VIII U 1920/16

Sygn. akt VIII U 1920/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Grzegorz Tyrka Protokolant: Igor Ekert po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy B. R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o wysokość emerytury na skutek odwołania B. R. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 26 września 2016 r. nr (...) 1) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje B. R. prawo do ponownego ustalenia wysokości emerytury na podstawie art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 ze zm.), poczynając od dnia 1 września 2016 roku; 2) zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. na rzecz B. R. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. (-) SSO Grzegorz Tyrka VIII U 1920/16 UZASADNIENIE Dnia 22 września 2016 roku ubezpieczony B. R. wniósł o przeliczenie wysokości emerytury na podstawie art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 roku, Nr 887.) – zwanej dalej ustawą emerytalną. Decyzją z dnia 26 września 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonemu przeliczenia emerytury, albowiem nowo ustalony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru (tzw. wwpw) emerytury nie przekroczył 250% i wyniósł 249,74%, co przedstawia poniższa tabela: 1 1979 177,28% 2 1980 179,47% 3 1981 183,13% 4 1982 290,23% 5 1983 336,51% 6 1984 333,74% 7 1985 363,76% 8 1986 361,45% 9 1987 320,47% 10 1988 274,52% 11 1989 235,37% 12 1990 209,35% 13 1991 224,08% 14 1992 208,49% 15 1993 232,91% 16 1994 263,29% 17 1995 254,81% 18 1996 248,11% 19 1997 249,06% 20 1998 48,84% 4994,87% :20 249,74 Ubezpieczony wniósł odwołanie, domagając się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie wniosku złożonego dnia 22 września 2016 roku oraz zasądzenie od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. na swoją rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ubezpieczony dodał, że na podstawie umowy o pracy, aneksów do tej umowy, aktów powszechnie obowiązujących (układu zbiorowego pracy, tzw. Karty Górnika) istnieje możliwość obliczenia zarobku za lata, za które nie zachowała się dokumentacja płacowa. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. wniósł o oddalenie odwołania. Na uzasadnienie podano, że organ rentowy obliczył wwpw świadczenia na podstawie przedłożonego przez ubezpieczonego zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu za lata 1979-1998. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w kopalni węgla kamiennego w okresie od dnia 10 grudnia 1966 roku do dnia 31 grudnia 1997 roku. Decyzją z dnia 15 kwietnia 1992 roku organ rentowy przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury górniczej, którą zawiesił w związku z kontynuowaniem zatrudnienia pracowniczego. Zakład pracy ubezpieczonego posiada dokumentację płacową ubezpieczonego tylko za lata 1979-1997, i na tej podstawie wystawił zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu (druk Rp-7). Za wcześniejszy okres zatrudnienia ubezpieczonego dokumentacja uległa zniszczeniu. Organ rentowy do obliczenia wwpw świadczenia przyjął minimalne wynagrodzenie za pracę za lata 1962-1971, a następnie wykaz zarobków przedstawionych przez pracodawcę na druku Rp-7 za lata 1978-1990. W okresie od dnia 1 lutego 1998 roku do dnia 31 grudnia 1998 roku ubezpieczony podlegał ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia na stanowisku kierownika ośrodka. Na podstawie umowy o pracę, aneksów do tej umowy, aktów normatywnych: Karty Górnika, UZP dla Górnictwa z dnia 15 grudnia 1957 roku Sąd dokonał obliczenia rocznych zarobku ubezpieczonego za 1978, a następnie dokonał obliczenia wwpw świadczenia za ten rok. W dalszej kolejności ustalony za 1978 rok wwpw świadczenia należało podstawić w miejsce wwpw świadczenia za 1998 rok. Obliczenia Sądu przedstawiają się następująco: 1978r. 25 dni roboczych x 148 zł dniówka x 12 miesięcy = 44 400 zł Karta Górnika 20% z 44 400 zł = 8 880 zł Deputat węglowy 8 ton (żonaty od 1967) x 550 zł = 4 400 zł 57 680 zł (łączny zarobek) : 58 644 zł (średnia krajowa) = 98,36% Obliczony przez Sąd wwpw świadczenia z wybranych 20 lat pracy ubezpieczonego, przy uwzględnieniu okresu zatrudnienia pracowniczego po przejściu na emeryturę, przedstawia poniższa tabela: 1 1978 98,36% 2 1979 177,28% 3 1980 179,47% 4 1981 183,13% 5 1982 290,23% 6 1983 336,51% 7 1984 333,74% 8 1985 363,76% 9 1986 361,45% 10 1987 320,47% 11 1988 274,52% 12 1989 235,37% 13 1990 209,35% 14 1991 224,08% 15 1992 208,49% 16 1993 232,91% 17 1994 263,29% 18 1995 254,81% 19 1996 248,11% 20 1997 249,06% 5044,39% :20 252,22 /dowód z: akt ZUS, akt osobowych ubezpieczonego/. Sąd zważył, co następuje: Odwołanie B. R. zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 110a ust. 1 ustawy emerytalnej wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art. 15 [podstawa wymiaru składek], z uwzględnieniem art. 110 ust. 3 [wyższy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru], jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 5, jest wyższy niż 250%. Ubezpieczony spełnia przesłanki zawarte w art. 110a ust. 1 ustawy emerytalnej. Należy zwrócić uwagę, że organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję na podstawie przedłożonego przez ubezpieczonego dowodu, tj. druku Rp-7 za lata 1979-1997 i zarobku za 1998 rok. Z uwagi na brak zarobków za wcześniejsze lata, organ rentowy przyjął minimalne wynagrodzenie za pracę – zgodnie z art. 15 ust. 2a ustawy emerytalnej. W przypadku ubezpieczonego należało obliczyć wwpw z okresu dowolnie wybranych 20 lat zatrudnienia pracowniczego poprzedzających rok, w którym zgłoszono wniosek o przeliczenie świadczenia w trybie art. 110a ustawy emerytalnej, z tym że część okresu musiała przypadać po nabyciu prawa do emerytury. W postępowaniu sądowym został przeprowadzony dowód z akt osobowych ubezpieczonego na okoliczność uzyskiwanego zarobku. Postępowanie dowodowe pozwoliło ustalić wysokość wynagrodzenia za 1978 rok oraz ponownie ustalić wwpw świadczenia, którego wartość przekracza 250%. Należy dodać, że z samego wynagrodzenia zasadniczego za 1978 rok ubezpieczony legitymuje się wwpw na poziomie powyżej 250%. Skoro zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 110a ust. 1 ustawy emerytalnej, to na podstawie tego przepisu oraz art. 477 14 § 2 k.p.c. należało uwzględnić odwołanie i przyznać prawo ubezpieczonemu do ponownego ustalenia wysokości emerytury na podstawie art. 110 a ustawy emerytalnej, poczynając od dnia 1 września 2016 roku, tj. miesiąca, w którym zgłoszono wniosek (art. 129 ust. 1 ustawy emerytalnej). O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na mocy art. 98 k.p.c. oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 roku, poz. 1804) w brzmieniu obowiązującym od dnia 27 października 2016 roku. (-) SSO Grzegorz Tyrka