VIII U 1602/16

Sygn. akt VIII U 1602/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2018 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia SO Dorota Stańczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Jamroz po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 roku w Lublinie sprawy J. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres na skutek odwołania J. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 1 października 2014 roku znak: (...) zmienia zaskarżoną decyzję i ustala J. K. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 sierpnia 2014 roku do dnia 15 czerwca 2017 roku. Sygn. akt VIII U 1602/16 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 1 października 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił J. K. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu swego stanowiska organ rentowy powołał się na art. 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (obecnie: Dz.U. 2017, poz.1383 tekst jednolity ze zmianami zwanej dalej ustawą emerytalną). Wskazał, iż Komisja Lekarska Zakładu Ubezpieczeń Społecznych orzeczeniem z dnia 26 września 2014 roku ustaliła, że wnioskodawczyni nie jest osobą niezdolną do pracy (decyzja k. 331 a.e.). Odwołanie od powyższej decyzji złożyła w dniu 3 listopada 2014 roku J. K. . Domagała się jej zmiany poprzez ustalenie prawa do renty. W uzasadnieniu podniosła, iż nieprzerwanie leczy się, a schorzenia na które cierpi sprowadzają niezdolność do pracy na dalszy okres (odwołanie k. 2-4 a.s.). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podnosząc okoliczności jak w zaskarżonej decyzji (odpowiedź na odwołanie k. 5 a.s.). W toku postępowania strony podtrzymały stanowiska prezentowane w sprawie. Sąd Okręgowy w Lublinie ustalił następujący stan faktyczny: J. K. urodziła się w dniu (...) . Wnioskodawczyni ma wykształcenie zawodowe, pracowała jako sprzedawca (świadectwo pracy k. 12 a.r.). W okresie od 20 stycznia 1996 roku do 31 lipca 2014 roku była uprawniona i pobierała prawo do renty z tytułu III grupy inwalidów, następnie prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (decyzje k. 30-31 a.r., k. 57 a.r., k. 91 a.r., k. 195 a.r., k. 211-213 a.r., k. 237 a.r., k. 303 a.r., k. 314 a.r.). W dniu 30 lipca 2014 roku ubezpieczona wystąpiła z wnioskiem o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres (k. 320 a.r.). Lekarz Orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w orzeczeniu z dnia 11 sierpnia 2014 roku stwierdził, iż wnioskodawczyni jest zdolna do pracy (orzeczenie k. 323 a.r.). Komisja Lekarska Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu sprzeciwu odwołującej w orzeczeniu z dnia 26 września 2014 roku uznała, iż wnioskodawczyni nie jest niezdolna do pracy (orzeczenie k. 330 a.r.). W dniu 1 października 2014 roku organ rentowy wydał zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję (decyzja k. 331 a.r.). Biegły specjalista z zakresu ginekologii dr J. T. w opinii z dnia 7 stycznia 2015 roku, uzupełnionej w dniu 11 grudnia 2015 roku rozpoznał u wnioskodawczyni (...) (...) 0 (...) mającej na celu wypracowanie schematu dalszego jej leczenia lub wykluczenia symulacji schorzenia (opinia k. 14 a.s., opinia uzupełniająca k. 45-46 a.s.). W opinii z dnia 26 marca 2015 roku biegły z zakresu neurologii dr T. G. rozpoznając (...) odwołująca jest zdolna do pracy (k. 23 a.s.). Odnosząc się do zastrzeżeń organu rentowego dotyczących opinii biegłego ginekologa, biegły urolog dr J. M. w opinii z dnia 21 marca 2016 roku rozpoznał u wnioskodawczyni (...) Wskazał na brak możliwość wdrożenia adekwatnego leczenia zazwyczaj istotnie poprawiającego funkcję (...) Ocenił, że występujące u skarżącej od wielu lat (...) (opinia k. 59 a.s.). W opinii wywołanej w dniu 16 czerwca 2016 roku biegły ginekolog dr J. T. (...) i V. w pozycji (...) (...) 0 (...) ( (...) 