VIII SA/Wa 969/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał sprawę ze skargi Ł.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, która utrzymała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 rok. Spór dotyczył kwalifikacji czynności prawnej polegającej na przeniesieniu przez skarżącego własności nieruchomości (lokalu niemieszkalnego oraz gruntu z budynkiem) na rzecz spółki, która była wierzycielem z tytułu umowy pożyczki, w celu zwolnienia się z długu. Organy podatkowe uznały tę czynność za odpłatne zbycie nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c) ustawy o PIT, podlegające 19% podatkowi dochodowemu, ponieważ skarżący nabył te nieruchomości w drodze darowizny w grudniu 2016 r., a przeniósł ich własność w marcu 2017 r., czyli przed upływem 5 lat od końca roku nabycia. Skarżący argumentował, że przeniesienie własności w ramach świadczenia w miejsce wykonania (datio in solutum) nie stanowi odpłatnego zbycia, gdyż nie uzyskuje on żadnego przysporzenia majątkowego, a jedynie zmniejsza swoje pasywa. Sąd administracyjny, odwołując się do utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, podzielił stanowisko skarżącego. Stwierdził, że czynność datio in solutum, polegająca na przeniesieniu własności nieruchomości w celu zwolnienia z długu, nie jest odpłatnym zbyciem w rozumieniu przepisów ustawy o PIT, ponieważ nie towarzyszy jej świadczenie wzajemne i brak jest przysporzenia majątkowego po stronie przenoszącego własność. W konsekwencji, sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a także umorzył postępowanie podatkowe, zasądzając jednocześnie od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający