VIII SAB/Wa 30/22

VIII SAB/Wa 30/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /przewodniczący/
Leszek Kobylski /sprawozdawca/
Renata Nawrot
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
659
Hasła tematyczne
Przewlekłość postępowania
Skarżony organ
Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku
Stwierdzono przewlekłość postępowania  administracyjnego i że przewlekłość postępowania  nie miała charakteru rażącego
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 149  par. 1 pkt 3 i  par. 1a oraz art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi J. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Zespół Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. w przedmiocie rozpoznania odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności 1) stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 2) stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) oddala skargę w pozostałym zakresie; 4) zasądza od organu - Wojewódzkiego Zespołu Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. na rzecz skarżącej J. W. kwotę [...] (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. orzeczeniem z dnia 19.04.2021 r. zaliczył J. W. (dalej: "strona", "odwołująca") do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe. Postanowieniem z dnia 25.10.2021 r. Miejski Zespół w R. odmówił J. W. uzupełnienia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 19.04.2021 r. Z kolei w dniu 02.12.2021 r. do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. wpłynęło odwołanie J. W. od ww. orzeczenia.
W dniu 07.12.2021r. Wojewódzki Zespół dokonał analizy wewnętrznej odwołania pod względem formalno-prawnym oraz medycznym i zawiadomieniem z dnia 13.12.2021 r. poinformował stronę o dacie posiedzenia składu orzekającego na dzień 29.12.2021 r. z osobistym udziałem (zgodnie z żądaniem strony). Ww. zawiadomienie po dwukrotnym awizowaniu zostało odebrane przez osobę zainteresowaną w dniu 3 stycznia 2022 r., tj. po dniu planowanego posiedzenia składu orzekającego.
Pismem z dnia 05.01.2022r. J. W. usprawiedliwiła swoją nieobecność na posiedzeniu składu orzekającego w ww. terminie. W związku z powyższym, Wojewódzki Zespół zawiadomieniem z dnia 19 stycznia 2022 r. (znak: [...]) poinformował osobę zainteresowaną o wyznaczonej dacie posiedzenia składu orzekającego w dniu 4 lutego 2022 r. Ww. zawiadomienie po dwukrotnym awizowaniu zostało odebrane przez osobę zainteresowaną w dniu 7 lutego 2022 r., tj. po dniu planowanego posiedzenia składu orzekającego. W dniu daty posiedzenia składu orzekającego, tj. 4 lutego 2022 r. członek składu orzekającego specjalista psycholog, bezskutecznie próbował nawiązać kontakt telefoniczny z J. W.
W piśmie z dnia 25 stycznia 2022 r. (znak: [...]) Wojewódzki Zespół poinformował osobę zainteresowaną o możliwości wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności bez uczestnictwa w posiedzeniu składu orzekającego osoby zainteresowanej.
Pismem z dnia 14 lutego 2022 r. J. W. usprawiedliwiła swoją nieobecność na posiedzeniu składu orzekającego w dniu 4 lutego 2022 r.
Wojewódzki Zespół zawiadomieniem z dnia 21 lutego 2022 r. (znak: [...]), działając na podstawie art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poinformował osobę zainteresowaną, iż odwołanie nie może być rozpatrzone w terminie ustawowym przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a., tj. w ciągu miesiąca z uwagi na ograniczenie sposobu funkcjonowania urzędu z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacjami kryzysowymi.
Zawiadomieniem z dnia 21 lutego 2022 r. (znak: [...]) Wojewódzki Zespół poinformował J. W. o dacie posiedzenia składu orzekającego w dniu 25 marca 2022 r. Ww. zawiadomienie zostało odebrane 14 marca 2022 r. J. W. nie stawiła się na posiedzeniu składu orzekającego w dniu 25 marca 2022 r., jak również nie odebrała telefonu w dniu posiedzenia składu od członka składu orzekającego - psychologa.
Pismem z dnia 28 marca 2022 r. J. W. usprawiedliwiła swoją nieobecność na posiedzeniu składu orzekającego w dniu 25 marca 2022 r. W związku z powyższym, Wojewódzki Zespół zawiadomieniem z dnia 4 kwietnia 2022 r. (znak: [...]) poinformował osobę zainteresowaną o wyznaczonej dacie posiedzenia składu orzekającego w dniu 27 kwietnia 2022 r.
W dniu 7 kwietnia 2022 r. do Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej wpłynęło ponaglenie J. W., w sprawie dotyczącej rozpatrzenia odwołania od orzeczenia o odmowie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 19 kwietnia 2021 r. (znak: [...]).
Pismem z dnia 12 kwietnia 2022 r. (znak: [...]) Minister Rodziny i Polityki Społecznej zwrócił się do Wojewódzkiego Zespołu w W. o udzielenie wyjaśnień w sprawie oraz przekazanie akt postępowania, co organ uczynił przy piśmie z dnia 27 kwietnia 2022 r. (znak: [...]).
Postanowieniem z dnia 23.05.2022 r. Minister Rodziny i Polityki Społecznej stwierdził, że Wojewódzki Zespół dopuścił się przewlekłości w prowadzonym postępowaniu.
Zawiadomieniem z dnia 20.05.2022 r. Wojewódzki Zespół poinformował J. W., że odwołanie nie może być rozpatrzone w terminie ustawowym przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a. z uwagi na ograniczenie sposobu funkcjonowania urzędu z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacjami kryzysowymi. Jednocześnie poinformował o wyznaczonym terminie posiedzenia składu orzekającego na dzień 27.06.2022 r.
Pismem z 15 czerwca 2022 r. J. W. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Zespół Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. (dalej: "organ") w przedmiocie rozpoznania odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Autor skargi wniósł o:
1. stwierdzenie, że organ administracji publicznej działa przewlekle w sprawie odwołania skarżącej złożonego w tej sprawie;
2. stwierdzenie, że przewlekłość ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
3. zobowiązanie organu administracji publicznej do rozpoznania odwołania skarżącej w terminie 14 dni liczonych od dnia zwrotu akt;
4. nałożenie na organ administracji publicznej grzywny w wysokości opisanej w art.154 § 6 p.p.s.a.;
5. przyznanie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty opisanej w art.154 § 6 p.p.s.a.;
6. dopuszczenie następujących dowodów z dokumentów tj. akt sprawy Ministra Rodziny i Polityki Społecznej znak: [...], w szczególności zaś z ponaglenia z 04.04.2022r. i z postanowienia z 23.05.2022r. na fakt poprzedzenia tej skargi ponagleniem;
7. zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych;
W uzasadnieniu skargi autor skargi wskazał m.in., że niniejsza sprawa, licząc od dnia złożenia wniosku do chwili obecnej, trwa już 15 miesięcy. Wywiedziono dwa ponaglenia i każde z nich zostało uwzględnione. W ocenie skarżącej, organ odwoławczy działa przewlekle, pomimo tego że podejmuje czynności w sprawie, to są one zbyt późne, chaotyczne i uciążliwe ponad miarę. Tym samym uchybiają jakimkolwiek standardom rzetelnego postępowania. Zdaniem skarżącej, mając na względzie ogólny czas trwania postępowania (15 miesięcy) oraz brak perspektywy czasowej, w której zakończy się ta sprawa uznać należy, że przewlekłość ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadniając wniosek o nałożenie grzywny skarżąca podniosła, iż postawy organu niczym nie można usprawiedliwić. Tylko zatem sięgnięcie po instrumenty o charakterze represyjnym mogą nakłonić organ do właściwego wypełnienia ciążących na nim obowiązków. Z kolei uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej, strona wskazała, że na skutek "niefrasobliwości przeciwnika procesowego" nie może korzystać z pomocy społecznej na zasadach obowiązujących dla osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności (tj. brak możliwości ubiegania się o zasiłek pielęgnacyjny i inne tego typu świadczenia). Tym samym strona ponosi z tego tytułu wymierne straty finansowe.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Następnie szczegółowo przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w przedmiocie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Wyjaśnił, że skład orzekający Wojewódzkiego Zespołu w W. wydał w dniu 27.06.2022 r. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, którym utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. z dnia 19.04.2021 r.
