VIII SAB/Wa 9/25

VIII SAB/Wa 9/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Justyna Mazur
Leszek Kobylski /przewodniczący/
Renata Nawrot /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność organu - art. 149 §1a ustawy PoPPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 3 par. 2 pkt 8, art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 16 ust.1, art. 13 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2025 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia na rzecz rozwoju Gminy J. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego Stowarzyszenia na rzecz rozwoju Gminy J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 19 listopada 2024 r. Stowarzyszenie [...] (dalej jako "Stowarzyszenie", "skarżący") wystąpiło do Prezesa Urzędu Danych Osobowych (dalej Prezes UODO, organ) poprzez platformę ePUAP
o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści: "W ilu przypadkach
w bieżącym roku tutejszy Urząd wszczynał postępowania kontrolne dotyczące przypadkowo znalezionych na poboczu drogi lub w rowie kartek z danymi osobowymi".
W odpowiedzi na powyższe, organ odpowiadając na wniosek o udzielenie informacji publicznej, pismem z 3 grudnia 2024 r., poinformował Stowarzyszenie, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych nie prowadzi rejestru, który szczegółowo wskazywałby powody, dla których każde postępowanie kontrolne zostało podjęte,
w związku z tym nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi na pytanie zawarte w ww. wniosku.
W związku z powyższym, aby określić, ile spośród postępowań kontrolnych
w 2024 r, dotyczyło wskazanego przez Stowarzyszenie przypadku (tj. danych osobowych znalezionych przypadkowo na poboczu drogi lub w rowie), konieczne byłoby dokonanie szczegółowej analizy dokumentacji każdego postępowania. Realizacja wniosku wymagałaby szczegółowego przeglądu akt wszystkich postępowań kontrolnych prowadzonych przez Prezesa UODO w 2024 r. Dalej podano, że w ocenie organu, wnioskowane informacje stanowią informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust 1 pkt. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając na względzie powyższe, wezwano Stowarzyszenie do wskazania w terminie 7 dni - od dnia otrzymania niniejszego pisma - interesu publicznego, dla realizacji którego uzyskanie żądanej przez skarżącego informacji przetworzonej jest szczególnie istotne, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Końcowo w piśmie zawarto informację, że rozpatrzenie wniosku nastąpi do dnia 21 stycznia 2025 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Stowarzyszenie pismem z 3 grudnia 2024 r., podniosło że żądana informacja jest zwykłą informacją prostą, a nie przetworzoną, ponadto niezasadnie organ wydłużył okres na rozpatrzenie wniosku do dnia 21 stycznia 2025 r. Stowarzyszenie zaznaczyło ponadto, że czynności pokroju odnalezienia informacji nie mogą prowadzić automatycznie do uznania, że dana informacja powinna być uznana za informację przetworzoną. Tego typu klasyfikacja może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy przemawia za tym zakres koniecznych do wykonania prac. Tymczasem, w przypadku objętych wnioskiem informacji należy wskazać, że nie wiążą się one z koniecznością udostępnienia znacznej liczby dokumentów, a co za tym idzie
z podjęciem szerokiego zakresu prac.
Pismem z 22 stycznia 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu. Wskutek bezczynności organu zarzucił naruszenie:
1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania
i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,
2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.
w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,
3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej (dalej jako; "u.d.i.p") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany
w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie.
Wobec powyższego skarżące Stowarzyszenie wniosło o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych
W uzasadnieniu skargi, jej autor wskazał, że przedmiotem złożonego przez Stowarzyszenie wniosku jest informacja podlegająca udostępnieniu. Stowarzyszenie otrzymało pismo od Prezesa UODO wyrażające stanowisko, iż żądana informacja stanowi informację przetworzoną. Również skarżący zaznaczył, iż ustosunkował się do pisma organu i do dnia złożenia skargi nie została udostępniona ani żądana informacja ani nie wydano decyzji.
Jak wskazano w skardze, artykuł 61 ust. 1 Konstytucji RP stanowi normatywną podstawę prawa do informacji. Stanowi on o tym, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej
i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Ponadto informacje, o których udostępnienie się zwrócono, stanowią przedmiot konstytucyjnego uprawnienia, bowiem stanowią informacje w zakresie rozpoznawanych przez organ skarg.
W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie.
Po przedstawieniu szczegółowego przebiegu postępowania związanego
z wezwaniem skarżącego do wykazania interesu publicznego i udzieloną przez Stowarzyszenie odpowiedzią, organ wyjaśnił, że w momencie przygotowywania odpowiedzi dla Skarżącego, Organ, w oparciu o informacje ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym, dopatrzył się braków formalnych przedmiotowego wniosku oraz odpowiedzi na wezwanie. Dokumenty te zostały podpisane elektronicznie jedynie przez Prezesa Zarządu Stowarzyszenia – J. S., natomiast do składania oświadczeń woli w imieniu Stowarzyszenia wymagane są podpisy dwóch Członków Zarządu działających łącznie. W związku z powyższym, pismem z dnia 20 stycznia 2025 r., Organ wezwał Skarżącego do uzupełnienia ww. braków formalnych. Jednocześnie Organ poinformował Skarżącego, że uzupełnienie braków formalnych powinno nastąpić w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania.
