VIII SAB/Wa 69/25

VIII SAB/Wa 69/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna /przewodniczący/
Renata Nawrot
Sławomir Fularski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku
Oddalono skargę na bezczynność
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 2 ust. 1-2, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi M. F. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J.L. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 16 czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
M.F.(dalej jako "wnioskodawca" lub "skarżący") wnioskiem z 16 czerwca 2025 r., złożonym o godz. 21:36:59 za pośrednictwem platformy e-puap do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...](dalej jako "organ") na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.
o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej też jako "u.d.i.p."), zwrócił się z prośbą o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kart wynagrodzeń (płac) Pani M. O. - Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] za rok 2024.
We wniosku wskazał, że wykonując kserokopię przedmiotowych kart prosi
o usunięcie danych osobowych jak adres i PESEL którymi nie jest zainteresowany. Korespondencję w sprawie niniejszego wniosku prosi zaś kierować na wskazaną przez niego skrzynkę e-puap.
W piśmie z 1 lipca 2025 r. złożonym o godz. 12:44:09 organ udzielając odpowiedzi na ww. wniosek, poinformował wnioskodawcę, że dane dotyczące przedmiotowego wynagrodzenia zawarte są w "Oświadczeniu majątkowym za rok 2024" opublikowanym na stronie BIP Urzędu Miejskiego w [...].
Pismem z 1 lipca 2025 r. złożonym o godz. 18:37 wnioskodawca zażądał udostępnienia kart wynagrodzeń, twierdząc, że informacja podana w oświadczeniu majątkowym nie daje zadość jego wnioskowi. Podkreślił, że w oświadczeniu znajduje się ogólna kwota, natomiast brak jest wyszczególnienia składników wynagrodzenia takich jak: wynagrodzenie zasadnicze, dodatki (stażowy, funkcyjny, specjalny), premii, nagród, wynagrodzenia za nadgodziny oraz innych świadczeń uzyskanych ze stosunku pracy. Skarżący zażądał niezwłocznego udostępnienia kart wynagrodzeń albo wydania decyzji odmownej, która w sposób formalny stanowić będzie o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
W uzupełnieniu odpowiedzi na wniosek z 16 czerwca 2025 r. pismem z 9 lipca 2025 r. podpisanym podpisem elektronicznym o godz. 10:36:03 organ poinformował wnioskodawcę, że wynagrodzenie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej
w [...]w 2024 r. wyniosło 173.034,55 zł (brutto), w tym nagroda jubileuszowa i dodatkowe wynagrodzenie roczne. Nadto wskazał, że wniosek
o udostępnienie danych zawartych w kartach płacowych konkretnych osób dotyka
w sposób bezpośredni sfery ad personam. Jeśli wnioskodawca domaga się udostępnienia kart płacowych, to w istocie domaga się informacji nie publicznych środków finansowych przeznaczonych na wynagrodzenia należne z tytułu sprawowanej funkcji, lecz spersonalizowanej informacji powiązanej z szeregiem danych zawartych
w dokumentacji pracowniczej i objętych ochroną wynikającą z ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
Pismem z 9 lipca 2025 r. wniesionym za pośrednictwem e-puap złożonym
o godz. 13:41:18 wnioskodawca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wniósł o: zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku
i udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w postaci kart wynagrodzeń (płac) Pani M. O. - Dyrektora MOPS w [...]za rok 2024, z zanonimizowanymi danymi osobowymi nieobjętymi zakresem wniosku (np. PESEL, adres zamieszkania); stwierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności
z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ udzielił skarżącemu częściowej odpowiedzi, wskazując jedynie kwotę łącznego wynagrodzenia powołując się na brak podstaw do udostępnienia kart płac z uwagi na rzekomą ochronę danych osobowych co powinno być poprzedzone wydaniem decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
W ocenie autora skargi stanowisko organu jest błędne, ponieważ dane dotyczące wynagrodzenia osób pełniących funkcje publiczne stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Nieudzielenie odpowiedzi w wymaganej formie - ani poprzez udostępnienie informacji, ani poprzez decyzję administracyjną - stanowi bezczynność. Na potwierdzenie powyższego wskazał, że w analogicznej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 7 listopada 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 194/13 zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku dotyczącego udostępnienia kart wynagrodzeń osób pełniących funkcje publiczne, uznając, że informacje zawarte w tych dokumentach - po uprzednim usunięciu danych osobowych - stanowią informację publiczną i powinny zostać udostępnione na wniosek.