Organ zauważył także, iż o każdym terminie posiedzenia składu orzekającego strona była informowana w formie pisemnej oraz dodatkowo poprzez wiadomość sms na wskazany we wniosku numer telefonu. Ponadto we wskazanych terminach posiedzenia składu orzekającego dokonywano bezskutecznych prób kontaktu telefonicznego z J. W.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym
w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a."), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana
w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przedmiotem skargi J. W. uczyniła przewlekłość prowadzonego postępowania w przedmiocie rozpatrzenia przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 19 kwietnia 2021 r. (znak: [...]) wydanego przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R.
Na wstępie należy wskazać, że Sąd uznał przedmiotową skargę za dopuszczalną, gdyż skarżąca przed jej wniesieniem wystąpiła do Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z ponagleniem w trybie art. 37 k.p.a.
Przystępując zatem do oceny zasadności skargi, wskazać trzeba, że przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia "przewlekłego prowadzenia postępowania". Wykładając jego treść zgodzić należy się z poglądem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, że z przewlekłym prowadzeniem postępowania mamy do czynienia w razie prowadzenia postępowania, które - wbrew zasadzie wynikającej z art. 12 k.p.a. - nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy. Przewlekłość postępowania wystąpi wówczas, gdy organ będzie działał w sposób nieefektywny, gdy działania organu w toku postępowania polegać będą na wykonywaniu szeregu czynności w dużym odstępie czasu, względnie wykonywaniu czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożeniu przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy, co w efekcie prowadzi do znacznego przesunięcia w czasie załatwienia sprawy. Tym samym przewlekłość obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak też nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Oznacza to podejmowanie przez organ czynności, które nie zmierzają do załatwienia sprawy w rozsądnym terminie, albo mają charakter czynności nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Stąd też przewlekłość ma miejsce także wówczas, gdy organowi można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w przewidzianym prawem terminie (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 2332/18; wyroki WSA w Opolu: z dnia 9 października 2012 r., II SAB/Op 29/12 i z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II SAB/Op 23/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 705/15, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie zwraca się też uwagę, że istotą przewlekłego prowadzenia postępowania jest podejmowanie przez organ w toku postępowania czynności zbędnych lub wykonywanie czynności pozornych, a także powstrzymywanie się od podejmowania czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu jej załatwienia (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1809/16). Ponadto opisane powyżej rozumienie omawianego pojęcia pozostaje w zgodzie z jego legalną definicją wynikającą z art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., wprowadzoną sygnalizowaną wyżej nowelizacją przepisów k.p.a. i mającą na celu zapewnienie większej klarowności oraz efektywności realizacji przez strony przysługujących jej uprawnień w zakresie zwalczania przewlekłego prowadzenia postępowania przez organy. Według tego przepisu, przewlekłość postępowania ma miejsce, jeżeli jest ono prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.