W dniu 22 stycznia 2025 r. Skarżący, za pośrednictwem platformy ePUAP, wniósł skargę na bezczynność Prezesa UODO. Elektroniczne pismo przewodnie zostało podpisane jedynie przez J. S. - Prezesa Zarządu Stowarzyszenia, a do pisma tego załączono m.in. treść skargi w formacie "docx" bez podpisu. Dalej podał, że braki wniosku zostały uzupełnione w dniu 24 stycznia 2025 r.
i w dniu 4 lutego 2024 r. Organ udzielił Skarżącemu odpowiedzi na przedmiotowy wniosek.
W podsumowaniu Prezes UODO podkreślił, że nie prowadzi tak szczegółowego rejestru, który umożliwiałby wyszukanie spraw uwzględniających kryterium wskazane we wniosku, tj. "znalezionych na poboczu drogi lub w rowie kartek z danymi osobowymi", zatem organ nie dysponował żądaną informacją w chwili złożenia wniosku. Uzyskanie informacji wymagało dokonania analizy wszystkich akt postępowań kontrolnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność organu - Sąd rozpoznał skargę
w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 – 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy.
Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym
w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.
Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności),
a dopiero później, iż obowiązku tego – w nakazanym terminie – organ nie wypełnia.
Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl § 1a tego przepisu, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce
z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony.
W kontrolowanej sprawie podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy
z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p).
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną.
Wyjaśnić należy, że doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP (konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji), przyjmują szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się każdą informację wytworzoną przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które gospodarują mieniem publicznym, jak również informację odnoszącą się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności.
Konsekwencją uznania przez podmiot mieszczący się w katalogu określonym
w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, że żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy, jest obowiązek podjęcia przez niego działań wymaganych przez tę ustawę.
Poza sporem w niniejszej sprawie jest, że Prezes UODO, jest podmiotem
o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązanym do jej udostępnienia. Jak zaś powszechnie przyjmuje się - co do zasady wszystko co wiąże się bezpośrednio
z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi informację publiczną.
Również w ocenie Sądu nie zostało w rozpoznawanej sprawie zanegowane przez organ, że żądana przez Stowarzyszenie informacja stanowi informację publiczną.
Spór pomiędzy skarżącym a Prezesem UODO dotyczył tego, czy żądana przez Stowarzyszenie informacja stanowi informację prostą czy też jak twierdzi organ jest to informacja przetworzona.
Uwzględniając powyższe, należy zauważyć, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2
i art. 15 ust. 2. Stosownie natomiast do treści art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Jednocześnie trzeba wskazać, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Stosownie natomiast do treści art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.
W sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej podmiot obowiązany pozostaje zatem w bezczynności, jeżeli nie udzielił zainteresowanemu żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni, bądź w terminie 2 miesięcy w sytuacji opisanej w ust. 2 tego artykułu 13. Bezczynność występuje także wówczas, gdy organ nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 u.d.i.p. ze względu na ograniczenia ujęte w art. 5 tej ustawy lub w związku
z niespełnieniem przez stronę warunku, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (niewykazanie szczególnie uzasadnionego interesu publicznego), albo jeśli nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych we wniosku. Podmiot obowiązany jest bezczynny także wówczas, gdy nie zawiadamia wnioskodawcy w drodze zwykłego pisma o tym, że nie posiada żądanej informacji publicznej.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 19 listopada 2024 r. Przewidziany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin 14 dni od dnia złożenia wniosku mijał zatem 3 grudnia 2024 r.
W tym dniu organ skierował do skarżącego pismo wzywające do wykazania interesu publicznego, informując jednocześnie, że żądana informacja stanowi informacje przetworzoną, a po drugie, że rozpatrzenie wniosku nastąpi do 21 stycznia 2025 r.
Skarżące Stowarzyszenie udzieliło informacji na żądanie Prezesa UODO w dniu 3 grudnia 2024 r.
Termin dwóch miesięcy od złożenia wniosku minął 20 stycznia 2024 r. i do tego dnia Prezes UODO nie udostępnił wnioskowanej informacji, ani nie wydał decyzji
o odmowie jej udostępnienia.
W dniu 22 stycznia 2025 r. skarżący złożył skargę na bezczynność organu, zaś organ w odpowiedzi na skargę podał, że w dniu 20 stycznia 2025 r. wezwał Stowarzyszenie do usunięcia braków formalnych pod wnioskiem (podpisy dwóch członków zarządu), które to braki zostały usunięte w dniu 24 stycznia 2025 r.