0) (...) Z tego powodu biegły wnioskował o przyznanie świadczenia rentowego powódce na okres 12 miesięcy od daty badania biegłego z zastrzeżeniem konieczności zgłoszenia się jej w tym czasie do specjalistycznego ośrodka uroginekologicznego ( (...) i Klinika (...) w L. ) w celu przeprowadzenia szczegółowej poszerzonej diagnostyki (...) mającej na celu wypracowanie schematu dalszego jej leczenia lub wykluczenia symulacji schorzenia (opinia k. 65 a.s.). Kolejny specjalista z zakresu urologii dr W. L. rozpoznał w opinii z dnia 17 stycznia 2017 roku stan po operacji (...) (...) 0, nadal (...) (opinia k. 87 a.s.). Kolejny biegły z zakresu ginekologii dr W. S. w opinii sporządzonej w dniu 29 marca 2017 roku rozpoznał u wnioskodawczyni stan po operacji wysiłkowego (...) O- (...) (w marcu 2014 roku), nietrzymanie moczu o typie mieszanym w wywiadzie. Uznał, że wnioskodawczyni nie jest niezdolna do pracy od dnia 29 marca 2017 roku. Wskazał, po przeprowadzeniu badania, na brak objawów wysiłkowego (...) Uznał, że wnioskodawczyni została wyleczona i od dnia badania jest zdolna do pracy (opinia k. 97 a.s.). Odnosząc się do zastrzeżeń organu rentowego (k. 111-112 a.s.), kolejny biegły z zakresu ginekologii dr G. C. rozpoznał u wnioskodawczyni w opinii z dnia 25 stycznia 2018 roku (...) (...) (2014). W uzasadnieniu wskazał, że diagnostyka schorzenia jakim jest (...) wykazała niespójność wyników, co wskazywało na możliwą złożona etiologię tego problemu zdrowotnego. Za niewątpliwe uznał (...) przez pacjentkę i problem społeczno-zawodowy związany z możliwością podjęcia pracy zgodnie z jej z wykształceniem, które jednoznacznie określić można jako możliwość wykonywania pracy fizycznej (sprzedawca/rolnik/kucharz), często związanej z dźwiganiem ciężarów. Stan zdrowia wnioskodawczyni w trakcie badań diagnostycznych temu przeczył, do czego odniósł się w swojej opinii biegły ginekolog, J. T. , który jednocześnie zwrócił uwagę na konieczność dalszej diagnostyki i ewentualnego dodatkowego leczenia tego schorzenia. Odnosząc się do zastrzeżeń organu rentowego wskazał, że niedostosowanie się skarżącej do zaleceń biegłego pozostawało w sprzeczności ze stwierdzeniem biegłego o przedstawieniu przez badaną w dniu 16 czerwca 2016 roku skierowania do leczenia zabiegowego wystawionego przez prof. dr. n. med. T. R. w okresie przewidywanego przez biegłego okresu częściowej niezdolności do pracy (do dnia 15 czerwca 2017 roku). W konkluzji ustalił datę częściowej niezdolności do pracy na dzień 30 czerwca 2014 roku (3 miesiące od dnia wykonania (...) - a więc w dniu 1 sierpnia 2014 roku jej trwanie, jako datę końcową wskazując datę 15 czerwca 2017 roku (rok od dnia ponownego badania przez biegłego ginekologa). Wskazał na brak postępów w zapobieganiu schorzeniu ze strony powódki - jednoznaczne określenie tego faktu jako zachowania niespełniającego kryteriów wyczerpujących chęć zapewnienia sobie dobrostanu fizycznego według (...) , pomimo możliwości terapeutycznych. Biegły wywodził, że do dnia badania przez biegłego, to jest 16 października 2017 roku wnioskodawczyni nie była operowana, co wiązał z przyjęciem zaleceń lekarskich jako niezrealizowanych z przyczyn leżących po stronie pacjentki. Zgromadzone w sprawie dowody Sąd uznał za przekonujące. Sąd w całości podzielił opinie biegłych lekarzy sądowych wydane w sprawie w zakresie występowania u wnioskodawczyni schorzeń oraz ich stopnia zawansowania i wpływu na funkcjonowanie organizmu, za wyjątkiem opinii biegłej ginekolog W. S. stwierdzającej brak niezdolności do pracy z dniem badania, to jest 29 marca 2017 roku. Uzasadnienie przedstawione w opinii biegłej ginekolog było lakoniczne i niepoparte jakimikolwiek argumentami merytorycznymi. Biegły z zakresu neurologii A. S. oraz specjaliści z zakresu urologii wskazywali, że wnioskodawczyni nie jest niezdolna do pracy z uwagi na schorzenia (...) (...) na co wskazywał biegły z zakresu ginekologii dr G. C. . Z tych względów Sąd czynił wniosków z nich płynących podstawą orzeczenia wydanego w sprawie. Za przekonującą Sąd uznał argumentację medyczną biegłych ginekolgów dr G. C. oraz dr J. T. , którzy wskazywali na dalszą niezdolność do pracy wnioskodawczyni od dnia 1 sierpnia 2014 roku do dnia 15 czerwca 2017 roku. W tej części biegli przekonująco wskazywali, iż zasadniczą i decydującą przyczyną częściowej niezdolności do pracy jest złożona (...) ( (...) 