentowy poinformował, że dokumentacja źródłowa powinna być przechowywana przez archiwum, które jest do tego uprawnione, wyjaśniając, że archiwum to powinno być wpisane w wykazie uprawnionych przechowawców a przekazane dokumenty powinny być potwierdzone za zgodność z oryginałem. Ponadto, Zakład podał, że kwota 350.000 zł podstawy wymiaru na ubezpieczenie społeczne w miesiącu październiku 1989 r. (deklaracje imienne) podana przez Wydział Ubezpieczeń i Składek, którą organ rentowy przyjął do podstawy wymiaru kapitału początkowego jest zdecydowanie niższa niż wykazana w przedłożonej karcie wynagrodzeń, co dodatkowo budzi wątpliwości. W efekcie, ZUS podał, że za okres pracy na umowę o pracę tj. od 1.11.1989 r. do 31.01.1993 r., przyjął obowiązujące w tym okresie wynagrodzenie minimalne. (decyzja z 23.10.2024 r. k. 26 akt emerytalnych ZUS) W spornym okresie zatrudnienia w (...) sp. z o.o. od 2.10.1989 r. do 31.01.1993 r. , wnioskodawca był w ww. spółce zatrudniony na podstawie umowy o pracę z dnia 2.10.1989 r. na czas nieokreślony na stanowisku dyrektora i jednocześnie pełnił w tej spółce funkcję członka jednoosobowego zarządu. Spółka (...) była spółką pracowniczą, która powstała z przekształcenia Zakładu (...) . W badanym okresie było w spółce (...) zatrudnionych kilka osób – 6 pracownic, które zajmowały się sprawami pracowniczymi i prowadziły dokumentację pracowniczą. Spółka zatrudniała ok. 100 osób. Gdy (...) wypowiedział w 1992 r. umowę dzierżawy spółce (...) rozpoczęła się likwidacja tej spółki. Wszyscy pracownicy zostali zwolnieni do 31.01.1993 r. Każdy z pracowników otrzymał świadectwo pracy, natomiast żaden pracownik nie otrzymał zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu RP7. Wnioskodawca zabrał pełną dokumentację pracowniczą najpierw do swojego domu, a następnie do swojej firmy mieszczącej się przy ul (...) w Ł. , w której to firmie był udziałowcem. Wnioskodawca nie przekazał dokumentacji pracowniczej osób, które były zatrudnione w zlikwidowanej spółki (...) do profesjonalnego archiwum, ponieważ uznał, że nie stać go było na wydatek jaki by się z tym wiązał, a nadto uznał, że w ten sposób byli pracownicy będą mieli dostęp do swojej dokumentacji. W badanym okresie na wynagrodzenie wnioskodawcy składały się takie składniki jak wynagrodzenie zasadnicze oraz premia uznaniowa. Wnioskodawca będąc dyrektorem decydował o przyznawaniu premii uznaniowej innym pracownikom i sobie. Wysokość premii uznaniowej zależała od kwot uzyskiwanych w formie dochodu przez firmę. Kwota premii uznaniowej ubezpieczonego zależała od dochodu wypracowanego przez kierowców. Wnioskodawca sam wypełniał karty pracy. Pod kartami pracy dotyczącymi ubezpieczonego nie ma popisów, ani pieczątki zakładu pracy. Karty te są wypełnione wpisami o różnych barwach tuszu. Powód sam wystawił dla siebie zaświadczenie RP7 z 11.12.2006 r., podpisując je jako dyrektor i opatrując pieczątką służbową, mimo, że nie był już w dacie wystawienia tego dokumentu dyrektorem ww. spółki. Pod ww. zaświadczeniem RP7 podpisał się jedynie w dwóch miejscach jako wystawca tego dokumentu wnioskodawca, natomiast nie podpisała się pod nimi druga osoba – główna księgowa, ani też nie podpisała się w jej zastępstwie inna upoważniona osoba. Przed wystawieniem tego zaświadczenia powód nie kontaktował się z główną księgowa I. W. , która była w spornym okresie zatrudniona w spółce (...) – ponieważ księgowa ta zmarła i w tym czasie już nie żyła. Pod drugim zaświadczeniem RP7 złożonym przez powoda do ZUS podpisał się w obu miejscach jako wystawca tego dokumentu jedynie pełnomocnik D. R. opatrując swój podpis pieczątką służbową pełnomocnika. ( zeznania wnioskodawcy e-protokół rozprawy z dnia . z 12.05.2025 r.: 00:06:35-00:26:54 w zw. z e-protokół rozprawy z dnia 6.08.2025 r.: 00:24:49, kraty wynagrodzeń k. 10-14, 17 akt ZUS, zaświadczenia RP7 – w aktach ZUS k.24, 59, zeznania świadka J. P. e-protokół rozprawy z dnia 12.05.2025 r.: 00:43:29-01:00:38, zeznania świadka D. R. e-protokół rozprawy z dnia 12.05.2025 r.: 01:06:24-01:09:00, umowa o pracę k. 26) Przedstawiona do ZUS, przez wnioskodawcę, dokumentacja płacowa w postaci kart pracy i zaświadczeń RP7 pozostaje ze sobą w sprzeczności, gdyż po zsumowaniu składników wynagrodzenia z list płac wychodzą w poszczególnych latach inne kwoty niż te, które wynikają ze złożonych zaświadczeń o zatrudnieniu i wynagrodzeniu RP7, a mianowicie zachodzą między ww. dokumentami następujące rozbieżności: w 1989 r. lista płac 2884950 zł, zaświadczenie ZUS RP7 2935060 zł, w 1990 r. lista płac 19740600 zł, zaświadczenie ZUS RP7 19741000 zł, w 1991 r. lista płac 39506561 zł, zaświadczenie ZUS RP7 39863177 zł. Jedynie kwota wynagrodzenia w 1992 r. wynosząca 53345900 zł jest zgodna z tą, która została wskazana w zaświadczeniu ZUS RP7. (kraty wynagrodzeń k. 10-15 akt ZUS, zaświadczenia RP7 – w aktach ZUS k.24, 59,) W