VIII SAB/WA 65/25

VIII SAB/Wa 65/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-09-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Owsińska-Gwiazda
Marek Wroczyński /przewodniczący/
Sławomir Fularski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149  par. 1 pkt 1 i pkt 3, art.  149  par. 1a, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 13 ust. 1 -2, art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 4 września 2025 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Gminy J. na bezczynność Starosty Powiatu G. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 14 czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę Powiatu G. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 14 czerwca 2025 r. w części dotyczącej udostępnienia informacji publicznej w zakresie przebiegu pracy zawodowej etatowego członka zarządu Powiatu G., w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Starosty Powiatu G. na rzecz Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Gminy J. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Stowarzyszenie na rzecz Rozwoju Gminy J. (dalej "strona skarżąca" lub "Stowarzyszenie") pismem z 1 lipca 2025 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Starosty Powiatu G. (dalej: "Starosta" lub "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku z 14 czerwca 2025 r.
o udostępnienie informacji publicznej.
Jak wynika z akt sprawy, Stowarzyszenie w piśmie z 14 czerwca 2025 r. kierowanym do Starosty na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej zwróciło się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:
"1) Informacje o wykształceniu, przebiegu pracy zawodowej, o kwalifikacjach lub umiejętnościach osoby pełniącej funkcje publiczne, stanowią informację publiczną
w rozumieniu przepisów ustawy. Informacje te niewątpliwie odzwierciedlają bowiem poziom kompetencji pracownika sprawującego funkcję publiczną (jego kwalifikacji)
i wskazują na poziom jego zdatności do wykonywania władzy publicznej, a zatem są informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy. W związku
z powyższym wnosimy o udostępnienie informacji publicznej o przebiegu pracy zawodowej etatowego członka zarządu Powiatu G. Pana J. K.".
Stowarzyszenie wskazało, że prosi o udostępnienie żądanej informacji poprzez platformę e-PUAP.
W piśmie z 25 czerwca 2025 r. organ udzielając odpowiedzi na ww. wniosek
w zakresie: "informacji o przebiegu pracy zawodowej etatowego członka zarządu Powiatu G. J. K." poinformował Stowarzyszenie, że
w konkretnym wypadku żądany zakres nie stanowi informacji publicznej.
Starosta wyjaśnił, że członkiem zarządu jest radny powiatu g.. Radny powiatu wybierany jest w wyborach powszechnych. Bierne prawo wyborcze, czyli możliwość kandydowania i bycia wybranym na radnego powiatu przysługuje każdemu obywatelowi polskiemu, który najpóźniej w dniu głosowania kończy 18 lat, oraz stale zamieszkuje na obszarze tego powiatu (art. 11 § 1 pkt. 5 z w zw. z art. 10 § 1 pkt 3 b - ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy; Dz.U. z 2025 r., poz. 365). Skład zarządu wybierany jest przez radę powiatu spośród radnych - w głosowaniu tajnym, zaś liczbę członków zarządu określa statut powiatu g. (art. 26 - 27 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym Dz.U. tj. 2024 r., poz. 107). Umiejętności oraz zdatność do sprawowania funkcji publicznej została oceniona przez wyborców
w powszechnych wyborach samorządowych. Wobec faktu, że żaden z obowiązujących przepisów prawa nie stawia wymagań kwalifikacyjnych w szczególności w zakresie wykształcenia, umiejętności, kwalifikacji oraz doświadczenia zawodowego do bycia radnym a następnie wybranym członkiem zarządu powiatu - brak jest podstaw prawnych do badania doświadczenia życiowego, poziomu zdatności i kompetencji radnego. Wykształcenie, doświadczenie zawodowe lub inne umiejętności osoby fizycznej są objęte sferą prywatną tej osoby. Powyższa sfera prywatna objęta jest pojęciem informacji publicznej tylko z mocy wyraźnego rozwiązania ustawowego, które nakazuje traktować te sprawy jako informację publiczną (np. w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej czy w zakresie wynikającym z art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych), NSA z 11 czerwca 2024 r., III OSK 3251/23). Pan J. K. nie brał udziału w konkursie na stanowisko, wobec powyższego nie ma do niego zastosowanie zasada ujawnienia informacji o doświadczeniu zawodowym, umiejętnościach czy kompetencjach. Jedynie informacja o wykształceniu osób pełniących funkcje w organach stanowi informację publiczną wskazaną w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. ustawy o dostępie do informacji publicznej (wyrok WSA w Gdańsku z 23 maja 2024 r., III SA/Gd 662/23).