W rezultacie Prezes UODO udzielił skarżącemu odpowiedzi na przedmiotowy wniosek w dniu 4 lutego 2025 r.
Należy zwrócić uwagę, że termin 2 miesięcy do udzielenia informacji zaczyna biec od momentu złożenia wniosku o udzielenie tej informacji i to tak samo co do jej udzielenia, jak i odmowy udostępniania, czy umorzenia postępowania (zob. też np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1075/13 – niepublikowany; dostępny: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zasadą u.d.i.p. jest szybkość działania w procesie udostępniania informacji publicznej, co wynika z jej 13, to w tym kontekście należy interpretować jej przepisy określające terminy udostępnienia informacji publicznej. Zatem wykonanie obowiązku informacyjnego polega na udostępnieniu żądanej informacji wprost, albo na wydaniu przez organ (posiadacza informacji) decyzji o odmowie jej udostępnienia przewidzianej w art. 16 u.d.i.p., to obie te czynności (pojmowane zamiennie) powinny być wykonane
w terminach przewidzianych w ustawie (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 11 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 265/14, z 3 października 2014 r. sygn. akt I OSK 431/14, z 17 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1073/13 i I OSK 1028/13 – niepublikowane; dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz powołany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1075/13). Brak udostępnienia informacji publicznej w ustawowym terminie albo brak wydania w tym terminie decyzji administracyjnej, skutkuje zatem powstaniem stanu bezczynności, który może zostać zaskarżony do sądu administracyjnego (zob. też P. Szustakiewicz, Ł. Nosarzewski, Wpływ orzecznictwa sądów administracyjnych na stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej [w:] 20 lat ustawy o dostępie do informacji publicznej (red.) M. Błachucki, G. Sibiga, Warszawa 2022 r., str. 55).
Natomiast w kontrolowanej sprawie organ w dacie upływu terminu do udzielenia informacji powziął wiedzę o brakach formalnych wniosku i dopiero w tym dniu wezwał do ich usunięcia. Stwierdzić należy, że organ nie widział tych braków formalnych wniosku zwracając się z pismem do Stowarzyszenia w dniu 3 grudnia 2024 r.
Bez względu na to czy żądana informacja przez skarżącego była informacją prostą czy przetworzoną, wydaje się w tym miejscu iż organ podzielił argumentację Stowarzyszenia skoro udzielił odpowiedzi, to jednakże podnieść należy, że udzielenie tej informacji nastąpiło po upływie terminu określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Przedłożona Sądowi udzielona informacja publiczna oraz dokumentacja, nie dowodzi aby organ prowadził szczegółowe postępowanie, ani ile postepowań administracyjnych zostało sprawdzonych.
Tym samym organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia z 19 listopada 2024 r. Mając przy tym na uwadze argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę, należy zaznaczyć, że okolicznościami obojętnymi dla stwierdzenia stanu bezczynności pozostają przyczyny, z powodu których nastąpiło przekroczenie terminu określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Mogą mieć one jednak wpływ na ocenę, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Stwierdzona bezczynność nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Stwierdzenie tej kwalifikowanej postaci bezczynności wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności, które należy rozpatrywać indywidualnie w kontekście stanu faktycznego danej sprawy. Przyjmowana w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnia art. 149 § 1a p.p.s.a., rażące naruszenie prawa w odniesieniu do bezczynności organu łączy z bezczynnością o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającą miejsce
w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy, jak
i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (zob. też np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 sierpnia 2021 r. sygn. akt Il OSK 151/21, z 27 maja 2021 r. sygn. akt I FSK 644/21, z 23 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 2439/20 – niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie nie doszło do takiej sytuacji, bowiem przed upływem czternastu dni od złożenia wniosku poinformowano skarżącego, że informacje,
o których udostępnienie wnosi wymagają poczynienia dodatkowych ustaleń oraz o tym, że rozparzenie wniosku nastąpi nie później niż w terminie do 21 stycznia 2025 r. Przed upływem terminu dwóch miesięcy (termin upływał 20 stycznia 2025 r. ) organ wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez jego podpisanie, zaś w dniu 4 lutego Prezes UODO udzielił żądanej informacji.
Powyższe oznacza, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, ale nie ma podstaw do stwierdzenia kwalifikowanej postaci bezczynności.
Stwierdzając stan bezczynności organu, Sąd uznał w punkcie drugim sentencji wyroku, że bezczynność ta nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W judykaturze przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan,
w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo
w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Podkreśla się również, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie
w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie
w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (por. wyrok NSA z 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA).
Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa.
Ponadto w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia wniosku strony skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca.
Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a orzekł jak w punktach 1 - 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi (100 złotych), Sąd postanowił na podstawie art. 200, art. 205 § 1 p.p.s.a. - jak w punkcie 3 sentencji wyroku.