W konkluzji skargi jej autor stwierdził, że wobec braku wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej - do czego organ był zobowiązany w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku - organ pozostaje w bezczynności, która narusza prawa skarżącego. W związku z powyższym niniejsza skarga na bezczynność jest w pełni zasadna.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
W uzasadnieniu organ, odpowiadając na zarzuty skargi wyjaśnił, że zakres żądania wnioskodawcy obejmował dane wykraczające poza sferę informacji publicznej. W przewidzianym czternastodniowym terminie udzielono wyjaśnień na temat łącznej kwoty wynagrodzenia funkcjonariusza publicznego – M. O.. W kolejnym piśmie z 9 lipca 2025 r. ponowiono informację wskazując, że w kwocie wynagrodzenia za rok 2024 r wynoszącej 173 034,55 zł znalazły się również takie składniki jak nagroda jubileuszowa oraz dodatkowe wynagrodzenie roczne. Wyjaśniono ponadto, że żądanie dotyczące przekazania kart wynagrodzeń nie jest faktycznie związane z informacją
o wielkości wydatkowanych środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenie należne pracownikowi z tytułu sprawowanej funkcji, lecz spersonalizowanej informacji powiązanej z szeregiem danych zawartych w dokumentacji pracowniczej i objętych ochroną wynikającą z ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy. Stanowisko to pozostaje aktualne mimo wniesionej przez skarżącego skargi.
Organ dodatkowo wyjaśnił, że karta płacowa pracownika zawiera szereg danych wrażliwych dotyczących osoby piastującej funkcję Dyrektora MOPS, tj. adres, PESEL, informacje na temat urlopu wypoczynkowego oraz ewentualnych zwolnień lekarskich, wynagrodzenia i różnego rodzaju potrącenia od wynagrodzenia, a nawet co jest niewykluczone korzystanie np. z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, czy Kasy Zapomogowo Pożyczkowej. W związku z czym udostępnienie ich uderzałoby
w prywatność podmiotu, którego dotyczył wniosek. Co więcej, informacje o m.in. osiąganych przez Dyrektora MOPS wynagrodzeniach (oświadczenie majątkowe) jest opublikowane w BIP. W związku z czym uznano, że skoro informacje, których udostępnienia żądał skarżący odnoszą się do sfery personalnej M.O. piastującej stanowisko Dyrektora MOPS, to podlegają one ochronie. Inaczej rzecz ujmując, żądanie ujawnienia danych dotyczących zatrudnionego pracownika nie jest tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) - podobnie patrz wyrok NSA z 19 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 378/22, LEX nr 3591295.
Organ podkreślił, że karta wynagrodzeń (płacowa) należy do dokumentacji pracowniczej. Na podstawie art. 2981 Kodeksu pracy wydano rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie dokumentacji pracowniczej (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 535 z późn. zm.), wprowadzono wymóg zachowania poufności tej dokumentacji, a zgodnie z § 6 pkt 3 do dokumentacji tej zalicza się kartę (listę) wypłaconego wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń związanych z pracą oraz wniosek pracownika o wypłatę wynagrodzenia do rąk własnych (art. 86 § 3 Kodeksu pracy). Ponadto, zgodnie z treścią art. 9412 Kodeksu pracy, uprawnionym do uzyskania kopii dokumentacji pracowniczej jest pracownik albo były pracownik, w przypadku zaś śmierci pracownika takie prawo przysługuje na podstawie odwołania do art. 949 § 3 Kodeksu pracy jego dzieciom własnym, dzieciom drugiego małżonka oraz dzieciom przysposobionym; przyjętym na wychowanie
i utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletności wnukom, rodzeństwu i innym dzieciom,
z wyłączeniem dzieci przyjętych na wychowanie i utrzymanie w ramach rodziny zastępczej lub rodzinnego domu dziecka, a także małżonkowi (wdowie i wdowcowi), rodzicom, w tym ojczymowi i macosze oraz osobom przysposabiającym. Z regulacji tych wynika zatem nie tylko obowiązek wydania dokumentacji pracowniczej osobom ze ściśle określonej grupy uprawnionych, ale również odmowy wydania innym osobom, nie wymienionym w przepisie. Oczywistym jest zatem, że przywołane przepisy Kodeksu Pracy nie pozwalają na kwalifikowanie dokumentów, jakimi są karty płacowe jako dokumentów podlegających udostępnieniu w ramach prawa dostępu do informacji publicznej o jakim mowa w art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Podsumowując, organ stwierdził, że udzielił informacji publicznej o wysokości osiągniętego wynagrodzenia za rok 2024 w przewidzianym prawem terminie, tj. w ciągu 14 dni od złożenia wniosku. Skoro zaś karty płacowe stanowią część dokumentacji pracowniczej objętej ustawową ochroną wynikającą z przepisów Kodeksu Pracy, to nie mogą być one jednocześnie uznane za informację publiczną, do której dostęp jest
w zasadzie nieograniczony, a tym samym nie podlegają przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle powyższego uznać należy, że nie doszło do bezczynności organu, w związku z czym zasadnym jest oddalenie skargi jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej zwana także jako "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana
w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Wskazać należy, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy
w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).
Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej reguluje wskazana już wyżej ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako "u.d.i.p.") będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, wyrażonego w art. 61 ustawy zasadniczej.
Udostępnienie informacji publicznej na wniosek ma formę czynności materialno -technicznej i w świetle dyspozycji art. 14 ust. 1 u.d.i.p. winno nastąpić w sposób
i w formie zgodnych z wnioskiem. Przedstawienie informacji zupełnie innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 161/12, LEX nr 1264582 oraz
z 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12, LEX nr 1356989, a także wyrok WSA
w Bydgoszczy z 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Bd 35/13, LEX nr 1352000).
Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga zatem
w pierwszym rzędzie dokonania właściwej interpretacji zakresu żądania, a następnie dokonania oceny charakteru żądanej informacji pod kątem możliwości przypisania jej waloru informacji publicznej. Bezczynność podmiotu zobowiązanego zachodzi zaś wówczas, gdy podmiot taki, pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób
i w formie zgodnych z wnioskiem, bądź też w tym terminie nie wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a jednocześnie nie udziela wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p.
Jeżeli jednak informacja, której udostępnienia domaga się wnioskodawca, nie posiada waloru informacji publicznej, nie może ona podlegać regulacjom u.d.i.p., co oznacza, że nie może ona zostać udostępniona w trybie tej ustawy, jak też niedopuszczalne jest wydanie co do niej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wówczas obowiązkiem podmiotu zobowiązanego jest wyłącznie poinformowanie wnioskodawcy o braku podstaw do zastosowania przepisów u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 289/02; z 16 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1644/09 oraz z 11 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1557/09 - dostępne w orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji przedstawionej wyżej specyfiki postępowania o udostępnienie informacji publicznej przyjmuje się, że w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten uznaje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (por. wyrok NSA z 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1177/12, dostępny
w orzeczenia.nsa.gov.pl). Wówczas skarga na bezczynność stanowi właściwy środek do zakwestionowania przez wnioskodawcę dokonanej przez organ kwalifikacji żądanej informacji.
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że Dyrektor Miejskiego Osrodka Pomocy Społecznej w [...]jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Istota zawisłego przed Sądem sporu sprowadza się zaś do oceny charakteru informacji objętej wnioskiem skarżącego z 16 czerwca 2025 r.
Rozstrzygając tę kwestię Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela w całości stanowisko organu zawarte w piśmie z 9 lipca 2025 r. oraz
w odpowiedzi na skargę, bowiem żądana przez skarżącego informacja zawarta w jego wniosku nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Stanowisko organu znajduje potwierdzenie w przywołanym w odpowiedzi na skargę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 378/22, LEX nr 3591295.
Pojęcie informacji publicznej zostało doprecyzowane w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., gdzie wskazano, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną
w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych. W przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną
i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju
i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z 30 września 2009 r., I OSK 2093/14).
W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie informacją publiczną nie jest to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Trafne jest zatem stanowisko organu, zgodnie z którym dokumenty kadrowo-płacowe wskazanej we wniosku skarżącego osoby podlegają ochronie na podstawie przepisów prawa pracy
i ochrony danych osobowych, gdyż zawierają bowiem dane na temat wysługi lat oraz ewentualnych zwolnień lekarskich, czyli dane sensytywne, które są szczególnie chronione. Kserokopie dokumentów, o które wnosił skarżący, zawierają na kartach płacowych m. in.: adres, PESEL, informacje na temat urlopu wypoczynkowego oraz ewentualnych zwolnień lekarskich, wynagrodzenie i różnego rodzaju potrącenia od wynagrodzenia. Dlatego też w okolicznościach sprawy, przekazanie kserokopii ww. kart płacowych dotyka w sposób bezpośredni sfery ad personam wymienionej we wniosku osoby.
Żądanie ujawnienia takich danych, nawet jeśli dotyczą one osoby publicznej, nie jest tożsame z prawem do żądania niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. Udzielenie informacji publicznej w postaci danych o wysokości wynagrodzenia osób zatrudnionych w jednostkach finansowanych ze środków publicznych (zarówno pełniących funkcje publiczne, jak też personelu pomocniczego) zazwyczaj nie musi się wiązać
z koniecznością ingerencji w ich prawnie chronioną sferę prywatności. Dzieje się tak przede wszystkim wówczas, gdy w danym podmiocie na określonym stanowisku zatrudnionych jest kilka osób. Udostępnienie informacji publicznej polega bowiem na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Niemniej jednak niejednokrotnie dochodzi do sytuacji, tak jak w rozpoznawanej sprawie, że udostępnienie informacji publicznej o wysokości wynagrodzenia na określonym stanowisku wprost wskazuje na konkretną osobę fizyczną. Wówczas dochodzi do kolizji dwóch konstytucyjnych praw jednostki, tj. prawa do prywatności i prawa do informacji publicznej.
