VIII SAB/Wa 25/25

VIII SAB/Wa 25/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak
Justyna Mazur
Leszek Kobylski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Inne~Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę na bezczynność
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 35  par. 1-3, art. 286  par. 1-2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 26 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2022 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 86/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd), po rozpoznaniu skargi J.S.(dalej: skarżący, strona) orzekł o uchyleniu decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. (dalej: organ odwoławczy, KWP) z dnia 19 listopada 2020r. Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. (dalej: organ I instancji, KPP) z dnia 28 października 2020r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy.
Od powyższego wyroku sądu, organ odwoławczy wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 27 czerwca 2024 r. sygn. akt III OSK 381/23 oddalił ww. skargę kasacyjną. Akta sprawy zostały zwrócone KWP, wraz z prawomocnym orzeczeniem, w dniu 14 października 2024r.
Z pisma KWP Wydziału Finansowego z 21 listopada 2024r. znak: [...], skierowanego do organu I instancji i przekazującego akta administracyjne sprawy, wynika, że orzeczenie zostało wykonane poprzez wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, co stanowi czynność materialno-techniczną i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej.
Postanowieniem z 7 listopada 2024r. znak: [...], po rozpoznaniu ponaglenia strony, organ odwoławczy uznał, że Komendant Powiatowy Policji w P. nie dopuścił się bezczynności, ani przewlekłego prowadzenia postępowania.
Pismem z 6 marca 2025 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w P. w sprawie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy.
Autor skargi wniósł o:
1) stwierdzenie bezczynności organu;
2) zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji z/s w P. do niezwłocznego, nie później niż w terminie 30 dni, rozpoznania sprawy i wydania decyzji w przedmiocie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz wypłaty tego świadczenia wraz z należnymi odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie;
3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego, po przedstawieniu stanu sprawy, podniosła, że organ uchybił terminom wynikającym z przepisów art. 35 § 1-3, art. 286 § 1-2 k.p.a. Wskazała, że w uzasadnieniu postanowienia KWP z 7 listopada 2024r. wskazano, że orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęły do Komendy Wojewódzkiej Policji z/s w R. w dniu 14 października 2024 r., zaś wypłata wyrównania ekwiwalentu nastąpiła w dniu 17 października 2024.
Jak zauważyła pełnomocnik skarżącego, od tego momentu minęły już ponad 4 miesiące, a mimo to organ nie wydał żadnej decyzji w przedmiotowej sprawie, ani też nie podjął innych czynności w postaci wypłaty skarżącemu odsetek od należnego świadczenia. Ponadto wskazała, że funkcjonariuszowi Policji, któremu odmówiono wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy przysługują także odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że wszelkie należności wynikające z orzeczenia sądu zostały wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami i wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VIII SA/Wa 86/21, który nakazuje "ponowne przeliczenie i wypłatę różnicy ekwiwalentu za niewykorzystany urlop za okres przed 6 listopada 2018 roku uwzględniając ocenę prawną zaprezentowaną przez Sąd, w szczególności mając na uwadze art. 114 ust 1 pkt 2 oraz art. 115a uop w związku z art. 9 ustawy zmieniającej, zgodnie z art. 66 ust 2 Konstytucji RP i stanowiskiem wyrażonym w wyroku TK z dnia 30 października 2018 roku, K 7/15, przyjmując, że świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Tym samym nie można zarzucać KWP bezczynności w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Zaznaczyć należy, iż ocena, czy organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności, a zatem czy nie wydaje stosownego aktu administracyjnego pomimo, iż taki ciąży na nim obowiązek ustawowy, winna być przez Sąd dokonywana z uwzględnieniem stanu prawnego i faktycznego sprawy, istniejącego w dacie orzekania (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2008 r., sygn. III SAB/Łd 3/08, Lex nr 471127). Zgodnie bowiem z treścią art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Powołany przepis daje sądowi administracyjnemu podstawę do uwzględnienia skargi na bezczynność tylko w przypadku istnienia jej w dacie orzekania. Poza oceną sądu jest, czy w toku sprawy były okresy, w których organ administracyjny pozostawał w bezczynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2007 r., sygn. IV SAB/Wa 119/07, Lex nr 418315).
Jak wynika z akt sprawy, WSA w Warszawie, prawomocnym wyrokiem z dnia 8 grudnia 2022 r. (VIII SA/Wa 86/21) uchylił decyzję KWP z dnia 19 listopada 2020r. Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji KPP z dnia 28 października 2020r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 czerwca 2024 r. (III OSK 381/23) oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku sądu I instancji. Po zwrocie akta sprawy organowi odwoławczemu (co nastąpiło 14 października 2024r.), KWP niezwłocznie dokonał wypłaty skarżącemu w dniu 17 października 2024r. kwoty 11 101,28 zł tytułem należnego wyrównania ekwiwalentu pieniężnego. Powyższe nie jest kwestionowane przez skarżącego.
Sąd zauważa, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, przyznanie (naliczenie w wymaganej wysokości) i wypłata ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przez policjanta urlop stanowi czynność materialno-techniczną i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Stąd też w przypadku wypłaty rzeczonego ekwiwalentu, brak wydania decyzji w tym przedmiocie nie stanowi o bezczynności organu, co ma miejsce w kontrolowanej sprawie.
Jednocześnie Sąd zauważa, iż zwłoka w wypłacie odsetek nie jest bezczynnością organu w zakresie czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W zakresie żądania wypłaty odsetek, Sąd podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. I OSK 1467/13, że droga administracyjna w przedmiocie dochodzenia odsetek przysługuje tam, gdzie przepis określonej pragmatyki służbowej przewiduje prawo do odsetek, a jednocześnie nie zarezerwował dla ich dochodzenia drogi przed sądem powszechnym. Przepisy ustawy o Policji nie przewidują prawa funkcjonariusza do odsetek za niewypłacenie mu w terminie uposażenia, ekwiwalentu lub innych świadczeń ze stosunku służbowego. Roszczenie odsetkowe w sprawie jest zatem oparte na cywilnoprawnej konstrukcji opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego i należy do drogi przed sądem powszechnym (por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 października 2024 r., sygn. III SA/Kr 911/24, CBOSA).
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.
Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na mocy art. 119 pkt 4 p.p.s.a.