spornym okresie w spółce (...) były prowadzone dla zatrudnionych w niej osób inne listy płac niż złożone przez powoda do ZUS. Na każdej takiej liście płac było umieszczanych od 20 do 30 osób. Każda z tych list płac była opatrzona pieczątką zakładu pracy oraz była podpisana przez dwie osoby: dyrektora oraz główną księgową. (zeznania świadka J. P. e-prot. z 12.05.2025 r.: 00:43:29-01:00:38) Zgodnie z oryginalnymi angażami z dnia 2.10.1991 r., z dnia 1.02.1992 r., z dnia1.04.1992 r. pochodzącymi ze spornego okresu zatrudnienia w spółce (...) na wynagrodzenie ubezpieczonego składały się następujące kwoty: - w okresie od 1.10.1991 r. do 31.12.1991 r. 1500000 zł + 700000 zł dodatku funkcyjnego, - w okresie od 1.01.1992 r. do 31.03.1992 r. 1950000 zł + 700000 zł dodatku funkcyjnego, - od 1.04.1992 r. do 31 stycznia 1993 roku - 2200000 zł. (oryginalne angaże k. 60) Wnioskodawca nie dysponuje oryginalnymi listami płac, prowadzonymi w spółce (...) , które były opatrzone pieczątką zakładu pracy i podpisane przez dwie osoby: dyrektora i główną księgową, ani też nie wie co stało się z tymi listami. Odwołujący poza ww. angażami nie posiada żadnej innej oryginalnej dokumentacji płacowej, w której nie dokonywał sam wpisów, a z której wynikałoby w jakiej rzeczywiście wysokości uzyskiwał w badanym okresie wynagrodzenie miesięczne i w jakiej konkretnie wysokości składały się na to wynagrodzenie poszczególne składniki, a w tym w szczególności nie dysponuje dokumentami poświadczających przyznanie mu w danym konkretnie okresie premii uznaniowej i to w jakiej następnie faktycznie kwocie premia uznaniowa była mu faktycznie wypłacana. Powód nie posiada pasków wynagrodzeń ze spornego okresu zatrudnienia. Odwołujący nie dysponuje regulaminem wynagradzania i premiowania obowiązującym w badanym okresie zatrudnienia w spółce (...) . Wnioskodawca posiada legitymację ubezpieczeniową, ale nie ma w niej wpisów, dotyczących jego zarobków w spółce (...) . ( okoliczności niesporne, a nadto okoliczności przyznane przez wnioskodawcę na rozprawie z dnia 12.05.2025 r.: 00:17:53, 01:13:36 oraz na rozprawie z dnia 6.08.2025 r.: 00:04:49, 00:22:12) Zgodnie z hipotetycznym obliczeniem ZUS podstawy wymiaru kapitału początkowego i wskaźnika wysokości tej podstawy - przy uwzględnieniu wysokości wynagrodzeń, stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, uzyskiwanych przez wnioskodawcę w (...) zgodnie z oryginalnymi angażami z dnia 2.10.1991 r., z dnia 1.02.1992 r., z dnia1.04.1992 r., tj.: za okres od 1.10.1991 r. w wysokości 1500000 zł wynagrodzenia zasadniczego + 700.000 zł dodatku funkcyjnego, w sumie 220.0000 zł do 31.12.1991 r.; od 1.01.1992 r. w wysokości 1950000 zł + 700.000 zł dodatku funkcyjnego do 31.03.1992 r., od 1.04.1992 r. do 31.01.1993 roku – 220.0000 zł: - hipotetyczna wartość kapitału początkowego ustalonego na dzień 1.01.1999 r. z przyjęciem przeciętnej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z dziesięciu lat kolejnych kalendarzowych, tj. z okresu od 1.01.1985 r. do 31.12.1994 r., ze wskaźnikiem wysokości podstawy wymiaru 92,18 % - wyniosła 86914,74 zł , - hipotetyczna wysokość emerytury W. S. wynosi 4003,11 zł od dnia 11.09.2024 r., a od dnia 1.03.2025 r. hipotetyczna wysokość emerytury wynosi 4223,28 zł. ( hipotetyczne wyliczenia ZUS k. 66-72) Powyższy stan faktyczny został odtworzony na podstawie powołanych dokumentów, a także zeznań świadków i przesłuchania wnioskodawcy, w zakresie w jakim dowody te wzajemnie ze sobą korelowały i tworzyły spójną logiczną całość. Od razu należy zaznaczyć, że danie wiary zeznaniom świadków nie oznacza automatycznie, że odwołanie było zasadne w całości, albowiem depozycje świadków pozwoliły jedynie z całą pewnością na ustalenie, że powód w spornym okresie od 2.10.1989 r. faktycznie był zatrudniony na umowę o pracę jako dyrektor w spółce (...) , jednakże nie można na ich podstawie ustalić w jakiej konkretnie wysokości odwołujący uzyskiwał w spornym okresie wynagrodzenie ani jakie konkretnie składniki składały się na jego wynagrodzenie i w jakiej wysokości, gdyż świadkowie wprost przyznali, że nie mają takiej wiedzy. Sąd uznał, że podstawą do odtworzenia w sposób pewny i jednocześnie bez obawy o to, że zarobki skarżącego, w spornym okresie, zostały zawyżone – mogły stanowić jedynie złożone przez powoda oryginalne angaże, zalegające w aktach sprawy za kartą 60. Ich autentyczności nie kwestionowała strona pozwana, a Sąd nie znalazł powodów, aby to czynić z urzędu, albowiem dokumenty te nie noszą znamion podrabiania, ani przerabiania - stąd zdaniem Sądu mogły one stanowić podstawę do czynienia ustaleń w sprawie. Nie stanowiły, natomiast, wiarygodnego dowodu złożone do ZUS przez wnioskodawcę karty wynagrodzeń, skoro powód na rozprawie z 12.05.2025 r. przyznał wprost, że „ja wypełniałem karty pracy” (e-prot. z 12.05.2025 r.: 00:26:54 - k. 62) i nie zostały