VIII SO/WA 5/25

VIII SO/Wa 5/25 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Wymierzenie grzywny
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Orzeczono o wymierzeniu grzywny -art.55 ustawy PoPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 55 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak po rozpoznaniu w dniu 20 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku Stowarzyszenia na rzecz rozwoju Gminy J. o wymierzenie grzywny Prezesowi Zarządu Federacji M. z siedzibą w W. za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z 28 maja 2025 r. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć Prezesowi Zarządu Federacji M. z siedzibą w W. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych; 2. zasądzić od Prezesa Zarządu Federacji M. z siedzibą w W. na rzecz Stowarzyszenia na rzecz rozwoju Gminy J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z 24 lipca 2025 r. Stowarzyszenie na rzecz rozwoju Gminy J.(dalej: strona, skarżący, Stowarzyszenie) złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: Sąd) wniosek o wymierzenie w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Prezesowi Zarządu Federacji M. z siedzibą w W. (dalej: organ) grzywny za nieprzekazanie Sądowi w ustawowym terminie skargi na bezczynność z 28 maja 2025 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w związku z wnioskiem skarżącego z 13 maja 2025 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 29 lipca 2025 r. wezwano organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny
i nadesłania kompletnych akt administracyjnych w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Organ nie odpowiedział na ww. wezwanie. Sąd 29 sierpnia 2025 r. ponownie wezwał organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego i nadesłania kompletnych akt administracyjnych.
Organ 2 września 2025 r. przekazał ww. skargę strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VIII SAB/Wa 82/25. Do dnia rozpoznania organ nie odpowiedział na wniosek o wymierzenie grzywny. Wpis sądowy od wniosku w kwocie 100 zł został uiszczony 5 sierpnia 2025 r.
(k. 40 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Wniosek Stowarzyszenia o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi z 28 maja 2025 r. na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 54 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1).
Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi
i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Skargę wniesioną za pośrednictwem konsula oraz skargę na decyzję wydaną przez ministra właściwego do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, minister właściwy do spraw zagranicznych przekazuje sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę
w terminie sześćdziesięciu dni od dnia jej otrzymania odpowiednio przez ministra właściwego do spraw zagranicznych albo konsula (art. 54 § 2).
Następnie, stosownie do art. 55 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 p.p.s.a.).
Stwierdzenie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., nie nakłada na sąd obowiązku wymierzenia grzywny, lecz wyposaża sąd
w uprawnienie do jej wymierzenia. Ustawodawca przewidział bowiem, że sąd "może orzec o wymierzeniu organowi grzywny". Orzeczenie sądu ma więc charakter uznaniowy, a sąd podejmując rozstrzygnięcie w tym przedmiocie powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi charakter sprawy, przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek przekazania skargi wraz z aktami oraz czy przekazanie kompletnych akt administracyjnych opóźniło rozpoznanie sprawy.
Przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Co do zasady, dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. przed złożeniem wniosku
o wymierzenie grzywny, czy też przez rozpoznaniem takiego wniosku, nie może przesądzać o braku przesłanek do jej wymierzenia, ani nie skutkuje oddaleniem tego wniosku czy też umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Podobnie też przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w zakreślonym przez prawo terminie oraz okres uchybienia nie mają znaczenia dla możliwości wymierzenia grzywny, a mogą jedynie rzutować na jej wysokość (por. postanowienia NSA z: 6 maja 2008 r. sygn. akt II OZ 400/08, 29 września 2010 r. sygn. akt II OZ 914/10 i 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OZ 232/13, orzeczenia dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie należy mieć na względzie, że treść art. 54 § 2 p.p.s.a. doznaje modyfikacji w zakresie terminu, w którym organ powinien przekazać akta sprawy Sądowi, co wynika z przepisu art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.
o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.), który wprowadza obowiązek przekazania akt i odpowiedzi na skargę w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
W rozpatrywanej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przez organ obowiązku przekazania skargi w zakreślonym terminie. Skoro skarga wpłynęła do organu 28 maja 2025 r., to jej przekazanie (nadanie) – zgodnie z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. – powinno nastąpić do 12 czerwca 2025 r. Tymczasem skarga wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy została przekazana do tutejszego Sądu - po uprzednim wezwaniu Sądu w tym zakresie - 2 września 2025 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 21 pkt 1 u.d.i.p.
W realiach analizowanej sprawy, biorąc pod uwagę czas przekroczenia ustawowego terminu ustanowionego na obligatoryjne przekazanie skargi sądowi przez organ oraz okoliczność, że organ przekazał skargę Sądowi i sprawa ma dalszy bieg, Sąd ocenia, że należało wymierzyć organowi grzywnę w wysokości 100 zł.
Wymaga wyjaśnienia, że grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu zgodnie z regulacją art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 p.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego
w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość grzywny wymierzanej organowi uzależniona jest od stopnia zawinienia organu w związku z nieprzekazaniem skargi. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tej materii sądowi.
Przyjęty wymiar grzywny, w ocenie Sądu, jest adekwatny do stopnia naruszenia przez organ ustawowego obowiązku terminowego przekazania skargi sądowi. Realizuje funkcje: dyscyplinującą, represyjną i prewencyjną, jakie ustawodawca przypisał tej instytucji, aby chronić prawo skarżących do sprawnej kontroli legalności działania organów administracji publicznej (por. uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r. sygn. II GPS 3/09, publ. ONSAiWSA 2010/1/2).
Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.