Organ wskazał nadto, że informacja o wykształceniu członka zarządu została udostępniona Stowarzyszeniu w dniu 17 stycznia 2025 r. w odpowiedzi na jego wniosek
z 6 stycznia 2025 r. Wobec powyższego zakres informacji publicznej, o której mowa
w art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. d) ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do członka zarządu powiatu, będącego jednocześnie radnym ograniczona jest do informacji o jego wykształceniu, albowiem żadne inne dane dotyczące umiejętności
i kwalifikacji nie są przedmiotem badania przez Starostwo Powiatowe zatrudniające etatowego członka zarządu.
W konkluzji swojej odpowiedzi organ zwrócił uwagę, że składanie licznych wniosków, gdy zakres wniosków jest kierunkowany personalnie - i w istocie nie służy społecznej kontroli funkcjonowania organu i przejrzystości finansów publicznych a służy zaspokojeniu prywatnych interesów wnioskodawcy oraz wykracza poza zakres terytorialny i przedmiotowy działalności Stowarzyszenia stanowi nadużycie prawa do uzyskiwania informacji publicznej. Starosta powołał się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych.
Następnie pismem z 1 lipca 2025 r. strona skarżąca złożyła opisaną na wstępie skargę na bezczynność organu, w której zarzuciła naruszenie:
1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych
w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.
w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek,
3) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej
w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja nieudostępniona
w Biuletynie Informacji Publicznej udostępniana jest na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji, podczas gdy w sprawie nie została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji,
4) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ww. ustawy w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji.
W związku z powyższym, Stowarzyszenie wniosło o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazało, że organ nie udostępnił informacji z powodu uznania, że jej udostępnienie naruszyłoby prywatność osoby fizycznej. Jednakże pomimo faktycznej odmowy udostępnienia nie została wydana decyzja administracyjna w tym przedmiocie zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Strona skarżąca zauważyła, że organ może załatwić wniosek o udostępnienie informacji
w dwojaki sposób. Po pierwsze, poprzez udostępnienie informacji będącej przedmiotem żądania, po drugie zaś poprzez wydanie decyzji administracyjnej, jeśli, zdaniem organu, w sprawie zachodzi potrzeba ograniczenia prawa do informacji. Niepodjęcie ani jednego, ani drugiego działania świadczy o tym, że organ pozostaje w bezczynności. Nie ma przy tym znaczenia pismo z 25 czerwca 2025 r., które skierowano do Stowarzyszenia , skoro to działanie organu nie przybrało formy wymaganej przez prawo (tj. formy decyzji administracyjnej). Wydanie przez organ decyzji administracyjnej jest niezbędne do umożliwienia zakwestionowania prawidłowości ograniczenia prawa do informacji. Wnioskowana informacja jest informacją publiczną, gdyż dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną, nadto organ posiada takie dane, gdyż nalicza tej osobie dodatek za wieloletnią pracę w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego w kwocie 1 530,00 zł.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości jako oczywiście bezzasadnej. Wniósł także o dopuszczenie dowodów z załączonych dokumentów - na okoliczności w nich wskazane, w szczególności na okoliczność liczby i zakresu wniosków strony skarżącej o udzielenie informacji publicznej, które są kierowane ad personam oraz odpowiedzi udzielanych przez organ. Starosta podniósł przy tym, że strona skarżąca nadużywa prawa do udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu organ podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie. Wskazał, że dołączony do skargi odpis umowy o pracę J. K. został przekazany stronie skarżącej w odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej z 12 czerwca 2025 r. Dodał, że wnioskiem z 17 stycznia 2025 r. strona skarżąca żądała informacji o wykształceniu członka zarządu J. K.
i informację otrzymała w ww. dniu. Inne wnioski dotyczyły zakresu realizowanych zadań
i kompetencji tej samej osoby.
W ocenie Starosty wnioskodawca istotnie nie jest ani zainteresowany wysokością środków publicznych ani sposobem ich wydatkowania, ani realizacją zadań publicznych czy sposobem ich realizacji a próbuje uzyskać informacje o konkretnych personalnie osobach. Zważywszy na cel działalności Stowarzyszenia, tj. "dbałość o przejrzystość funkcjonowania gminy J. i jednostek podległych" - sprawy finansowe
i organizacyjne powiatu leżą poza zainteresowaniem i celem statutowej działalności stowarzyszenia, a służyć mogą prywatnym celom członkom Stowarzyszenia zaangażowanych w działalność polityczną.