opatrzone pieczątka zakładu pracy, ani nie zostały podpisane przez osobę sporządzającą te karty. A zatem nie są to dokumenty obiektywnie wiarygodne, a przy tym nie ma możliwości ich zweryfikowania co do poprawności wpisanych danych, gdyż w aktach sprawy nie ma żadnej innej autentycznej dokumentacji płacowej powoda z badanego okresu zatrudnienia – a zwłaszcza nie zostały przez odwołującego złożone inne listy płac, o których zeznała świadek J. P. , czyli listy płac obejmujące od 20 do 30 osób, które były opatrywane pieczątką zakładu pracy i podpisami dwóch osób: dyrektora i głównej księgowej. Wnioskodawca wprost przyznał, że nie dysponuje tymi listami płac, o których zeznała świadek i nie wie co się z nimi stało, mimo że po likwidacji spółki to właśnie powód przejął całą dokumentację pracowniczą, którą sam przechowywał do tego czasu i nie oddał jej do zarchiwizowania profesjonalnemu podmiotowi. Nie zostały zatem przez powoda złożone – poza oryginalnymi angażami za kartą 60, żadne inne dokumenty, które nie budziłyby wątpliwości, że są one autentyczne i że zawarte w nich dane odpowiadają rzeczywistemu stanowi, a dokonane w nich wpisy nie zostały dokonane w późniejszym okresie. Sąd uwzględnił, że złożona przez powoda umowa o pracę z 2.10.1989 r. nie posiada wpisów o wysokości wynagrodzenia zasadniczego, ani też nie ma wpisów o innych dodatkach do wynagrodzenia zasadniczego, np. o dodatku funkcyjnym, ani o uprawnieniu do premii regulaminowej – dlatego jedynie konkretne dane o wysokości zarobków skarżącego wynikające z oryginalnych angaży złożonych przez powoda w dniu 12.05.2025 r. mogły zostać uwzględnione przy czynieniu ustaleń w okresach, których te angaże obowiązywały. Ponadto wnioskodawca przyznał, że nie dysponuje paskami wynagrodzeń, a w jego legitymacji ubezpieczeniowej nie ma wpisów dotyczących jego wynagrodzenia. Sąd nie oparł się również na zaświadczeniach RP7 wystawionych przez wnioskodawcę i przez D. R. . W przypadku pierwszego zaświadczenia RP7 z 11.12.2006 r. jedynie wnioskodawca podpisał się pod nim jako wystawca tego dokumentu jako dyrektor na obu miejscach opatrując oba te podpisy swoją służbową pieczątką, podczas gdy dokument ten winien być podpisany na drugim miejscu przez kierownika komórki finansowej i opatrzony pieczątką służbową tej osoby, ewentualnie przez innego upoważnionego pracownika. Powód podpisując ten dokument w 2006 r. jako dyrektor nie pełniła już tej funkcji. Dane zawarte w tym zaświadczeniu nie odpowiadają danym wynikającym z kart wynagrodzeń po ich zsumowaniu i nie ma żadnej obiektywnie wiarygodnej dokumentacji finansowej, na podstawie, której można byłoby czynić w sposób pewny ustalenia, bez obawy o to, że zarobki powoda zostały zawyżone. Także drugie zaświadczenie RP7 wystawione przez D. R. nie jest wiarygodnym dowodem ponieważ ww. świadek także podpisał się na tym dokumencie w dwóch miejscach opatrując te podpisy pieczątką pełnomocnika, a nadto nie ma na tym dokumencie danych dotyczących miejscowości i daty sporządzenia tego zaświadczenia. Wyjaśnić należy, że nie są obiektywnym dowodem potwierdzającym wysokość rzeczywistych zarobków wnioskodawcy złożone do akt sprawy dokumenty w postaci rocznego obliczenia podatku za 1992 r. i informacja o dochodach uzyskanych w 1992 r. /k. 45-46/, albowiem w dokumentach podatkowym są zawarte wszystkie przychody podlegające opodatkowaniu, zaś dla sprawy ważne jest ustalenie jakie kwoty uzyskanego przez powoda dochodu podlegały oskładkowaniu w ZUS, bo tylko takie zarobki są uwzględniane przy wyliczeniu kapitału początkowego, co następnie przekłada się na obliczenie wysokości emerytury. Stąd też Sąd nie czynił na podstawie tych dokumentów żadnych ustaleń w n/n sprawie. Wyjaśnić, też, należy, że Sąd nie przeczy, iż wnioskodawca w spornym okresie zatrudnienia otrzymywał także premie uznaniowe - jednakże nie ma w dostępnym materiale dowodowym żadnych obiektywnie wiarygodnych dokumentów płacowych, na podstawie których można byłoby ustalić w jakim konkretnie okresie przyznano odwołującemu premię, tym bardziej, że była to premia uznaniowa, i w jakiej faktycznie wysokości była mu taka premia wypłacona. W szczególności nie ma list płac, o których zeznała świadek J. P. , a nadto wnioskodawca nie złożył regulaminu wynagradzania i premiowania obowiązującego w (...) . Dodać należy na marginesie, że jeśli wnioskodawcy uda się uzyskać takie dokumenty, to nic nie będzie stało w przyszłości na przeszkodzie, aby wniósł do ZUS o przeliczenie jego emerytury z uwzględnieniem danych wynikających z tychże dokumentów. Natomiast na podstawie dostępnych aktualnie dokumentów czynienie jakichkolwiek ustaleń co do uzyskiwanej faktycznie przez powoda premii uznaniowej w spornym okresie nie jest obecnie uprawnione, gdyż opierałoby to się na gołosłownych twierdzeniach wnioskodawcy nie znajdujących oparcia w innym wiarygodnym materiale dowodowym, zaś