Nie ulega żadnej wątpliwości, że informacja o wydatkowaniu środków publicznych, w tym również na wynagrodzenia osób pełniących określone funkcje publiczne, jest informacją publiczną jako informacja o działalności podmiotów
w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Wysokość środków z budżetu państwa przeznaczanych na wynagrodzenia związane z wykonywaniem określonych funkcji
w ramach realizowania zadań publicznych stanowi informację publiczną. Każdorazowo jednak należy badać, czy treść złożonego wniosku w istocie dotyczy gospodarowania mieniem publicznym. Żądanie zaś skarżącego obejmujące w istocie nie tyle informacje
o gospodarowaniu majątkiem publicznym, lecz informacje dotyczące sfery prywatnej określonej osoby (sfery takiej nie są pozbawione również osoby pełniące funkcje publiczne) nie ma waloru informacji publicznej, tj. informacji o działalności podmiotów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Wniosek o udostępnienie danych zawartych w kartach płacowych konkretnej osoby dotyka w sposób bezpośredni sfery ad personam (por. wyrok NSA z 14 września 2010 r., I OSK 1035/10, w którym zakwestionowano publiczny charakter informacji ad personam). Żądanie ujawnienia danych dotyczących zatrudnionego pracownika nie jest tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p.
Jeśli więc skarżący domaga się kserokopii kart wynagrodzeń, to w istocie domaga się informacji nie o publicznych środkach finansowych przeznaczonych na wynagrodzenia należne z tytułu sprawowanej funkcji, lecz spersonalizowanej informacji powiązanej z szeregiem danych zawartych w dokumentacji pracowniczej i objętych ochroną wynikającą z ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2022 r., poz. 1510). W art. 2981 Kodeksu pracy ustawodawca w konstrukcji upoważnienia ustawowego dotyczącego dokumentacji pracowniczej wprowadził wymóg zachowania poufności tej dokumentacji, czyli m.in. "kart płacowych" (§ 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie dokumentacji pracowniczej - Dz.U. z 2018 r., poz. 2369 ze zm.). Ponadto, zgodnie
z treścią art. 9412 Kodeksu pracy, uprawnionym do uzyskania kopii dokumentacji pracowniczej jest pracownik albo były pracownik, w przypadku zaś śmierci pracownika takie prawo przysługuje na podstawie odwołania do art. 949 § 3 Kodeksu pracy jego dzieciom własnym, dzieciom drugiego małżonka oraz dzieciom przysposobionym; przyjętym na wychowanie i utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletności wnukom, rodzeństwu i innym dzieciom, z wyłączeniem dzieci przyjętych na wychowanie
i utrzymanie w ramach rodziny zastępczej lub rodzinnego domu dziecka, a także małżonkowi (wdowie i wdowcowi), rodzicom, w tym ojczymowi i macosze oraz osobom przysposabiającym. W piśmiennictwie trafnie zwrócono uwagę, że "jak można wnosić
z brzmienia komentowanej normy, biorąc także pod uwagę regulacje dotyczące ochrony danych osobowych, krąg uprawnionych do pozyskiwania kopii dokumentacji pracowniczej jest zamknięty, co oznacza, że pracodawca nie tylko ma prawo, ale
i obowiązek odmówić jej wydania w razie złożenia wniosku przez osobę niemieszczącą się w tak zdefiniowanym zakresie podmiotowym" (zob. M. Lekston [w:] Kodeks pracy. Komentarz. Tom II. Art. 94-304(5), wyd. VI, red. K. W. Baran, Warszawa 2022, art. 94(12)".
Konkludując stwierdzić należy, że niewątpliwie powyższe regulacje nie pozwalają na kwalifikowanie dokumentów, jakimi są karty wynagrodzeń jako dokumentów podlegających udostępnieniu w ramach prawa "każdego" dostępu do informacji publicznej (art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).
W związku zaś z udzieleniem odpowiedzi na wniosek skarżącego w terminie przewidzianym w przepisie art. 13 ust. 1 u.d.i.p., stwierdzić należy, że organ nie pozostaje w bezczynności, bowiem o bezczynności organu administracji można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu ani nie podejmuje innej stosownej czynności (por. Przybysz Piotr Marek, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2022), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Tym samym w ocenie Sądu skarga pozbawiona jest uzasadnionych podstaw.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak
w sentencji wyroku.