Organ zauważył, że sądy administracyjne zwracają uwagę, iż składanie licznych wniosków, w których wnioskodawca domaga się informacji na temat funkcjonowania urzędu, gdy zakres wniosków jest kierunkowany personalnie - w istocie nie służy społecznej kontroli funkcjonowania organu i przejrzystości finansów publicznych a służy zaspokojeniu prywatnych interesów wnioskodawcy (wyrok NSA z 23 listopada 2016 r.,
I OSK 1601/15; wyrok WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2015 r., IV SAB/Wr 216/14). Wykorzystywanie instytucji przewidzianej w ustawie o dostępie do informacji publicznej dla realizacji indywidualnych potrzeb stron, nie było zamierzeniem ustawodawcy. Żądania strony skarżącej nie zmierzają do poprawy działalności organu czy zbadaniu przejrzystości finansów - i takie działanie nie może korzystać z ochrony prawnej (wyrok NSA z 11 maja 2017 r., I OSK 2777/16).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność organu - Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 – 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy.
Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie
i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym
w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.
Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności),
a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia.
Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl § 1a tego przepisu, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony.
Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy
z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej też jako "u.d.i.p.")
W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych,
a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego,
a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.
Zgodnie z przepisami u.d.i.p., wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej), przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji
o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej)
i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej).
Z analizy przepisów wskazanej ustawy wynika, że realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3), a w konsekwencji ocena zaistnienia stanu bezczynności adresata wniosku, wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny
w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., po drugie adresatem żądania musi być podmiot zobowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 tej ustawy, a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3).
Poza sporem w niniejszej sprawie jest, że Starosta jest podmiotem
o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
Kwestią sporną pomiędzy organem a stroną skarżącą, kluczową dla rozpoznania niniejszej sprawy jest natomiast charakter żądanych informacji.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach
i w trybie określonym w tej ustawie. Z kolei art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowało się stanowisko, zgodnie z którym przebieg drogi zawodowej osoby pełniącej funkcje publiczne stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LEX/el., wraz
z orzecznictwem). Również informacja o wykształceniu osób pełniących funkcje
w organach stanowi informację publiczną wskazaną w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., III OSK 2874/21, LEX nr 3197651).
Wobec tego, Sąd nie ma wątpliwości, że żądane przez stronę skarżącą we wniosku informacje na temat przebiegu kariery zawodowej konkretnego członka zarządu powiatu stanowią informację publiczną, podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 u.d.i.p. adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej obowiązany jest co do zasady udostępnić informację publiczną
w formie czynności materialno-technicznej, gdy jest jej dysponentem (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.) oraz nie zachodzą przesłanki wyłączające możliwość jej udostępnienia, określone w art. 5 ust. 1 - 2a u.d.i.p., bądź odmówić udostępnienia informacji publicznej z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 ust. 1 - 2a u.d.i.p. stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej.
Zaznaczenia przy tym wymaga, że organ winien podjąć ww. działania
w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca przewidział, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Brak zaś podjęcia przez podmiot obowiązany któregokolwiek z ww. działań, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności.
Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że wniosek strony skarżącej wpłynął do organu 14 czerwca 2025 r. Zatem termin do udostępnienia żądanej przez stronę skarżącą informacji upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku, czyli 28 czerwca 2025 r.
W rozpoznawanej sprawie Stowarzyszenie nie uzyskało informacji publicznej dotyczącej przebiegu pracy zawodowej etatowego członka zarządu powiatu. Organ
bowiem w swoim piśmie z 25 czerwca 2025 r. nie udzielił odpowiedzi na wniosek strony skarżącej dotyczący informacji publicznej w tym zakresie. Powyższe oznacza, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu części wniosku strony skarżącej z 14 czerwca 2025 r. Tym samym skarga na bezczynność organu w tym zakresie jest zasadna.
Organ wprawdzie podnosi, że strona skarżąca nadużywa prawa do informacji publicznej, co również uzasadnia odmowę jej udzielenia. Z powyższym stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić.
Wskazać bowiem należy, że nadużywanie prawa dostępu do informacji publicznej należy rozumieć jako próbę korzystania z tej instytucji dla osiągnięcia innego celu niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów (por. J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej, w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980–2005 r., J. Góral, R. Hauser, J. Trzciński, Warszawa 2005 oraz np. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r. sygn. I OSK 2642/16 i przywołane tam orzecznictwo, dostępny: https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podnosi się, że celem prawa do informacji jest przede wszystkim zapewnienie transparentności życia publicznego, jawności i przejrzystości działań podejmowanych przez organy władzy państwowej
i inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Ponadto, ma ono zapewnić wpływ obywateli na poczynania władzy w takim zakresie, w jakim jest to istotne
z punktu widzenia realizacji standardów demokratycznego państwa prawnego.