wszelkie spekulacje przy ustalaniu wysokości zarobków są wykluczone. Sąd ustalając stan faktyczny oparł się na hipotetycznym wyliczeniu ZUS, w którym uwzględniona niekwestionowane przez pozwanego co do autentyczności oryginalne angaże wnioskodawcy zalegające w kopercie za kartą 60, albowiem dokumenty te zdaniem Sądu są wiarygodnym dowodem, a same hipotetyczne wyliczenia pozwanego nie budzą zastrzeżeń co do ich poprawności matematycznej i nie były kwestionowane także przez powoda, który na ostatnim terminie rozprawy oświadczył, że akceptuje dokonane przez organ rentowy hipotetyczne wyliczenia kwotowe zarówno kapitału początkowego, jak i emerytury (e-prot. z 6.08.2025 r.: 00:03:22 k. 31). Podkreślić należy, że to na wnioskodawcy zgodnie z art. 6 k.c. spoczywał ciężar dowodowy, lecz nie udowodnił swojego roszczenia poza złożeniem oryginalnych angaży w dniu 12.05.2025 r. – k. 60, które ZUS uwzględnił dokonując hipotetycznych obliczeń kapitału początkowego i emerytury. Stosownie bowiem do art. 6 k.c. , ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W postępowaniu sądowym ubezpieczony może korzystać z wszelkich środków dowodowych stwierdzających wysokość zarobków lub dochodów stanowiących podstawę wymiaru emerytury lub renty, w szczególności z dowodów dokumentów oraz z przesłuchania świadków (zob. wyrok SN z 25.07.1997 r., II UKN 186/97, OSNP 11/1998, poz. 342). Wnioskodawca tego nie uczynił, a Sąd miał przy tym na uwadze, że wnioskodawca miał ustanowionego pełnomocnika z urzędu, z którego pomocy odwołujący sam zrezygnował. Nie zmienia to faktu, że skarżący miał zapewnioną w n/n postępowaniu fachową pomoc prawną do udowodnienia dochodzonych roszczeń. Artykuł 6 k.c. określa reguły dowodzenia, tj. przedmiot dowodu oraz osobę, na której spoczywa ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, przy czym sąd nie ma obowiązku dążenia do wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy oraz nie jest zobowiązany do zarządzania dochodzenia w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie. Nie ma też obowiązku przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ( art. 232 k.p.c. ), zwłaszcza jeżeli strona ma zapewnioną fachową pomoc prawną – tak jak wnioskodawca, który był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika z wyboru. Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach ( art. 3 k.p.c. ), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ( art. 227 k.p.c. ) spoczywa na tej stronie, która z tych faktów wywodzi skutki prawne. /wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 13 lutego 2019 I AGa 144/18/. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołanie okazało się częściowo zasadne i ,w tym zakresie, skutkowało zmianą zaskarżonej decyzji z dnia 23.10.2024 r., natomiast w pozostałym zakresie w jakim powód nie udowodnił swoich twierdzeń podlegało oddaleniu. Przypomnieć należy, że emerytura ustalana według zreformowanych zasad dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31.12.1948 r. (ubezpieczony urodził się (...) .), stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury, ustalonej w sposób określony w art. 25 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U.2024 r., poz. 1631 ze zm.), przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi, w jakim ubezpieczony przechodzi na emeryturę z uwzględnieniem ust. 5 i art. 183 (art. 26 ust. 1 ustawy emerytalnej). Kwestia nabycia prawa do emerytury przez osoby urodzone po dniu 31.12.1948 r. jest uregulowana w przepisie art. 24 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Zgodnie z ust. 1 tego przepisu ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego, wynoszącego co najmniej 60 lat dla kobiet i co najmniej 65 lat dla mężczyzn, z zastrzeżeniem art. 46, 47, 50, 50a i 50e i 184 . Obliczenie emerytury dla osób urodzonych po 31.12.1948 r. odbywa się na zasadach określonych w art. 25-26c ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Z kolei z art. 25 ust. 1 ustawy wynika, że podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art. 24 ustawy, stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art. 173-175 oraz kwot środków zaewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych , z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b oraz art. 185 . Zgodnie z art. 26 ustawy emerytalnej, średnie dalsze trwanie życia ustala się dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego. Wiek ubezpieczonego w dniu przejścia na emeryturę wyraża się w ukończonych latach i miesiącach. Średnie dalsze trwanie życia ustala się wspólnie dla mężczyzn i kobiet oraz wyraża się w miesiącach. Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza w formie komunikatu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" corocznie w terminie do dnia 31 marca tablice trwania życia, z uwzględnieniem ust. 3, dla wieku ubezpieczonych określonego w myśl ust. 2. Ogłoszone w ten sposób tablice średniego dalszego trwania życia kobiet i mężczyzn są podstawą przyznawania emerytur na wnioski zgłoszone od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca następnego roku kalendarzowego, z uwzględnieniem ust. 6. Należy, także, wskazać, że wartość kapitału początkowego ustala się na dzień wejścia w życie ustawy (art. 173 ust. 3 ww. ustawy). Zgodnie z art. 174 ust. 1 ustawy emerytalnej, kapitał początkowy ustala się na zasadach określonych w art. 53, z uwzględnieniem ust. 2-12. Natomiast zgodnie z art. 174 ust. 2 ustawy emerytalnej, przy ustalaniu kapitału początkowego przyjmuje się przebyte przed dniem wejścia w życie ustawy: 1) okresy składkowe, o których mowa w art. 6, 2) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 5, 3) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 1-3 i 6-12, w wymiarze nie większym niż określony w art. 5 ust. 2. W myśl ust. 3 w/w przepisu podstawę wymiaru kapitału początkowego ustala się na zasadach określonych w art. 15, 16, 17 ust. 1 i 3 oraz art. 18, z tym że okres kolejnych 10 lat kalendarzowych ustala się przed dniem 1 stycznia 1999 roku. Według ust. 3b w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2013 roku (w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 21 czerwca 2013 roku o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych) jeżeli okres wskazany do ustalenia podstawy wymiaru kapitału początkowego obejmuje rok kalendarzowy, w którym ubezpieczony pozostawał w ubezpieczeniu społecznym na podstawie przepisów prawa polskiego jedynie przez część miesięcy tego roku, do obliczenia stosunku sumy kwot podstaw wymiaru składek i kwot, o których mowa w art. 15 ust. 3, w okresie tego roku do przeciętnego wynagrodzenia, przyjmuje się sumę kwot przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ogłoszonego za ten rok kalendarzowy odpowiednią do liczby miesięcy pozostawania w ubezpieczeniu. Natomiast w myśl ust. 7 analizowanego przepisu do obliczenia kapitału początkowego przyjmuje się kwotę bazową wynoszącą 100 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w II kwartale kalendarzowym 1998 roku. Ustęp 8 powyższego przepisu stanowi, że przy obliczaniu kapitału początkowego część kwoty bazowej wynoszącej 24 % tej kwoty mnoży się przez współczynnik proporcjonalny do wieku ubezpieczonego oraz okresu składkowego i nieskładkowego osiągniętego do dnia 31 grudnia 1998 roku. Zgodnie natomiast z treścią ust. 8 przy obliczaniu kapitału początkowego część kwoty bazowej wynoszącej 24% tej kwoty mnoży się przez współczynnik proporcjonalny do wieku ubezpieczonego oraz okresu składkowego i nieskładkowego osiągniętego do dnia 31 grudnia 1998 roku, według wskazanego w nim wzoru. Z kolei w myśl art. 15 ust. 1 powyższej ustawy podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę, z uwzględnieniem ust. 6 i art. 176. Natomiast stosownie do brzmienia ust. 2a tego samego przepisu, jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy. Z kolei na postawie ust. 6 tego przepisu na wniosek ubezpieczonego podstawę wymiaru emerytury lub renty może stanowić ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu. Jak stanowi art. 15 ust. 4 w/w ustawy w celu ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty: 1. oblicza się sumę kwot podstaw wymiaru składek i kwot, o których mowa w ust. 3, w okresie każdego roku z wybranych przez zainteresowanego lat kalendarzowych, 2. oblicza się stosunek każdej z tych sum kwot do rocznej kwoty przeciętnego wynagrodzenia, ogłoszonej za dany rok kalendarzowy, wyrażając go w procentach, z zaokrągleniem do setnych części procentu, 3. oblicza się średnią arytmetyczną tych procentów, która, z zastrzeżeniem ust. 5, stanowi wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury lub renty, oraz 4. mnoży się przez ten wskaźnik kwotę bazową, o której mowa w art. 19, przy czym wskaźnik wysokości podstawy wymiaru nie może być wyższy niż 250%, jednakże przy ponownym przeliczeniu wysokości emerytury należy mieć na względzie, iż zgodnie z art. 111 ust. 2 ustawy uwzględnia się kwotę bazową ostatnio przyjętą do obliczenia świadczenia. W związku z treścią zacytowanych przepisów można stwierdzić, iż kwota kapitału początkowego zależy od długości udowodnionych okresów składkowych i nieskładkowych przebytych przed 1 stycznia 1999 rokiem, podstawy wymiaru oraz współczynnika proporcjonalnego do wieku ubezpieczonego, który służy do obliczenia tzw. części socjalnej. Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 11.10.2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz.U. Nr 237, poz. 1412) zainteresowany zgłaszający wniosek o emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy powinien dołączyć do wniosku dokumenty stwierdzające: 1) datę urodzenia; 2) okresy uzasadniające prawo do świadczeń i ich wysokość; 3) stan zdrowia, a także wywiad zawodowy sporządzony przez płatnika składek, jeżeli ubezpieczony pozostaje w zatrudnieniu - w przypadku gdy prawo do świadczenia jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy; 4) wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu i uposażenia, przyjmowanych do ustalenia podstawy wymiaru świadczeń; 5) okoliczności niezbędne do ustalenia świadczeń przysługujących z zagranicznych instytucji ubezpieczeniowych, jeżeli umowy międzynarodowe, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, tak stanowią. W ust. 2 w/w paragrafu postanowiono, że dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 4, nie są wymagane, jeżeli konto ubezpieczonego zawiera dane pozwalające na ustalenie prawa i wysokości świadczenia. Z kolei w ust. 3 tego przepisu przewidziano, że dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5, nie są wymagane, jeżeli zostały złożone w organie rentowym dla celów ustalenia kapitału początkowego albo prawa lub wysokości świadczeń na podstawie ustawy lub odrębnych przepisów. Zgodnie z § 21 ust. 1 w/w rozporządzenia, środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu oraz uposażenia przyjmowanego do ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty są zaświadczenia pracodawcy lub innego płatnika składek, legitymacja ubezpieczeniowa lub inny dokument na podstawie, którego można ustalić wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu lub uposażenia. Wskazana regulacja z § 21 ust. 1 w/w rozporządzenia, stanowiąca odpowiednik obowiązującego do 23.11.2011 r. § 20 rozporządzenia Rady Ministrów z 7.02.1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno - rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz.U. nr 10, poz.49), wyznacza kierunek postępowania dowodowego, nie oznacza to jednak, aby wysokość uzyskiwanego uposażenia nie mogła być wskazana i w inny sposób, tak przy pomocy pisemnych środków dowodowych pochodzących od pracodawcy, czy też nawet dowodów pośrednich, nie wyłączając zeznań świadków - aczkolwiek wskazujących wprost na wysokość wynagrodzenia danego zainteresowanego ( tak m.in. wyrok SN z 25.07.1997 r., II UKN 186/97, OSNAP 1998/11/324, wyroki: SA w Warszawie z 4.03.1997 r., III AUa 105/97, Apel. W-wa 1997/2/7, SA w Rzeszowie z 27.06.1995 r., III AUa 177/95, OSA 1996/10/32 ). Do ustalania podstawy wymiaru świadczeń przyjmuje się zarobki objęte obowiązkiem opłacania składek na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenie emerytalne i rentowe. Oznacza to zatem, że przyjmuje się tylko te składniki wynagrodzenia, które w rozumieniu przepisów o podstawie wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, obowiązujących w danym okresie, podlegały składce na to ubezpieczenie. Osoba ubiegającą się o emeryturę lub rentę musi wykazać wysokość przychodu stanowiącego podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, a jeżeli była pracownikiem - wysokość wynagrodzenia. Za podstawę wymiaru emerytury przyjmuje się kwotę wynagrodzenia udowodnioną przez ubezpieczonego, która nie musi odpowiadać wysokości faktycznie uzyskanego wynagrodzenia. Wysokość zarobków, której pochodną jest podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, jest faktem mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ( art. 227 k.p.c. ), który w postępowaniu przed sądem może być udowadniany wszelkimi środkami dowodowymi, które sąd uzna za celowe i pożądane ( zob. wyrok SN z 25.07.1997 r., II UKN 186/97, Lex nr 32696 ). Ograniczenie co do środków dowodowych obowiązujące w postępowaniu przed organem rentowym nie mają bowiem zastosowania w postępowaniu sądowym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. W postępowaniu cywilnym przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych w sprawie o wyliczenie wysokości emerytury możliwe jest zatem dopuszczenie i przeprowadzenie wszelkich dowodów, w tym także dowodu z zeznań świadków lub przesłuchania samego ubezpieczonego lub innych pracowników. Nie jest jednak możliwe wyliczenie wysokości emerytury w oparciu o jakąś hipotetyczną uśrednioną wielkość wynagrodzenia uzyskiwanego przez ubezpieczonego, bowiem uśrednione obliczenie wysokości wynagrodzenia nie może oddać indywidualnych cech właściwych dla danego stosunku pracy ( zob. wyrok SN z 4.07.2007 r., I UK 36/07, Lex nr 390123 ). Nie jest natomiast możliwe obliczanie wysokości emerytury wyłącznie na podstawie twierdzeń ubezpieczonego - muszą być one zawsze udowodnione. Rzeczą sądu w sprawach o wysokość emerytury jest dokładne ustalenie wysokości wynagrodzenia otrzymywanego przez ubezpieczonego w danym okresie. Zarobki za poszczególne miesiące i wybrane lata kalendarzowe wykazane muszą być w sposób nie budzący wątpliwości w ściśle określonej kwotowo wysokości i co do odprowadzonych od nich składek na ubezpieczenie społeczne. Nie można natomiast przyjmować wysokości wynagrodzenia opartego wyłącznie na przypuszczeniach, czy też twierdzeniach ubezpieczonego, jak też dowodach niejasnych. Przepisy prawa ubezpieczeń społecznych są normami bezwzględnie obowiązującymi i nie zawierają unormowań pozwalających na ustalanie wynagrodzeń w sposób przybliżony ( tak trafnie SA w Łodzi w wyroku z 19.10.2016 r., III AUa 2185/15LEX nr 2152862). W sprawach emerytalno – rentowych wyliczenie wysokości świadczenia może nastąpić wyłącznie na podstawie zarobków faktycznie otrzymanych i to tych, od których istniał obowiązek odprowadzania składki na ubezpieczenie społeczne, co wynika jednoznacznie z treści art.15 ww. Ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Zasada obliczania świadczeń w oparciu o rzeczywiste zarobki nie może zatem zostać zastąpiona domniemaniem wynagrodzenia w danym roku kalendarzowym. Przepisy z zakresu ubezpieczeń społecznych są normami bezwzględnie obowiązującymi i nie zawierają unormowań pozwalających na ustalenie wynagrodzenia w sposób przybliżony lub prawdopodobny. Prymat nadany dokumentacji pracowniczej prowadzi do gradacji mocy dowodowej polegającej na tym, że dokumentacja ta stanowi podstawę weryfikacji pozostałych dowodów przedłożonych przez strony. Kierując się powyższymi uwagami, Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe, obejmujące analizę dostępnej dokumentacji związanej z okresem zatrudnienia skarżącego od 2.10.1989 r. do 31.01.1993 r. w (...) Sp. z o.o. Wstępnie wskazać należy, że wynagrodzenie ubezpieczonego za okres od 2.10.1989 r. do 31.10.1989 r. zostało uwzględnione przez pozwanego do wyliczenia kapitału początkowego na podstawie poświadczenia z dnia 12.10.2023 r., z którego wynika, iż wnioskodawca otrzymał w tym miesiącu kwotę 350.000 zł, a nadto ZUS posiada deklarację rozliczeniową za miesiąc październik 1989 r. sporządzona przez zakład pracy. Przypomnieć także należy, że ocenę materiału dowodowego przedstawiono już we wcześniejszej części uzasadnienia, a zatem w tym miejscu należy jedynie wskazać, że Sąd uznał, iż wiarygodnymi dowodami, których uwzględnienie skutkowało zmianą zaskarżonej decyzji z 23.10.2024 r. okazały się w n/n sprawie jedynie oryginalne angaże złożone przez powoda w dniu 12.05.2025 r., które zalegają w aktach sprawy w kopercie za kartą 60. Na podstawie danych wynikających z tych angaży ZUS dokonał hipotetycznego wyliczenia kapitału początkowego dla wnioskodawcy i jego emerytury. Zgodnie z hipotetycznym wyliczeniem - hipotetyczna wartość kapitału początkowego na dzień 1.01.1999 r. wyniosła 86914,74 zł, a obliczony hipotetyczny wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego z 10 kolejnych lat kalendarzowych w okresie od 1.01.1985 r. do 31.12.1994 r. z uwzględnieniem spornych zarobków wnioskodawcy zgodnie z ww. angażami wyniósł 92,18%- i były korzystniejsze niż wartość kapitału początkowego z decyzji z 3.10.2024 r. wynosząca 82417,06 zł, oraz wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego z 10 kolejnych lat kalendarzowych w okresie od 1.01.1985 r. do 31.12.1994 r. wynoszący 84,09%, a także wartość hipotetycznego zwaloryzowanego kapitału początkowego powoda wyniosła 622.799,68 zł i była korzystniejsza niż przyjęta w zaskarżonej decyzji emerytalnej z 23.10.2024 r. tj. gdzie wyliczono zwaloryzowany kapitał początkowy na kwotę 590570,94 zł, podobnie jak wyliczona hipotetycznie na 11.09.2024 r. emerytura z FUS, która wyniosła 4003,11 zł, a w zaskarżonej decyzji emerytalnej wynosiła 3855,88 zł. Wyliczona zaś hipotetyczna emerytura od 1.03.2025 r. wyniosła 4223,28 zł. Wyliczenie hipotetyczne ZUS Sąd uznał za poprawne i sporządzone zgodnie z przedstawionymi przez Sąd założeniami wynikającymi z dostępnej obiektywnie wiarygodnej dokumentacji ze spornego okresu zatrudnienia w postaci oryginalnych angaży. Poprawność rachunkowa wyliczeń hipotetycznych ZUS nie była kwestionowana przez powoda, który był reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, ani nie budzi też wątpliwości Sądu. Hipotetyczne wyliczenia ZUS-u są korzystniejsze niż w zaskarżonej decyzji kapitałowej i w efekcie korzystniejsze także przy wyliczeniu emerytury niż przyjęte w zaskarżonej decyzji emerytalnej – tym samym odwołania wnioskodawcy jako zasadne w analizowanym aktualnie zakresie należało uwzględnić w tej części. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję z 23.10.2024 r. w omówionym zakresie, o czym orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W pozostałym zakresie odwołanie wnioskodawcy podlegało oddaleniu, albowiem powód nie wykazał w sposób wiarygodny swoich zarobków, gdyż złożone przez niego do ZUS karty wynagrodzeń nie były wiarygodnym dowodem z przyczyn szeroko już omówionych w ocenie materiału dowodowego, w szczególności wobec przyznania wprost przez wnioskodawcę, że sam wypełniał karty pracy. Nie były też wiarygodnym dowodem zaświadczenia RP7 o zatrudnieniu wnioskodawcy w (...) tj. dokumenty RP7 wystawiony przez wnioskodawcę, ani dokument RP7 wystawiony przez D. R. , złożone do ZUS, co także zostało już obszernie omówiona. Wobec szerokiego przedstawienia we wcześniejszej części n/n uzasadnienia dotyczącej oceny materiału dowodowego przyczyn, z uwagi na które Sąd nie zaliczył ww. dokumentów do obiektywnie wiarygodnych dowodów - nie ma obecnie potrzeby ponownego przytaczania tych rozważań w tym miejscu. Jedynie podkreślenia wymaga, że z zeznań świadka J. P. wynika, iż w spornym okresie były prowadzone inne listy płac, na których było od 20 do 30 osób, a które to listy były opatrywane pieczątką zakładu pracy i podpisami dwóch osób: dyrektora i głównej księgowej. Takich dokumentów wnioskodawca nie złożył w toku n/n procesu i przyznał, że nie wie co się stało z tymi listami, o których zeznała świadek J. P. , chociaż to przecież powód przechowuje od początku oryginalną dokumentację pracowniczą ze spółki (...) , której nie oddał do profesjonalnego archiwum. Dodać należy, że w złożonej do akt sprawy za kartą 26 umowie o pracę, nie ma podanego wynagrodzenia zasadniczego wnioskodawcy. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie daje też podstaw do uwzględnienia innych jeszcze składników niż te, które ZUS na podstawie dostępnych oryginalnych angaży złożonych w dniu 12.05.2025 r. przez wnioskodawcę (k. 60) ustalił, a w szczególności premii uznaniowych przy ustalaniu wynagrodzenia wnioskodawcy, albowiem powód nie złożył obiektywnie wiarygodnej dokumentacji finansowej, której sam by nie wypełniał, a z której wynikałoby, że faktycznie miał w danym miesiącu przyznaną premię i że rzeczywiście została mu ona wypłacona w konkretnej wysokości. Wskazać należy, że dowodem na uzyskiwane zarobki przez wnioskodawcę nie była złożona przez niego umowa o pracę - k. 26, bo w niej nie ma zapisów ani o wynagrodzeniu zasadniczym powoda, ani o innych dodatkowych składnikach jego wynagrodzenia. Nie są też dowodem w tym zakresie zeznania świadków, gdyż zarówno J. P. , jak i D. R. przyznali, że nie mają wiedzy na temat tego jakie składniki wchodziły do wynagrodzenia powoda i w jakiej konkretnie wysokości otrzymywał wynagrodzenie w badanym okresie. Natomiast wg twierdzeń samego powoda otrzymywał w spornym okresie premie uznaniowe obliczane od wypracowanego zysku. Wobec braku dokumentacji płacowej oraz regulaminu wynagradzania i premiowania niemożliwe jest jednak ustalenie po pierwsze czy w ogóle były te premie przyznane wnioskodawcy, a jeśli tak to za jakie konkretnie miesiące i w jakiej wysokości – są to okoliczności nieudowodnione. Wysokość wynagrodzeń wyliczona jedynie na podstawie dostępnych dokumentów zapewne nie odzwierciedla w pełni wysokości wynagrodzeń ubezpieczonego w spornych okresach zatrudnienia, w których był uprawniony do premii – tym bardziej, że sąd miał na uwadze, że jako dyrektor powód decydował o przyznaniu sobie premii uznaniowej od wypracowanego zysku przez kierowców. Wnioskodawca nie złożył jednak Regulaminu wynagradzania i premiowania w (...) i przyznał, że nie dysponuje takim regulaminem. Nie ma zatem obecnie możliwości uwzględnienia premii uznaniowej, o której twierdzi powód, gdyż nie ma żadnych dowodów na to jakie były kryteria jej przyznawania, a w szczególności, że czy był to dodatek o charakterze stałym, jak i nie ma też żadnych dowodów, że premia była faktycznie wnioskodawcy przyznana w spornym okresie i za jakie konkretnie miesiące, ani też nie ma dokumentów, z których wynikałoby w jakiej konkretnej wysokości przyznawano wnioskodawcy premię i że rzeczywiście została mu w przyznanej wysokości wypłacona przez pracodawcę. Powód przyznał, że też nie posiada innych dokumentów płacowych poza już złożonymi, jak też nie posiada pasków wynagrodzeń, a także, że w jego legitymacji ubezpieczeniowej nie ma wpisów o zarobkach w spornym okresie zatrudnienia w (...) . Końcowo ponownie należy wskazać, że nie były dowodem na uzyskiwane zarobki przez wnioskodawcę złożone roczne obliczenie podatku za 1992 r., ani informacja o dochodach uzyskanych w 1992 r., gdyż dla sprawy istotne jest wykazanie takich zarobków, które były oskładkowane w ZUS. W dokumentach podatkowych wskazywane są wszystkie dochody, które podlegały opodatkowaniu, co nie jest dowodem na to, że wszystkie te dochody były oskładkowane. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił w pozostałym zakresie odwołanie od zaskarżonej decyzji z 23.10.2024 r., uznając je w tej części za nieudowodnione, o czym orzekł, jak w punkcie 2 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów procesu Sąd orzekł w punkcie 3 sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U.2023 r., 1935 ze zm.) i zasądził od ZUS na rzecz wnioskodawcy jako strony wygrywającej n/n postępowanie kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, gdyż odwołanie skutkowało zmianą zaskarżonej decyzji. O odsetkach ustawowych od tej kwoty orzeczono zgodnie z art. 98 § 1 1 k.p.c.