0) w (...) Biegły ginekolog dr J. T. zwrócił uwagę na konieczność dalszej diagnostyki i ewentualnego dodatkowego leczenia tego schorzenia. Równocześnie biegły dr G. C. wskazał jako datę końcową 15 czerwca 2017 roku z uwagi na brak postępów w zapobieganiu schorzeniu ze strony wnioskodawczyni, która nie przyjęła i nie dostosowała się do zaleceń lekarskich. Wnioski wskazanych opinii zostały rzeczowo i logicznie uzasadnione. Biegli sądowi, jak wynika z treści opinii, szczegółowy przeanalizowali wszystkie okoliczności związane ze stanem zdrowia wnioskodawczyni. Uwzględniały one stopień zawansowania schorzenia wiodącego jakim było nietrzymanie moczu wskazując, iż jego analiza, dotychczasowy przebieg i leczenie uzasadniało ocenę, iż stan zdrowia wnioskodawczyni czynił ją niezdolną do pracy w okresie od 1 sierpnia 2014 roku do dnia 15 czerwca 2017 roku. Opinie te zostały wydane w oparciu o szczegółową analizę danych z akt sprawy oraz dokumentacji medycznej zawartej w aktach rentowych. Przedstawione argumenty medyczne przekonują, jeśli zważy się, iż znajdują oparcie w dowodach leczenia, dokumentacji medycznej, wywiadzie i badaniu klinicznym. W trakcie wydawania opinii biegli dr J. T. oraz dr G. C. mieli w polu widzenia cały przebieg leczenia wnioskodawczyni, aktualny w czasie opiniowania. Nie zachodziła zatem potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. Wobec powyższego należy uznać, iż te opinie są wystarczające do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie zachodziła konieczność powołania innych biegłych. Sąd ma obowiązek zasięgnięcia kolejnej opinii biegłych w sytuacji, gdy dotychczasowa opinia budzi istotne i niedające się usunąć wątpliwości Nie można więc przyjmować, że Sąd obowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych w każdym wypadku, gdy złożona opinia jest dla strony niekorzystna. Potrzeba powołania innego biegłego powinna bowiem wynikać z okoliczności sprawy jeśli opinie wydane dotychczas do sprawy zawierają istotne braki, względnie też nie wyjaśnia istotnych okoliczności (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1998 roku, II UKN 248/98, OSNAPiUS Nr 20/1999, poz. 666; z dnia 2 czerwca 1998 roku, II UKN 88/98, OSNAPiUS Nr 11/1999, poz. 373). Pozostałe dowody zgromadzone w sprawie, w szczególności dokumentacja medyczna zasługiwały na obdarzenie w pełni wiarą, bowiem były to dokumentu sporządzone przez poszczególne placówki medyczne odzwierciedlające przebieg procesu leczeniu, wyniki badań specjalistycznych i nie były przez strony kwestionowane. Sąd Okręgowy w Lublinie zważył, co następuje: Odwołanie wnioskodawczyni jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz. U. 2017, poz. 1383 ze zm.), renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: 1) jest niezdolny do pracy; 2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy; 3) niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 i 7 ustawy albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (art. 12 ust. 2 i 3 ustawy). Wnioskodawczyni była częściowo niezdolna do pracy do dnia 31 lipca 2014 roku. Na podstawie art. 101 ustawy prawo do świadczeń ustaje, gdy ustanie którykolwiek z warunków wymaganych do ustalenia tego prawa. Zgodnie z przepisem art. 107 cytowanej ustawy prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, ustalono zmianę stopnia niezdolności do pracy, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie. Sporządzone w toku postępowania opinie biegłych lekarzy sądowych ginekologów, które Sąd obdarzył wiarą wskazywały na istnienie takiego stopnia naruszenia sprawności organizmu wnioskodawczyni, który sprowadzał istnienie dalszej, częściowej niezdolności do pracy w znaczeniu rentowym od dnia 1 sierpnia 2014 roku do dnia 15 czerwca 2017 roku. Mając na uwadze powyższe, przy ustaleniu w niniejszym postępowaniu istnienia u wnioskodawczyni niezdolności do pracy należało uznać, iż J. K. spełniła przesłanki do ustalenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w okresie od 1 sierpnia 2014 roku do dnia 15 czerwca 2017 roku Mając powyższe na uwadze, w oparciu o przytoczone przepisy oraz na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.