W związku z tym celem prawa do informacji publicznej nie jest zaspokajanie czy realizacja indywidualnych potrzeb w postaci pozyskiwania informacji mających charakter publiczny, lecz wykorzystywanych dla innych celów.
Organ zobowiązany, wskazując na aktywność strony skarżącej w korzystaniu
z prawa do informacji publicznej, zdaniem Sądu, nie może tylko z tego faktu wywodzić podstawy do zamykania czy ograniczania jej tego prawa w każdym przypadku. Należy przy tym odróżnić aktywność wnioskodawcy (nawet nadmierną) od pojęcia "nadużycia prawa do informacji publicznej". Nadużycie takie może być stwierdzone tylko
w konkretnym stanie faktycznym sprawy, nie zaś z uwagi na osobę wnioskodawcy. Takie rozumienie nadużycia prawa do informacji publicznej pozostaje w zgodzie ze stanowiskiem zajętym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OSK 799/12, w uzasadnieniu którego podniesiono, że "taka ocena winna być stosowana niezwykle rzadko, w sytuacjach wyjątkowych i tylko gdy ze stanu faktycznego w sposób oczywisty wynika, że wnioskodawca nadużywa przysługującego mu prawa do uzyskania informacji publicznej". W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie z takim nadużyciem nie mamy do czynienia. Organ nie wykazał, aby strona skarżąca nadużywała prawa dostępu do informacji publicznej, co mogłoby stanowić podstawę do odmowy jej udostępnienia. Organ nie wykazał, jakie indywidualne interesy strony skarżącej mają być zaspokojone dzięki uzyskaniu wnioskowanej informacji publicznej. Podkreślić należy, że już samo stwierdzenie, że żądana informacja jest informacją publiczną zobowiązuje organ do jej udzielenia. Niewątpliwie zaś strona skarżąca wnioskując o przebieg pracy zawodowej etatowego członka zarządu powiatu zwróciła się do organu o udostępnienie informacji publicznej.
W związku z powyższym, Sąd stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a, zobowiązał Starostę do rozpoznania wniosku strony skarżącej w ww. zakresie w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzekł jak
w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
Stwierdzając stan bezczynności organu, Sąd uznał w punkcie drugim sentencji wyroku, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie.
W judykaturze przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan,
w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo
w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Podkreśla się również, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności
z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (por. wyrok NSA z 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca.
Sąd oddalił zaś skargę w pozostałym zakresie, tj. odnośnie informacji
o wykształceniu oraz o kwalifikacjach lub umiejętnościach wskazanego we wniosku z 14 czerwca 2025 r. etatowego członka zarządu powiatu, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w punkcie trzecim wyroku. Starosta udostępnił bowiem Stowarzyszeniu informacji publicznej dotyczącej wykształcenia etatowego członka zarządu powiatu już w swoim w piśmie z 16 stycznia 2025 r., znajdującym się w przekazanych przez organ aktach sprawy. Z kolei wniosek dotyczący kwalifikacji lub umiejętności etatowego członka zarządu powiatu, w ocenie Sądu nie dotyczy informacji publicznej. Wskazać należy, że zakres dotyczący kwalifikacji czy umiejętności konkretnego etatowego członka zarządu powiatu może być bardzo szeroki. Jest to bowiem określenie bardzo ogólne i może być różnie rozumiane w zależności od subiektywnej interpretacji. Tymczasem minimalną, a zarazem konieczną treść każdego wniosku o udostępnienie informacji publicznej stanowi określenie przedmiotu żądanej informacji. Wniosek musi pozwalać na precyzyjne określenie, jakich danych dotyczy. Charakter i zakres tych danych ma bowiem bezpośredni wpływ na kwalifikację informacji lub treść udzielanej odpowiedzi. W niniejszej sprawie, wniesiony w tym zakresie wniosek nie spełnia tego wymogu.
Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, 3 i § 1a orzekł jak w punktach 1 - 2 sentencji wyroku. Orzeczenie o którym mowa punkcie trzecim sentencji wyroku oparto na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi (100 złotych), Sąd postanowił na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. - jak w punkcie czwartym sentencji wyroku.