Oceniając czynności Wojewódzkiego Zespołu Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W., w kontekście zarzucanej w skardze przewlekłości postępowania, należy wyjaśnić, iż ani ustawa z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2021r. poz. 573 ze zm.), ani tez rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. z 2021r., poz. 857) nie zawierają przepisów regulujących terminowość działania organów w zakresie wydawania orzeczeń ustalających niepełnosprawność lub stopień niepełnosprawności. Art. 66 ww. ustawy stanowi natomiast, że w sprawach w niej nieuregulowanych odsyła m.in. do Kodeksu postępowania administracyjnego. Zasadnym jest zatem w niniejszej sprawie uwzględnienie założenia ustawodawcy wynikającego z art. 12 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, a także z regulacji art. 12 § 2 k.p.a. stanowiącego, że sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Na tej podstawie wyprowadzić można dla organów obowiązek podejmowania nie jakichkolwiek, lecz celowych działań, ukierunkowanych na załatwienie sprawy przez wydanie rozstrzygnięcia. Realizacji powyższej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., po myśli którego organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). Natomiast załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do powyższych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 1 i § 2 k.p.a.).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, Sąd miał na uwadze, że sprawę związaną z zarzucaną przez skarżącą przewlekłością Wojewódzkiego Zespołu Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. należało ocenić od momentu przekazania odwołania skarżącej przez organ pierwszej instancji, tj. od 2 grudnia 2021 r. Skarżąca bowiem kwestionowała zachowanie organu odwoławczego po przekazaniu jej odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 19 kwietnia 2021 r. wydanego przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R.
Oceniając zasadność skargi należy stwierdzić, że ww. postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły. Z niekwestionowanych przez strony postępowania okoliczności faktycznych sprawy wynika, że postępowanie zainicjowane odwołaniem skarżącej trwało ponad sześć miesięcy tj. w okresie od dnia 2 grudnia 2021 r. (dzień wpływu odwołania do organu) do 27 czerwca 2022r. (data wydania przez Wojewódzki Zespół orzeczenia znak:[...]). Kilkumiesięczne oczekiwanie na zakończenie postępowania uchybia zatem zasadzie szybkości postepowania administracyjnego.
Z analizy akt sprawy wynika, że po wpływie odwołania organ podjął bezzwłocznie czynności określone w § 33 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2021 r. poz. 857), jak i wyznaczył skład orzekający do rozpoznania odwołania i wydania orzeczenia. Organ informował także skarżącą o wyznaczonych terminach posiedzeń składu orzekającego, co potwierdzają zawiadomienia z dnia 13 grudnia 2021 r., 19 stycznia 2022 r., 21 lutego 2022 r. oraz 4 kwietnia 2022 r., a także karta obiegowa odwołania z dnia 7 grudnia 2021 r. Ponadto, Wojewódzki Zespół, na podstawie § 7 ust. 3 rozporządzenia, którego treść wskazuje na możliwość poinformowania o dacie posiedzenia składu orzekającego telefonicznie albo za pomocą poczty elektronicznej, bezskutecznie każdorazowo zwracał się do osoby zainteresowanej w celu poinformowania o dacie posiedzenia składu orzekającego. W ocenie Sądu, powyższe nie zwalnia jednak organu odwoławczego z zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania.
W ocenie Sądu, sposób procedowania organu w niniejszej sprawie wskazuje na naruszenie zasady szybkości i efektywności postępowania administracyjnego.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie rozpatrzenia odwołania od orzeczenia Miejskiego Zespołu jest uzasadniony.
Na uwagę zasługuje również fakt, że strona niejako "utrudniała" organowi rozpoznanie wniesionego odwołania, z uwagi na wielokrotne wyznaczanie kolejnych terminów posiedzeń składu orzekającego w związku z niestawiennictwem osoby orzekanej na ww. posiedzeniach. Sąd ma na względzie, że powyższe nie przyspieszyło zakończenia prowadzonego przez Wojewódzki Zespół postępowania. Z tych też względów Sąd stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Z uwagi na wydanie w dniu 27 czerwca 2022r. orzeczenia utrzymującego w mocy zaskarżone orzeczenie Miejskiego Zespołu z dnia 19 kwietnia 2021r., Sąd nie miał podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania odwołania w myśl art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stwierdził jednak, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania - stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzone przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania ww. instytucji. Sąd uwzględnił w szczególności okoliczność, że na dzień wyrokowania orzeczenie organu odwoławczego zostało wydane.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak
w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak orzekł w punkcie 3 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie 4 sentencji wyroku.